نخست‌وزیر اسرائیل اتهام نسل‌کشی در غزه را رد کرد و در سخنرانی خود در مجمع عمومی سازمان ملل متحد، اردوغان، مکرون و ممدانی را هدف انتقاد قرار داد. در واکنش آنکارا اتهام‌های مطرح‌شده علیه رئیس‌جمهوری ترکیه را بی‌اساس خواند. بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، در سخنرانی خود در مجمع عمومی سازمان ملل اتهام نسل‌کشی در غزه را رد کرد و حملات لفظی گسترده‌ای را متوجه منتقدان خارجی دولتش کرد. وی ضمن انتقاد از امانوئل مکرون، رئیس‌جمهوری فرانسه، و زهران ممدانی، شهردار نیویورک، رجب طیب ار

غیبت هیات عراقی در دیدار مشترک دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا و علی الزیدی، نخست‌وزیر عراق در حاشیه نشست‌های سازمان ملل در نیویورک، پرسشهایی جدی را درباره پیام سیاسی این دیدار ایجاد کرده است. این دیدار پس از آن انجام شد که زمان از پیش تعیین شدە تحویل سلاح گروه‌های مسلح بە دولت عراق، از پایان سپتامبر به ژوئن ۲۰۲۷ منتقل شدە است. در تصویری که دفتر رسانه‌ای دولت عراق از دیدار علی الزیدی و دونالد ترامپ منتشر کرده است، الزیدی بدون اعضای هیات همراه خود دیده می‌شود. در مقابل، چند

علی‌اصغر فریدی رنج کودکان غزه انکارناپذیر و محکوم‌کردن آن یک ضرورت اخلاقی است. تناقض از جایی آغاز می‌شود که اردوغان این اخلاق جهان‌شمول را در مرزهای ترکیه متوقف می‌کند. دولتی که در سازمان ملل از وجدان بشری می‌گوید، در کردستان کارنامه‌ای شامل کشته‌شدن دست‌کم ۷۹ کودک، آوارگی صدها هزار نفر، بازداشت کودکان و سرکوب زبان کردی دارد. این صرفاً فاصله میان گفتار و عمل نیست. قدرت سیاسی، انسانیت را گزینشی توزیع می‌کند: کودک فلسطینی شایسته همدردی جهانی است، اما کودک کرد در منطق امنیتی دول

بنی سبتی، پژوهشگر امور ایران در مؤسسه مطالعات امنیت ملی اسرائیل، INSS، می‌گوید تماس‌های غیرمستقیم اخیر میان تهران و واشنگتن را نمی‌توان به‌تنهایی نشانه آمادگی جمهوری اسلامی برای بازگشت به مسیر دیپلماسی دانست و برای ارزیابی رویکرد تهران باید تحولات تنگه هرمز و مواضع سپاه پاسداران انقلاب اسلامی را نیز در نظر گرفت. بنابە گزارش جروزالم پست، عباس عراقچی، وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی ایران و ستیو ویتکاف و جرد کوشنر، فرستادگان آمریکا در حاشیه مجمع عمومی سازمان ملل در نیویورک و از ط

زهران ممدانی، شهردار نیویورک به‌دلیل سکوت درباره حضور مسعود پزشکیان در این شهر با انتقاد چهره‌های سیاسی و رسانه‌ای روبه‌رو شده است. منتقدان می‌گویند ممدانی در حالی درباره رئیس‌جمهور ایران موضع مشابهی را اتخاذ نکردە است که بارها بنیامین نتانیاهو را جنایتکار جنگی خوانده و خواستار بازداشت او شده است. مسعود پزشکیان روز چهارشنبه برای شرکت در مجمع عمومی سازمان ملل وارد نیویورک شد. ممدانی که پیش‌تر حکومت ایران را بی‌رحم و مسئول سرکوب نظام‌مند مردم توصیف کرده بود، تاکنون درباره حضور

