شیلان سقزی یک‌بار در ورزشگاهی نیمه‌پر، مردی را دیدم که با پیراهن تیمی روی سکو ایستاده بود و با تمام بدنش فریاد می‌کشید؛ نه فقط با دهان، بلکه با شانه‌ها، با گردن سفت، با رگ‌های برجسته‌ی دست. لحظه‌ای بعد، همان مرد اگر در خیابان از کنارش رد می‌شدی شاید کارمندی آرام، پدری خسته یا دانشجویی بی‌حاشیه به نظر می‌آمد. اما در آن چند دقیقه، او از خودش بیرون آمده بود و به چیزی بزرگ‌تر و مبهم‌تر چسبیده بود؛ جمع، پرچم، حریف، تاریخ. فوتبال این نقطە است که معنا پیدا می‌کند، در لحظه‌ای که بدن