نخست‌وزیر اسرائیل اتهام نسل‌کشی در غزه را رد کرد و در سخنرانی خود در مجمع عمومی سازمان ملل متحد، اردوغان، مکرون و ممدانی را هدف انتقاد قرار داد. در واکنش آنکارا اتهام‌های مطرح‌شده علیه رئیس‌جمهوری ترکیه را بی‌اساس خواند. بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، در سخنرانی خود در مجمع عمومی سازمان ملل اتهام نسل‌کشی در غزه را رد کرد و حملات لفظی گسترده‌ای را متوجه منتقدان خارجی دولتش کرد. وی ضمن انتقاد از امانوئل مکرون، رئیس‌جمهوری فرانسه، و زهران ممدانی، شهردار نیویورک، رجب طیب ار

غیبت هیات عراقی در دیدار مشترک دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا و علی الزیدی، نخست‌وزیر عراق در حاشیه نشست‌های سازمان ملل در نیویورک، پرسشهایی جدی را درباره پیام سیاسی این دیدار ایجاد کرده است. این دیدار پس از آن انجام شد که زمان از پیش تعیین شدە تحویل سلاح گروه‌های مسلح بە دولت عراق، از پایان سپتامبر به ژوئن ۲۰۲۷ منتقل شدە است. در تصویری که دفتر رسانه‌ای دولت عراق از دیدار علی الزیدی و دونالد ترامپ منتشر کرده است، الزیدی بدون اعضای هیات همراه خود دیده می‌شود. در مقابل، چند

علی‌اصغر فریدی رنج کودکان غزه انکارناپذیر و محکوم‌کردن آن یک ضرورت اخلاقی است. تناقض از جایی آغاز می‌شود که اردوغان این اخلاق جهان‌شمول را در مرزهای ترکیه متوقف می‌کند. دولتی که در سازمان ملل از وجدان بشری می‌گوید، در کردستان کارنامه‌ای شامل کشته‌شدن دست‌کم ۷۹ کودک، آوارگی صدها هزار نفر، بازداشت کودکان و سرکوب زبان کردی دارد. این صرفاً فاصله میان گفتار و عمل نیست. قدرت سیاسی، انسانیت را گزینشی توزیع می‌کند: کودک فلسطینی شایسته همدردی جهانی است، اما کودک کرد در منطق امنیتی دول

درخواست ترکیه برای انحلال ساختارهای نظامی مستقل در سوریه را نمی‌توان جدا از سیاست منطقه‌ای آنکارا در قبال مسالە کرد بررسی کرد. از عفرین و شمال‌شرق سوریه تا جنوب‌شرق ترکیه و اقلیم کردستان، یک منطق امنیتی مشترک دیده می‌شود: جلوگیری از شکل‌گیری یک ساختار کردی برخوردار از قدرت نظامی، قلمرو و نهاد سیاسی مستقل. اکنون با ادغام نیروهای سوریه دموکراتیک در دولت سوریه، آنکارا به نقطه‌ای نزدیک می‌شود که عملیات نظامی به‌تنهایی نتوانسته بود به آن برسد: انتقال مهار مسالە کرد از میدان جنگ به

علی‌اصغر فریدی بحران اخیر در حوزە کشورهای خلیج فارس را نباید صرفاً آزمونی برای توان نظامی آمریکا دانست، بلکه باید آن را آزمونی برای منطق بازدارندگی منطقه‌ای تلقی کرد. دهه‌ها، امنیت کشورهای عربی بر مبنای برتری نظامی و حضور آمریکا تعریف شد، اما حملات اخیر شکاف میان حضور نظامی و تعهد دفاعی را آشکار کردە است. از این منظر، مسالە اصلی شکست یک سامانه دفاعی نیست، بلکه کاهش قطعیت بازدارندگی است. اکنون کشورهای خلیج فارس ناگزیرند میان وابستگی به تضمین‌های واشنگتن و ساختن ظرفیت‌های مستقل