برای مسافرانی که این روزها قصد خروج از ایران یا بازگشت را دارند، داشتن بلیت دیگر الزاماً به معنای داشتن یک پرواز و برخورداری از یک مسیر مطمئن و سریع نیست. پروازی که هنگام خرید در برنامه شرکت هواپیمایی قرار داشته است، ممکن است چند روز بعد لغو شود و مسافر ناچار باشد دوباره از ابتدا دنبال راهی دیگر برای رسیدن به مقصد بگردد. در روزهای گذشته، محدودیت پروازهای بین‌المللی ایران گسترده‌تر شده است. نام شهرهایی مانند استانبول، آنکارا، مسقط، بغداد و باکو که هر کدام بخشی از شبکه ارتباط

گزارش جدید هیأت حقیقت‌یاب سازمان ملل، تصویری از سرکوبی اعتراضات دیماە را ارائه می‌دهد که دامنه آن از خیابان تا بیمارستان، بازداشتگاه و دادگاه امتداد یافته است. کشتار در هر ۳۱ استان، حدود ۲۵ هزار مجروح و دست‌کم ۲۲۱ کودک کشته‌شده، تنها بخشی از این تصویر است. بازداشت مجروحان در مراکز درمانی، شکنجه، اعترافات اجباری و اعدام معترضان، حلقه‌های دیگر این روند هستند. اهمیت گزارش در جمع‌بندی حقوقی این شواهد است. هیأت آنها را رخدادهایی منفرد نمی‌داند، بلکه بخشی از حمله‌ای گسترده و نظام‌

در حالی که جنگ و فشار اقتصادی هم‌زمان بر ایران و منطقه سنگینی می‌کند، تهران در موضعی دوگانه اما حساب‌شده از ادامه جنگ و آمادگی برای مذاکره سخن می‌گوید. محمدباقر قالیباف می‌گوید جنگ یا مذاکره دوگانه واقعی نیست و هر دو باید هم‌زمان پیش بروند. اتخاذ چنین موضعی نشان می‌دهد مسالە اصلی در تهران نه انتخاب میان جنگ و دیپلماسی، بلکه تعیین زمان، شرایط و اهرم‌های مناسب برای ورود به مذاکره است. اما آیا ایران دچار خطای محاسباتی نخواهند شد؟ جمهوری اسلامی ایران در حالی وارد مرحله تازه‌ای از

زریان خالدی آنچه در ایالت زاکسن - آنهالت آلمان رخ داد، بیش از آن‌که بازگشت ساده راست افراطی باشد، نشانه بحران در سازوکار تولید رضایت سیاسی است. هنگامی که دولت دیگر نمی‌تواند تعارض میان مطالبات اجتماعی و الزامات بازار را مدیریت کند، نزاع بر سر توزیع منابع به نزاع بر سر هویت منتقل می‌شود. AfD درست در همین انتقال قدرت می‌گیرد: خشم مادی را به اضطراب فرهنگی و مهاجر را به موضوع سیاست بدل می‌کند. مساله بنابراین فقط رشد AfD نیست، بلکه نظمی است که بحران‌های حل‌نشده خود را به سیاست هوی

افزایش تحرکات نظامی در جناح شرقی ناتو، از رزمایش‌های بلاروس در نزدیکی مرزهای لهستان و لیتوانی گرفتە تا تقویت نیروهای اروپایی در بالتیک، بار دیگر شکاف سووالکی را به یکی از حساس‌ترین نقاط امنیتی اروپا تبدیل کرده است. هم‌زمان، بریتانیا نیز از آمادگی نیروهای خود برای واکنش در چارچوب برنامه‌های دفاع جمعی ناتو سخن گفته و کشورهای اروپایی در حال تقویت آمادگی نظامی و دفاعی خود در برابر سناریوهای احتمالی درگیری با روسیه هستند. در هفته‌های اخیر، تحولات نظامی در جناح شرقی ناتو، به‌ویژه د

