سارا پریزاد چهار سال بعد، اهمیت ژن، ژیان، آزادی شاید بیش از پیامدهای سیاسی آن، در جابه‌جایی خودِ میدان منازعه باشد. این جنبش اقتدار را نه فقط در حکومت، بلکه در بدن، خانواده، جنسیت و مناسبات روزمره به پرسش گرفت و از همین رو، تقلیل آن به پروژه سرنگونی، بخشی از ماهیتش را پنهان می‌کند. مشابه مه ۶۸، در این جنبش مساله اصلی تصرف قدرت نبود، بلکه سلب مشروعیت از اشکالی از قدرت بود که پیش‌تر طبیعی تلقی می‌شدند. آزمون تاریخی جنبش نیز همین‌جاست: آیا این گسست فرهنگی نهایتاً به بازآرایی پای

ساعت بیولوژیک زنان سال‌ها یکی از ابزارهای فشار برای تصمیم‌گیری درباره ازدواج و مادری بوده است. حالا فناوری تلاش می‌کند این ساعت را، دست‌کم تا حدی قابل‌کنترل‌تر کند. فریز تخمک به زنان این امکان را می‌دهد که میان ساختن آینده شغلی و شخصی و رؤیای مادرشدن، ناچار به انتخاب فوری نباشند. دولت جمهوری اسلامی ایران نیز که سال‌ها بر فرزندآوری در سنین پایین تأکید می‌کرد، اکنون با پذیرش ناتوانی سیاست‌های پیشین در تغییر سبک زندگی زنان، به حمایت از این فناوری روی آورده است تا شاید بتواند زن

در روزهایی که جامعه ایران زیر بار بحران‌های شدید اقتصادی و سایه پیامدهای جنگ قرار دارد، بازخوانی تجارب جهانی می‌تواند گامی مؤثر برای مدیریت نیازهای اولیه و کاهش آلام عمومی در دل بحران باشد. در این میان، زنان که به دلیل ساختار ناعادلانه تقسیم کار، بیشترین بار تامین غذا، دارو و امنیت خانواده را به دوش می‌کشند، نشان داده‌اند با ایجاد شبکه‌های همیاری، سریع‌تر و پایدارتر از دیگران قادر به مدیریت بحران هستند. تجربه درخشان زنان سودان در مواجهه با جنگ خانمان‌سوز سال‌های اخیر، الگویی

تجاوز به همسر یکی از اشکال خشونت جنسی است که برای سال‌ها در بسیاری از جوامع، پشت برداشت‌های سنتی از مفهوم ازدواج و وظایف زناشویی پنهان مانده بود. در حالی که بسیاری از کشورها طی دهه‌های اخیر با اصلاح قوانین، این رفتار را به عنوان جرم به رسمیت شناخته‌اند، در برخی نظام‌های حقوقی، از جمله ایران، به دلیل تداوم نگاه‌های فقهی و سنتی به رابطه زناشویی و تأکید بر مفهوم حقوق زوجین، همچنان خلأهای قانونی جدی در برابر این نوع خشونت وجود دارد. در بسیاری از جوامع، ازدواج همچنان رابطه‌ای تلقی

پنج سال پس از بازگشت طالبان، مسالە افغانستان دیگر تنها پایان جنگ یا توانایی این گروه در حفظ نظم امنیتی نیست، بلکه به ماهیت نظمی بازمی‌گردد که پس از جنگ تثبیت شده است. طالبان امنیت و پایان مداخله خارجی را سرمایه مشروعیت خود قرار داده و از جهان خواهان تعامل است، در حالی که حذف زنان از آموزش و حیات عمومی، گسترش محرومیت و تداوم انزوای دیپلماتیک، حدود این مشروعیت را آشکار می‌کند. شکاف اصلی اکنون میان ثباتی است که طالبان مدعی تحقق آن است و نظمی که جامعه جهانی حاضر به مشروعیت‌بخشی ب

