سارا پریزاد چهار سال بعد، اهمیت ژن، ژیان، آزادی شاید بیش از پیامدهای سیاسی آن، در جابه‌جایی خودِ میدان منازعه باشد. این جنبش اقتدار را نه فقط در حکومت، بلکه در بدن، خانواده، جنسیت و مناسبات روزمره به پرسش گرفت و از همین رو، تقلیل آن به پروژه سرنگونی، بخشی از ماهیتش را پنهان می‌کند. مشابه مه ۶۸، در این جنبش مساله اصلی تصرف قدرت نبود، بلکه سلب مشروعیت از اشکالی از قدرت بود که پیش‌تر طبیعی تلقی می‌شدند. آزمون تاریخی جنبش نیز همین‌جاست: آیا این گسست فرهنگی نهایتاً به بازآرایی پای

رسول شیار چهار سال پس از مرگ ژینا امینی، میراث جنبش ژن، ژیان، آزادی را نمی‌توان تنها با حضور مردم در خیابان‌های پاییز در سال ۱۴۰۱ یا ابعاد سرکوب آن سنجید. اثر ماندگارتر جنبش، جابه‌جایی در زبان و سوژگی سیاسی بود: زن از موضوع کنترل به کنشگر سیاست بدل شد و کردستان، که مطالباتش اغلب در حاشیه روایتها قرار می‌گرفت، این‌بار زبانی سیاسی را به مرکز ایران منتقل کرد. شعار و سپس گفتمان ژن، ژیان، آزادی از کردستان به سراسر ایران و سپس جهان رسید، هرچند جهانی‌شدن آن همواره با بازشناسی خاس

رامیار حسینی بیانیه کنگره آزادی ایران از اعتصاب کردستان حمایت می‌کند، اما مسالە اصلی نحوە این به‌رسمیت‌شناختن است. در این روایت، کردستان بیشتر بخشی از مبارزه سراسری برای آزادی است و نە پذیرش نقش یک سوژه تاریخی و سیاسی با مطالبات مشخص. نتیجه سیاسی این رویکرد آن است که همبستگی، اگر بر پذیرش تفاوت‌ها بنا نشود، می‌تواند به ادغام مطالبات پیرامون در یک روایت مرکزی از ملت ایران منجر شود. ژینا نیز صرفا نماد مبارزه با حجاب اجباری نیست، بلکه نقطه تلاقی ستم جنسیتی، ملی، زبانی و طبقاتی ا

نصرالله لَشَنی چهار سال از مرگ ژینا (مهسا) امینی می‌گذرد، حادثه‌ای که در شهریور ۱۴۰۱ یکی از گسترده‌ترین و عمیق‌ترین موج‌های اعتراض سیاسی و اجتماعی در تاریخ جمهوری اسلامی را به راه انداخت. در این چهار سال، درباره‌ی ماهیت این رویداد تعبیرهای متفاوتی به کار رفته است؛ انقلاب، قیام، شورش و جنبش اجتماعی. اما اختلاف بر سر نام، صرفاً اختلافی واژگانی نیست. هر کدام از این مفاهیم در علوم اجتماعی معنای متفاوتی دارد و انتخاب هر یک، ما را به ارزیابی متفاوتی از آنچه در ایران رخ داده است می‌

یوانا بوخنسکا ترجمە: آرنانیوز مهدی توکلی به قدرت هنر کردی ایمان داشت. عکاسی برای او نه امتیازی برآمدە از نخبگی، که امکانی برای همەگان بود تا داستان خود را روایت کنند، اندوه را به نیروی آفرینش بدل سازند و کردستان را به چشم کسانی بیاورند که انتخاب کرده بودند آن را نبینند. پروژه ممکن او فتح قله یا جست‌وجوی شهرت نبود. تلاشی بود برای شکستن مرزهای نامرئی ذهن با هنر و پرورش جامعه‌ای آگاه و مسئول. مهدی می‌دانست گاهی باید گذاشت سکوت سخن بگوید. اما اکنون، سکوت باید شکسته شود. احتمالا ش

