با اعلام تفاهم اولیه میان آمریکا و ایران بر سر برنامه هسته‌ای تهران، جامعه ایران همچنان زیر سایه پیامدهای جنگ ۴۰ روزه، سرکوب داخلی و بحران معیشتی قرار دارد. واکنش‌ها به این تفاهم عمیقاً دوپاره است. گروهی آن را تثبیت حکومت و خیانت به مطالبات مردم می‌دانند. گروهی دیگر از کاهش تنش استقبال می‌کنند. با این حال، بی‌اعتمادی نسبت به دو طرف همچنان گسترده است. بسیاری معتقدند توافق بدون گشایش سیاسی، بهبود معیشت و تضمین حقوق شهروندی، پایدار نخواهد ماند. برنامە هستەای ایران کە در سال ۱۳۲۹

ترجمە و تنظیم: سمیە توحیدی توافق در حال شکل‌گیری میان آمریکا و ایران، در صورت نهایی شدن ممکن است تنش‌های فوری را کاهش دهد، اما بعید است به ریشه‌های بحران پایان دهد. بر اساس مفاد منتشرشده از این تفاهمنامە، تمرکز اصلی بر مدیریت پیامدهای درگیری و تضمین باز ماندن تنگه هرمز است، نه حل مسائل بنیادینی که طی سال‌های گذشته به رویارویی میان دو طرف انجامیده‌اند. از این منظر، تا زمانی که پرونده‌های هسته‌ای، موشکی و نفوذ منطقه‌ای ایران تعیین تکلیف نشوند، خطر بازگشت تنش‌ها همچنان پابرجا خو