زریان خالدی ماجرای کانال‌های افشاگر در ایران، بیش از آنکه مسالەای مرتبط با فناوری یا جرائم سایبری باشد، بازتاب تلاقی فضای دیجیتال با ساختارهای دیرپای قدرت و کنترل اجتماعی است. در جامعه‌ای که آبرو به سرمایه‌ای جمعی و بدن زن به نماد حیثیت خانواده تبدیل شده باشد، انتشار یک تصویر می‌تواند به مجازاتی اجتماعی فراتر از هر حکم قضایی بینجامد. از این منظر، شبکه‌های اجتماعی نه منشأ بحران، بلکه بستر بازتولید سازوکارهایی هستند که شرم، طرد و قضاوت جمعی را به ابزار اعمال قدرت بدل می‌کنند و

زریان خالدی محدودیت حضور زنان در فضاهای عمومی در جمهوری اسلامی، نه بر مبنای ملاحظات اخلاقی، بلکه بر اساس نسبت حضور آنان با روایت رسمی قدرت اعمال می‌شود. نویسنده با بررسی سیاست‌های حجاب اجباری، نقش زنان در بسیج و آیین‌های تشییع دوران جنگ، و خیزش ژن، ژیان، آزادی استدلال می‌کند زنان زمانی از محدودیت‌های معمول معاف می‌شوند که حضورشان در خدمت اهداف ایدئولوژیک حکومت باشد. به باور نویسنده، نزاع اصلی بر سر حضور زنان در خیابان نیست، بلکه بر سر حق تعیین روایت از بدن و حضور آنان در عرصه

هر چهار سال یک‌بار، فوتبال مردان جهان را در وضعیتی معلق قرار می‌دهد. تقویم رسانه‌ها تغییر می‌کند، خیابان‌ها به صفحه‌های نمایش تبدیل می‌شوند و میلیون‌ها نفر در نقاط مختلف جهان خود را در یک زمان مشترک پیدا می‌کنند. جام جهانی مردان در این لحظه به چیزی فراتر از یک رقابت ورزشی تبدیل می‌شود؛ به یک رویداد جهانی که در آن سیاست، اقتصاد، هویت و احساس جمعی به هم گره می‌خورند. در فاصله‌ای نه‌چندان دور از این هیاهو، فوتبال زنان نیز در حال آماده شدن برای یکی از مهم‌ترین لحظات تاریخ خود است

آمارهای حقوق بشری سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۶، از استمرار یک الگوی پایدار در اعدام زنان در ایران پرده برمی‌دارند. این روند در سال ۲۰۲۴ با ۳۱ مورد به بالاترین میزان در ۱۷ سال اخیر رسید و در ماه‌های نخست ۲۰۲۶ نیز ادامه یافته است. این گزارش نشان می‌دهد اعدام زنان صرفاً یک مسئله کیفری نیست، بلکه پیوند عمیقی با تبعیض‌های ساختاری حقوقی، فقر و توزیع نامتوازن اتنیکی به‌ویژه در مناطق به‌حاشیه‌رانده‌شده دارد و پیامدهای ناگوار بین نسلی بر جای می‌گذارد. در سال‌های اخیر روند اجرای احکام اعدام در

بر اساس گزارش سازمان زنان سازمان ملل متحد، هوش مصنوعی سوءاستفاده، آزار و تولید تصاویر جعلی (دیپ‌فیک) علیه زنان روزنامه‌نگار و فعال را به شدت تسهیل کرده است. یافته‌های این نهاد نشان می‌دهد حدود ۴۵ درصد از زنان رسانه‌ای به دلیل این تهدیدها در فضای مجازی دست به خودسانسوری می‌زنند. از سوی دیگر، بانک جهانی اعلام کرده که به دلیل نبود قوانین حمایتی در ۶۰ درصد کشورها، بیش از ۱.۸ میلیارد زن در جهان در برابر حملات سایبری بی‌دفاع مانده‌اند. بر اساس گزارشی منتشر شدە از سوی سازمان زنان سا