انتشار تصاویر خصوصی زنان و مردان بدون رضایت آنان، همراه با اتهام‌زنی، تحقیر عمومی و تهدید، به یکی از اشکال نگران‌کننده خشونت در فضای دیجیتال تبدیل شده است. گزارش‌ها از تکرار این پدیده در غرب و وقوع چندین مورد خودکشی در پی فشارهای ناشی از آن حکایت دارند. نمیتوان از کنار چنین رویدادهایی آسان گذشت. برای فهم این وضعیت، باید هم‌زمان به سازوکارهای فناوری، فرهنگ مردسالار، مناسبات نابرابر جنسیتی و نقش ساختارهای حقوقی و حکومتی در شکل‌گیری و بازتولید این خشونت پرداخت. گزارش‌های اخیر در

جمهوری اسلامی ایران حجاب اجباری را نخستین خاکریز اقتدار سیاسی خود دانسته است. بااین‌حال، خیزش ژن، ژیان، آزادی و تداوم حضور زنان بدون روسری در عرصه عمومی، از تحولی بنیادین در مناسبات قدرت و هنجارهای اجتماعی حکایت دارد. زنان، بدون انتظار برای اصلاح قوانین، از طریق کنش‌های روزمره، انحصار حکومت در تعیین حدود حضور اجتماعی خود را به چالش کشیده‌اند. تداوم جرم‌انگاری و گسترش فشار بر واحدهای صنفی نیز نتوانسته شکاف میان الزام قانونی و پذیرش اجتماعی را از میان ببرد. این تحول، بیانگر گست

کمیته نوبل نروژ روز جمعه ۹ اکتبر، جایزه صلح سال ۲۰۲۶ را به ناوی پیلای، حقوقدان ۸۵ ساله آفریقای جنوبی، به پاس تلاش‌هایش برای تقویت صلح و حقوق بین‌الملل اعطا کرد. پیلای که فعالیت حرفه‌ای خود را با دفاع از مخالفان آپارتاید آغاز کرد، در رسیدگی به پرونده‌های نسل‌کشی و جنایت‌های جنگی نقش داشت و در سال‌های اخیر ریاست کمیسیون تحقیق سازمان ملل را برعهده گرفت که اسرائیل را به ارتکاب نسل‌کشی در غزه متهم کرد. انتخاب او در شرایطی صورت گرفت که دادگاه‌ها و نهادهای حقوقی بین‌المللی با فشارها

ناوی پیلای، حقوق‌دان اهل آفریقای جنوبی و کمیسر عالی پیشین حقوق بشر سازمان ملل، برنده جایزه صلح نوبل ۲۰۲۶ معرفی شد. کمیته نروژی نوبل این جایزه را به پاس تلاش‌های او در دفاع از حقوق بشر، پیگرد جنایات بین‌المللی و حمایت از قربانیان جنگ اعطا کرد. پیلای که فعالیت حقوقی خود را با دفاع از زندانیان سیاسی در دوران آپارتاید آغاز کرد، بعدها در دادگاه کیفری بین‌المللی رواندا و دیوان کیفری بین‌المللی فعالیت داشت. او همچنین ریاست کمیسیون تحقیق سازمان ملل درباره فلسطین و اسرائیل را بر عهده

سمیە توحیدی زنان در فرانسه بیش از نسل‌های پیش، از تحصیلات عالی، درآمد مستقل و امکان انتخاب مسیر زندگی برخوردارند، اما مادرشدن هنوز نقطه‌ای است که مسیر اقتصادی آنها را از مردان دور می‌کند. فاصله‌ای که پیش از تولد فرزند نسبتاً محدود است، با تولد نخستین فرزند بیشتر می‌شود و در خانواده‌های چندفرزندی به شکافی قابل توجه در درآمد و زمان کار می‌رسد. در حالیکە این شکاف یکی از تناقض‌های موقعیت زنان در فرانسه و بخش بزرگی از اروپای امروز را آشکار می‌کند، استقلال اقتصادی زنان طی چند دهه