سارا پریزاد چهار سال بعد، اهمیت ژن، ژیان، آزادی شاید بیش از پیامدهای سیاسی آن، در جابه‌جایی خودِ میدان منازعه باشد. این جنبش اقتدار را نه فقط در حکومت، بلکه در بدن، خانواده، جنسیت و مناسبات روزمره به پرسش گرفت و از همین رو، تقلیل آن به پروژه سرنگونی، بخشی از ماهیتش را پنهان می‌کند. مشابه مه ۶۸، در این جنبش مساله اصلی تصرف قدرت نبود، بلکه سلب مشروعیت از اشکالی از قدرت بود که پیش‌تر طبیعی تلقی می‌شدند. آزمون تاریخی جنبش نیز همین‌جاست: آیا این گسست فرهنگی نهایتاً به بازآرایی پای

درخواست ترکیه برای انحلال ساختارهای نظامی مستقل در سوریه را نمی‌توان جدا از سیاست منطقه‌ای آنکارا در قبال مسالە کرد بررسی کرد. از عفرین و شمال‌شرق سوریه تا جنوب‌شرق ترکیه و اقلیم کردستان، یک منطق امنیتی مشترک دیده می‌شود: جلوگیری از شکل‌گیری یک ساختار کردی برخوردار از قدرت نظامی، قلمرو و نهاد سیاسی مستقل. اکنون با ادغام نیروهای سوریه دموکراتیک در دولت سوریه، آنکارا به نقطه‌ای نزدیک می‌شود که عملیات نظامی به‌تنهایی نتوانسته بود به آن برسد: انتقال مهار مسالە کرد از میدان جنگ به

رسول شیار چهار سال پس از مرگ ژینا امینی، میراث جنبش ژن، ژیان، آزادی را نمی‌توان تنها با حضور مردم در خیابان‌های پاییز در سال ۱۴۰۱ یا ابعاد سرکوب آن سنجید. اثر ماندگارتر جنبش، جابه‌جایی در زبان و سوژگی سیاسی بود: زن از موضوع کنترل به کنشگر سیاست بدل شد و کردستان، که مطالباتش اغلب در حاشیه روایتها قرار می‌گرفت، این‌بار زبانی سیاسی را به مرکز ایران منتقل کرد. شعار و سپس گفتمان ژن، ژیان، آزادی از کردستان به سراسر ایران و سپس جهان رسید، هرچند جهانی‌شدن آن همواره با بازشناسی خاس

افشای نام چهار واسطه یا تراستی در معاملات نفت ایران، این پرسش را مطرح کرده است که چه سازوکاری برای انتخاب آنها، تعیین حجم نفت واگذارشده، قیمت فروش و تضمین بازگشت درآمدهای حاصل از صادرات وجود داشته است. گزارش‌های منتشرشده در رسانه‌های ایران اعلام نمودەاند کە حدود ۸۰ میلیون بشکه نفت پس از تفاهم‌نامه اسلام‌آباد در اختیار چهار تراستی قرار گرفته است. نام‌های علی بایندریان، روح‌الله رضوی، محمدهادی مومنین و حسین شمخانی در این گزارش‌ها آمده است. مدتی است کە پروندە تراستیهای نفتی با ع

علی‌اصغر فریدی بحران اخیر در حوزە کشورهای خلیج فارس را نباید صرفاً آزمونی برای توان نظامی آمریکا دانست، بلکه باید آن را آزمونی برای منطق بازدارندگی منطقه‌ای تلقی کرد. دهه‌ها، امنیت کشورهای عربی بر مبنای برتری نظامی و حضور آمریکا تعریف شد، اما حملات اخیر شکاف میان حضور نظامی و تعهد دفاعی را آشکار کردە است. از این منظر، مسالە اصلی شکست یک سامانه دفاعی نیست، بلکه کاهش قطعیت بازدارندگی است. اکنون کشورهای خلیج فارس ناگزیرند میان وابستگی به تضمین‌های واشنگتن و ساختن ظرفیت‌های مستقل

