علی‌اصغر فریدی رویداد هفتم اکتبر معمایی اساسی را در اخلاق سیاسی پیش می‌کشد: آیا داوری درباره خشونت می‌تواند مستقل از هویت عامل و قربانی باقی بماند؟ حتی اگر ادعای هاآرتص درباره هشدار قبلی امارات اثبات شود، قصور احتمالی اسرائیل در پیشگیری، مسئولیت حماس در کشتار و گروگان‌گیری غیرنظامیان را منتقل یا منتفی نمی‌کند. همان اصل درباره رویکرد اسرائیل در غزه نیز صادق است: حاکمیت حماس در غزە نمی‌تواند مصونیت غیرنظامیان فلسطینی را زایل کند. انسجام اخلاقی دقیقاً از همین تفکیک آغاز می‌شود

رقابت فزاینده میان قدرت‌های بزرگ، بخشی از کارکرد میانجیگری را به قدرت‌های میانی منتقل کرده است که مزیت آنها نه بی‌طرفی، بلکه حفظ دسترسی هم‌زمان به اردوگاه‌های رقیب است. تجربه پاکستان در جنگ ایران، در کنار نقش قطر، ترکیه و عمان، نشان می‌دهد نفوذ در نظم بین‌المللی الزاماً از قدرت مادی یا توان تحمیل اراده ناشی نمی‌شود. این کشورها قادر به حل ریشه‌ای منازعات نیستند، اما با حفظ کانال‌های ارتباطی می‌توانند فضای میان جنگ و سیاست را مدیریت کنند و امکان آتش‌بس، مذاکره و توافق‌های محدود

ظهور حركة ردع الاحتلال را نباید صرفاً تولد یک گروه مسلح اسلامگرای دیگر در سوریە قلمداد کرد. اهمیت ماجرا در شکافی است که گسترش حضور اسرائیل در جنوب سوریه ایجاد کرده است. در این فضای بی‌ثبات، مقاومت محلی، اسلام‌گرایی مسلحانه و رقابت بازیگران منطقه‌ای می‌توانند در یک میدان مشترک به هم برسند، بی‌آنکه الزاماً سازمان واحدی ساخته باشند. ردع الاحتلال در برهە کنونی بیش از آنکه قدرتی اثبات‌شده باشد، نشانه چنین امکانی میتواند تفسیر گردد. خلأ امنیتی جنوب سوریه می‌تواند مخالفت پراکنده با

رسول شیار با اعلام انحلال رسمی نیروهای سوریە دموکراتیک و ورود مظلوم عبدی و الهام احمد به ساختار دولت انتقالی سوریه، این یادداشت به‌جای قضاوت شتاب‌زده درباره‌ی پیروزی یا شکست این تحول، چارچوبی تحلیلی برای فهم آن پیشنهاد می‌دهد. تفاوت میان تبدیل قدرت به نهاد و قانون و واگذاری ساده‌ی آن. با مرور فرمان‌های اخیر احمد الشرع درباره‌ی زبان و آموزش بە زبان کُردی، ساختار متمرکز قدرت در دوران انتقالی سوریه، نقش میانجی‌گرانه‌ی هولیر (اربیل) و واشنگتن و مقایسه‌ای دقیق با تجربه‌ی خلع‌سلاح

علی‌الطاهر تنها داستان سقوط یک موضع نظامی نیست. این ماجرا بار دیگر سازوکاری را آشکار می‌کند که جمهوری اسلامی طی دهه‌ها در لبنان بنا کرده است: تهران نفوذ راهبردی خود را از مسیر نیرویی مسلح خارج از حاکمیت دولت لبنان اعمال می‌کند، اما بخش اصلی هزینه این سیاست را جامعه لبنان می‌پردازد. هنگامی که نیروهای ایرانی در علی‌الطاهر در معرض خطر قرار گرفتند، بنا بر گزارش رویترز، تهران از طریق عمان به واشنگتن هشدار داد و برای جلوگیری از حمله اسرائیل وارد تحرک دیپلماتیک شد. در مقابل، حزب‌الل