رسول شیار آموزش مجازی در ایران، زیر فشار فقر و جهش قیمت ابزارهای دیجیتال به صورت تازه‌ای از نابرابری آموزشی بدل شده است. انتقال کلاس از مدرسه به خانه فقط مکان آموزش را تغییر نمی‌دهد، بلکه هزینه دسترسی به آن را نیز بر دوش خانواده می‌گذارد. در یک سوی این شکاف، دانش‌آموزی با لپ‌تاپ، اینترنت پایدار و امکانات آموزشی بیشتر قرار دارد و در سوی دیگر، کودکی که برای یک گوشی مشترک منتظر می‌ماند یا اساساً به کلاس راه نمی‌یابد. اینجا دیگر فقر فقط کیفیت آموزش را تعیین نمی‌کند، بلکه حق ورود

زریان خالدی محدودیت‌های فزاینده تهران و واشنگتن، فعالیت علمی دانشجویان و پژوهشگران ایرانی را دشوارتر کرده است. از یک سو، پنتاگون با انتشار فهرست «بخش ۱۲۸۶» دامنه همکاری‌های علمی را محدود کرده است. از سوی دیگر، توقف آزمون‌های بین‌المللی در ایران و قوانین مقابله با نفوذ، دسترسی به فرصت‌های آموزشی و پژوهشی را کاهش داده است. در این میان، دانشجویان بیشترین هزینه را می‌پردازند. آینده تحصیلی و حرفه‌ای آن‌ها بیش از گذشته تحت تأثیر سیاست‌های امنیتی دو طرف قرار گرفته است. پنتاگون در

رامیار حسینی افلاطون در دیالوگ کراتیلوس رابطه میان نام و چیزی را که نامیده می‌شود به پرسشی فلسفی تبدیل می‌کند. پرسش او این است که نام تا چه اندازه با واقعیتی که به آن اشاره می‌کند، رابطه دارد. در این گفت‌وگو کە میان هرموگنس، کراتیلوس و سقراط در جریان است، میان این ایده که نام‌ها بر اساس قرارداد و توافق انسانی شکل می‌گیرند و این تصور که نام باید به‌نحوی با ذات یا واقعیت چیزها تناسب داشته باشد، کشمکشی وجود دارد. هرموگنس معتقد است که درستیِ نام‌ها ذاتی و طبیعی نیست، بلکه از قرار

رامیار حسینی استانداردسازی زبان در نگاه نخست می‌تواند راهی برای ایجاد هماهنگی باشد، جامعه‌ای که میلیون‌ها نفر در آن زندگی می‌کند، برای آموزش، اداره، قانون و ارتباط عمومی ناگزیر است برخی شکل‌های زبانی را تثبیت کند. مسئله اما از جایی آغاز می‌شود که این شکل تثبیت‌شده از یک ابزار هماهنگی به معیاری برای تشخیص درست و غلط تبدیل شود. وقتی می‌گوییم "این زبان مشترک ماست"، این "مشترک" برای چه کسی است؟ چه کسی تصمیم گرفته این شکل، شکل مشترک باشد؟ و چگونه چیزی که در یک فرایند تاریخی انتخ

رسول شیار آزادی انتخاب پوشش یک حق است و نافرمانی از حجاب اجباری یکی از مهم‌ترین شکل‌های مقاومت زنان در ایران، اما پوشش تمام افق آزادی نیست. نزدیک به چهار سال از جنبش ژن، ژیان آزادی گذشته و هنوز این پرسش باقی مانده است که جنبشی سیاسی و آزادی‌خواهانه که از سقز شروع شد، چرا در بخشی از روایت عمومی بیش از هر چیز با بی‌حجابی، رقص و سبک زندگی یادآوری می‌شود؟ این در حالی است که کردستان بخشی از سنگین‌ترین هزینه‌های همان جنبش را برای معنایی بسیار فراتر از آزادی پوشش پرداخت. این روزها و