نظرسنجی MetroPOLL شکاف اصلی طرح صلح در ترکیه را آشکار می‌کند: تنها ۲۵.۲ درصد از حقوق برابر اعضای سابق حزب کارگران کردستان حمایت می‌کنند و ۷۷.۲ درصد با مشارکت سیاسی آنان مخالف‌اند. این ارقام صرفاً میراث چهار دهه جنگ نیست. دولت ترکیه مسالە کرد را سال‌ها در چارچوب امنیت و تجزیه‌طلبی صورت‌بندی کرده و همزمان شهرداران منتخب کرد را برکنار و فعالیت سیاسی کردی را محدود کرده است. اکنون تناقض تعیین‌کننده روشن است: آنکارا خواهان کناررفتن سلاح است، اما صلح زمانی ممکن می‌شود که مشارکت سیاس

رامیار حسینی آزمون سوریه پس از اسد، بیش از آنکه آزمونی برای دگردیسی شخصی احمد الشرع باشد، آزمون ظرفیت اسلام سیاسی برای حکمرانی بر جامعه‌ای متکثر است. مسئله محوری، فاصله میان تعدیل رتوریک جهادی و تحول واقعی در منطق قدرت است. تمرکز اختیارات اجرایی و قضایی، برچیدن مراکز مستقل قدرت، موقعیت زنان و نحوه مواجهه با تکثر قومی و مذهبی، شاخص‌های این سنجش‌اند. پرسش تعیین‌کننده این است: آیا گذار از جهادگرایی به دولت، به پذیرش تکثر در ساختار قدرت می‌انجامد، یا صرفاً صورت مدرن‌تری به همان م

تنظیم: سمیه توحیدی با کنترل کامل حوثیها بر باب المندب، بار دیگر عبدالرضا شهلایی دوباره در کانون پرونده یمن قرار گرفته است. فرمانده نیروی قدسی که سال‌ها نامش با فعالیت ایران در یمن گره خورده است هم اکنون از سوی منابع نظامی یمنی به‌عنوان هدایت‌کننده احتمالی کارزار حوثی‌ها در ساحل غربی مطرح می‌شود. مبنای این ارزیابی، ارتباطات رهگیری‌شده و روایت اسرای حوثی است، نه تأیید مستقل نقش او. اهمیت ماجرا در جغرافیاست: تصرف المخا، حوثی‌ها را به موقعیتی نزدیک‌تر برای اعمال فشار بر باب‌المن

علی‌اصغر فریدی رویداد هفتم اکتبر معمایی اساسی را در اخلاق سیاسی پیش می‌کشد: آیا داوری درباره خشونت می‌تواند مستقل از هویت عامل و قربانی باقی بماند؟ حتی اگر ادعای هاآرتص درباره هشدار قبلی امارات اثبات شود، قصور احتمالی اسرائیل در پیشگیری، مسئولیت حماس در کشتار و گروگان‌گیری غیرنظامیان را منتقل یا منتفی نمی‌کند. همان اصل درباره رویکرد اسرائیل در غزه نیز صادق است: حاکمیت حماس در غزە نمی‌تواند مصونیت غیرنظامیان فلسطینی را زایل کند. انسجام اخلاقی دقیقاً از همین تفکیک آغاز می‌شود

رقابت فزاینده میان قدرت‌های بزرگ، بخشی از کارکرد میانجیگری را به قدرت‌های میانی منتقل کرده است که مزیت آنها نه بی‌طرفی، بلکه حفظ دسترسی هم‌زمان به اردوگاه‌های رقیب است. تجربه پاکستان در جنگ ایران، در کنار نقش قطر، ترکیه و عمان، نشان می‌دهد نفوذ در نظم بین‌المللی الزاماً از قدرت مادی یا توان تحمیل اراده ناشی نمی‌شود. این کشورها قادر به حل ریشه‌ای منازعات نیستند، اما با حفظ کانال‌های ارتباطی می‌توانند فضای میان جنگ و سیاست را مدیریت کنند و امکان آتش‌بس، مذاکره و توافق‌های محدود