جمیل باییک، رئیس مشترک شورای اجرایی کنفدرالیسم جوامع کردستان، ک‌ج‌ک، می‌گوید جنبش کرد اصل کنار گذاشتن سلاح و انتقال فعالیت‌ها به عرصه سیاست را پذیرفته است، اما موفقیت این روند به مذاکره با دولت ترکیه، فراهم شدن زمینه فعالیت سیاسی و اصلاح قوانین مربوط به حقوق کردها بستگی دارد. جمیل باییک، در مصاحبه‌ای با خبرگزاری فرات، تصویب قانون چارچوب در ترکیه را آغاز مرحله‌ای تازه در روند صلح توصیف کرد، اما گفت این قانون به دلیل تمرکز بر خلع سلاح و مشخص نکردن اقدامات لازم برای دموکراتیزاسی

واشنگتن اگزمینر در یادداشتی تند از سوی خوزە لو آلوازر، عملکرد تام باراک در مقام سفیر آمریکا در ترکیه و فرستاده ویژه در امور سوریه و عراق را مصداق مماشات با رجب طیب اردوغان توصیف کرده و نوشته است که سیاست‌های او، از نحوه برخورد با نیروهای سوریە دموکراتیک تا مواضعش در قبال اسرائیل و ترکیه، عملاً در خدمت اولویت‌های منطقه‌ای آنکارا قرار گرفته است. نویسنده با طرح مساله تعارض منافع ناشی از سوابق تجاری باراک در ترکیه، از کنگره خواسته است به تمرکز این مسئولیت‌ها در دست او پایان دهد.

اعلام انحلال نیروهای دموکراتیک سوریه و اداره خودگردان روژآوا در شکل اعلام‌شده آن حاکی از بستن فصلی مهم در تاریخ سیاسی کرد و متعاقب آن سوریە است. در این مدت، یک منظومه نظامی، سیاسی و اداری منسجم با تکیە بر دموکراسی و همزیستی مسالمت آمیز تمامی ساکنان این منطقە شکل گرفت که در گستره وسیعی، معادل حدود یک‌سوم خاک سوریه، خود را به‌عنوان یک واقعیت تثبیت کرد و نهادها و ساختارهای مستقل امنیتی، نظامی و اقتصادی به وجود آورد. اعلام انحلال نیروهای سوریە دموکراتیک، حاصل روندی از تفاهم‌ها و

کاهش حمایت مستقیم آمریکا از نیروهای پیشمرگه، آزمونی برای معماری امنیتی اقلیم کردستان است. مدلی که پس از ظهور داعش بر پول، آموزش و تجهیزات آمریکا استوار شد، بدون یکپارچه‌شدن کامل نیروهای حزبی به پایان دوره خود نزدیک می‌شود. مساله صرفا از دست رفتن منابع نیست. اگر هولیر نتواند نیروهای پیشمرگه را به نیرویی واحد و حرفه‌ای تبدیل و هزینه امنیت خود را تامین کند، خلا ناشی از عقب‌نشینی واشنگتن را بازیگران دیگری پر خواهند کرد. در چنین وضعی، بغداد اهرمهای فشار بیشتری را بر اربیل به دست م

یک گزارش پژوهشی جدیدا منتشرشدە نشان می‌دهد کە سودان، به‌ویژه سواحل آن در دریای سرخ به حلقه‌ اتصالی جدیدی در شبکه‌ای نظامی و لجستیکی تبدیل شده است که ایران را به گروه حوثی در یمن پیوند می‌دهد. بنا بر این گزارش، ایران در این مسیر از جنگ سودان و گشایش حاکمیت مستقر در پورت‌سودان، که مورد حمایت گروه‌های اسلام‌گراست، به روی کمک‌های نظامی تهران بهره برده است. بر اساس این گزارش، روابط موجود دیگر به تامین پهپاد، مهمات و سامانه‌های راداری برای ارتش سودان محدود نماندە، بلکه گمان می‌رود