سارا پریزاد چهار سال بعد، اهمیت ژن، ژیان، آزادی شاید بیش از پیامدهای سیاسی آن، در جابه‌جایی خودِ میدان منازعه باشد. این جنبش اقتدار را نه فقط در حکومت، بلکه در بدن، خانواده، جنسیت و مناسبات روزمره به پرسش گرفت و از همین رو، تقلیل آن به پروژه سرنگونی، بخشی از ماهیتش را پنهان می‌کند. مشابه مه ۶۸، در این جنبش مساله اصلی تصرف قدرت نبود، بلکه سلب مشروعیت از اشکالی از قدرت بود که پیش‌تر طبیعی تلقی می‌شدند. آزمون تاریخی جنبش نیز همین‌جاست: آیا این گسست فرهنگی نهایتاً به بازآرایی پای

ساعت بیولوژیک زنان سال‌ها یکی از ابزارهای فشار برای تصمیم‌گیری درباره ازدواج و مادری بوده است. حالا فناوری تلاش می‌کند این ساعت را، دست‌کم تا حدی قابل‌کنترل‌تر کند. فریز تخمک به زنان این امکان را می‌دهد که میان ساختن آینده شغلی و شخصی و رؤیای مادرشدن، ناچار به انتخاب فوری نباشند. دولت جمهوری اسلامی ایران نیز که سال‌ها بر فرزندآوری در سنین پایین تأکید می‌کرد، اکنون با پذیرش ناتوانی سیاست‌های پیشین در تغییر سبک زندگی زنان، به حمایت از این فناوری روی آورده است تا شاید بتواند زن

در روزهایی که جامعه ایران زیر بار بحران‌های شدید اقتصادی و سایه پیامدهای جنگ قرار دارد، بازخوانی تجارب جهانی می‌تواند گامی مؤثر برای مدیریت نیازهای اولیه و کاهش آلام عمومی در دل بحران باشد. در این میان، زنان که به دلیل ساختار ناعادلانه تقسیم کار، بیشترین بار تامین غذا، دارو و امنیت خانواده را به دوش می‌کشند، نشان داده‌اند با ایجاد شبکه‌های همیاری، سریع‌تر و پایدارتر از دیگران قادر به مدیریت بحران هستند. تجربه درخشان زنان سودان در مواجهه با جنگ خانمان‌سوز سال‌های اخیر، الگویی

تجاوز به همسر یکی از اشکال خشونت جنسی است که برای سال‌ها در بسیاری از جوامع، پشت برداشت‌های سنتی از مفهوم ازدواج و وظایف زناشویی پنهان مانده بود. در حالی که بسیاری از کشورها طی دهه‌های اخیر با اصلاح قوانین، این رفتار را به عنوان جرم به رسمیت شناخته‌اند، در برخی نظام‌های حقوقی، از جمله ایران، به دلیل تداوم نگاه‌های فقهی و سنتی به رابطه زناشویی و تأکید بر مفهوم حقوق زوجین، همچنان خلأهای قانونی جدی در برابر این نوع خشونت وجود دارد. در بسیاری از جوامع، ازدواج همچنان رابطه‌ای تلقی

پنج سال پس از بازگشت طالبان، مسالە افغانستان دیگر تنها پایان جنگ یا توانایی این گروه در حفظ نظم امنیتی نیست، بلکه به ماهیت نظمی بازمی‌گردد که پس از جنگ تثبیت شده است. طالبان امنیت و پایان مداخله خارجی را سرمایه مشروعیت خود قرار داده و از جهان خواهان تعامل است، در حالی که حذف زنان از آموزش و حیات عمومی، گسترش محرومیت و تداوم انزوای دیپلماتیک، حدود این مشروعیت را آشکار می‌کند. شکاف اصلی اکنون میان ثباتی است که طالبان مدعی تحقق آن است و نظمی که جامعه جهانی حاضر به مشروعیت‌بخشی ب