رامیار حسینی بیانیه کنگره آزادی ایران از اعتصاب کردستان حمایت می‌کند، اما مسالە اصلی نحوە این به‌رسمیت‌شناختن است. در این روایت، کردستان بیشتر بخشی از مبارزه سراسری برای آزادی است و نە پذیرش نقش یک سوژه تاریخی و سیاسی با مطالبات مشخص. نتیجه سیاسی این رویکرد آن است که همبستگی، اگر بر پذیرش تفاوت‌ها بنا نشود، می‌تواند به ادغام مطالبات پیرامون در یک روایت مرکزی از ملت ایران منجر شود. ژینا نیز صرفا نماد مبارزه با حجاب اجباری نیست، بلکه نقطه تلاقی ستم جنسیتی، ملی، زبانی و طبقاتی ا

علی‌اصغر فریدی سفر بافل طالبانی به تهران، فراتر از یک دیدار دیپلماتیک، نشانه‌ای از حساسیت جمهوری اسلامی ایران نسبت به تحولات اقلیم کردستان است. نگرانی تهران، نه لزوماً تهاجم زمینی بلکه احتمال تبدیل مرزهای غربی به کانون فشار ترکیبی شامل عملیات محدود، حمایت خارجی و تحرک احزاب کردستانی است. در این میان، موضع اقلیم برای جلوگیری از استفاده از خاک آن، در کنار فشارهای آمریکا و تهران، موقعیتی شکننده را ایجاد کرده است. بنابراین، لغو سناریوهای نظامی پیشین الزاماً به معنای حذف تهدید نی

چهار سال از مرگ ژینا امینی در بازداشت گشت ارشاد می‌گذرد، مرگی که به شکل‌گیری خیزش زن، زندگی، آزادی انجامید. عفو بین‌الملل به همین مناسبت گزارش تازه‌ای را منتشر کرده و ضمن نام بردن از ده‌ها مقام مسئول در سرکوب این اعتراضات، از ناپدیدسازی قهری شماری از معترضان آن دوره سخن گفته و حاکمیت جمهوری اسلامی را مسئول این وضعیت دانسته است. سازمان عفو بین الملل در گزارش هزار صفحه‌ای خود، که معماران فجایع نام دارد، بازداشت خودسرانه، شکنجه و ناپدیدسازی قهری هزاران زن، مرد و کودک را در کنار

اعتراض و اعتصاب در کردستان سابقه‌ای طولانی دارد و به یکی از شیوه‌های بیان مطالبات و واکنش‌های عمومی تبدیل شده است. در آستانه سالگرد جان‌باختن ژینا امینی نیز فراخوان اعتصاب عمومی در شهرهای مختلف روژهلات دادە شد و امروز این اعتصاب در شمار زیادی از این شهرها برگزار گردید. همزمان با چهارمین سالگرد جان‌باختن ژینا امینی توسط نیروهای جمهوری اسلامی ایران در بازداشتگاە گشت ارشاد تهران و در پی فراخوان ائتلاف نیروهای سیاسی کردستان ایران، امروز چهارشنبه ۲۵ شهریور، اعتصاب عمومی در شماری ا

اعتصاب عمومی در کردستان طی دو دهه گذشته از یک واکنش اعتراضی به الگویی پایدار برای بیان نارضایتی جمعی تبدیل شده است. از اعتراض‌های پس از کشته‌شدن شوانه سیدقادر در سال ۱۳۸۴ تا اعتصاب‌های مرتبط با اعدام زندانیان سیاسی و جنبش ژن، ژیان آزادی، بازار، مدارس، دانشگاه‌ها و بخش‌هایی از جامعه مدنی بارها هم‌زمان تعطیل شده‌اند. تجارب کردستان، ایران ، لهستان و سودان نشان می‌دهد اعتصاب زمانی از پیامدهای سیاسی بیشتری برخوردار است که پایدار و همراه با اعتراض خیابانی باشد. با این حال، اعتصاب