ترامپ برتری راهبردی خود را در برابر ایران از دست دادە است

مجله آتلانتیک در گزارشی به قلم نانسی یوسف و جاناتان لمیر، بحران ذخایر موشکی آمریکا را بررسی کرده است که بنابە این گزارش فرصت ایالات متحده را برای پیروزی بر ایران را از میان برد. آتلانتیک تهدیدهای توخالی در کنار کمبود موشکها را دو عاملی قلمداد کردە است که باعث شدند دونالد ترامپ مزیت راهبردی آمریکا را از دست بدهد.

ارتش آمریکا اکنون با خطر اتمام ذخایر موشکی خود روبه‌رو است. مقام‌های فعلی و سابق دفاعی آمریکا گفته‌اند بیش از پنج ماه پس از آغاز جنگ علیه ایران، ذخایر تسلیحات دوربرد این کشور به سطوح بسیار پایینی کاهش یافته است، تا جاییکە این مسئولان معتقدند ایالات متحده برای مقابله با هرگونه تهدید احتمالی در آسیا مهمات کافی در اختیار ندارد.

آنان همچنین اعلام نمودەاند کە میزان ذخایر باقی‌مانده، بسته به نوع مهمات، در برخی موارد تنها ۲۰ درصد سطحی است که پنتاگون مایل است در اختیار داشته باشد.

ذخایر موشک‌های رهگیر پیشرفته، از جمله موشک‌های پاتریوت و سامانه موشکی زمین‌به‌هوای تاد، نیز به اندازه‌ای کاهش یافته است که امکان تحویل یا فروش آن‌ها به اوکراین وجود ندارد و حتی دفاع مؤثر در برابر شلیک موشک‌های بالستیک ایران نیز دشوار شده است.

مقام‌های دفاعی در این بارە به آتلانتیک گفته‌اند کە حتی زمانی که نیروهای آمریکایی موشک‌های ایرانی را در حال نزدیک‌شدن مشاهده می‌کنند، ناچارند ظرف چند ثانیه تصمیم بگیرند که آیا از شمار محدود موشک‌های رهگیر موجود استفاده کنند یا به امید مواجهه با موقعیتی مناسب‌تر، آن‌ها را حفظ کنند.

پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا، این هفته از جمهوری‌خواهان کنگره خواست میلیاردها دلار برای بازسازی ذخایر موشکی و دیگر مهمات حیاتی اختصاص دهند؛ ذخایری که موجودی آن‌ها در آمریکا به‌شدت کاهش یافته است.

آتلانتیک نوشته است کە این درخواست هگست آشکارا از رنگ‌وبوی حزبی برخوردار بودە است، زیرا او قانون‌گذاران دموکرات را به‌طور کامل نادیده گرفت.

این گزارش همچنین اشاره نمودە است که پنتاگون در سال جاری قراردادهایی به ارزش ده‌ها میلیارد دلار برای بازسازی ذخایر رو به کاهش خود منعقد کرده است. با این حال، امضای این قراردادها به معنای تحویل موشک‌ها نیست. مهمات موضوع این قراردادها طی سال‌های آینده تولید خواهند شد و نه در ماه‌های پیش رو.

دولت ترامپ نیز مانند دولت بایدن برای تسریع روند تولید در پایگاه صنعتی دفاعی سرمایه‌گذاری کرده است. با وجود این، در مورد سامانه‌های حیاتی مانند پاتریوت انتظار نمی‌رود میزان عرضه بتواند تا حدود سال ۲۰۳۰ پاسخگوی تقاضا باشد.

در مقابل، ایران تولید پهپادهای تهاجمی و موشک‌های بالستیک خود را افزایش داده و توانمندی‌هایش را تقویت کرده است. جنگ کنونی اکنون به همان اندازه که از ملاحظات اقتصادی و سیاست‌های مرتبط با انتخابات میان‌دوره‌ای تأثیر می‌پذیرد، به تأمین صنعتی و لجستیکی نیز وابسته شده است.

دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا نیز از ارزیابی ارائه‌شده از سوی تیم امنیت ملی خود در نشست روز جمعه کمپ دیوید به‌شدت خشمگین شدە است. این ارزیابی نشان می‌داد ارتش آمریکا با کمبود شدید مهماتی روبه‌رو است که ترامپ برای صدور دستور تشدید تنش علیه ایران به آن نیاز دارد.

بنابە گزارش این روزنامە، در صورت انجام حمله از سوی ایالات متحده، تهران به احتمال زیاد موجی از موشک‌ها و پهپادها را به سوی کشورهای همسایه خود در منطقه و پایگاه‌های آمریکایی مستقر در این کشورها شلیک خواهد کرد.

مقام‌ها همچنین گفته‌اند که رئیس‌جمهور دستیاران خود را به‌شدت سرزنش کردە و انتقادهای تندی را متوجه وزارت جنگ کردە است. با وجود این، یک مقام کاخ سفید گفت ترامپ در حال بررسی ایجاد تغییر در تیم کاری خود نیست.

آتلانتیک همچنین افزودە است کە سرخوردگی ترامپ در یافتن راهی برای خروج از بن‌بست جنگ افزایش یافته است. او آثار ویرانگر جنگ بر اقتصاد را مشاهده می‌کند و به‌شدت در پی عبور از این بحران است.

ترامپ هفتە گذشتە در مطلبی در تروث سوشیال اعلام کردە بود کە گزارش‌های مربوط به کمبود مهمات دروغ هستند و انتشار چنین اطلاعاتی خیانت بزرگ محسوب می‌شود. او همچنین نوشتە بود کە شرکت‌های تولیدکننده، بر اساس نیاز، مقادیر زیادی مهمات ارسال می‌کنند.

آتلانتیک همچنین اعلام نمودە است کە نفوذ نظامی آمریکا تنها به توانایی ایالات متحده برای انجام حملات متکی نیست و توانایی این کشور برای دفاع در برابر هرگونه پاسخ ایران نیز بخشی از این قدرت را تشکیل می‌دهد.

ایران نیز به توانایی خود برای آزمودن بیشتر ایالات متحده اطمینان نشان داده و با حمله به کشتی‌ها در تنگه هرمز، این رویکرد را دنبال کرده است.

از همین رو، کاخ سفید امیدوار است ایران با شرایط اقتصادی‌ای مواجه شود که نظام این کشور را به مذاکره وادار کند.

در همین چارچوب، گزارش‌های اطلاعاتی آمریکا نیز نشان می‌دهند که ایران با دشواری‌هایی روبه‌رو است. با وجود این، دولت ترامپ از مقاومت تهران غافلگیر و دیگر اطمینان ندارد که نظام ایران به نقطه‌ای برسد که مذاکره به تنها گزینه پیش روی آن تبدیل شود.

آتلانتیک می‌افزاید که رئیس‌جمهور از زمان آغاز جنگ، بیش از پنج ماه پیش، تاکنون در چنین موقعیت ضعیفی قرار نگرفته است. کمبود موشک‌های رهگیر، تشدید تنش را خطرناک می‌کند و گسترش دامنه حملات نیز هیچ تضمینی برای بازگشت تهران به میز مذاکره ایجاد نمی‌کند.

با توجه به این وضعیت، دیپلماسی و دادن امتیاز ممکن است کم‌خطرترین گزینه پیش روی دولت آمریکا باشد.

ترامپ و مارکو روبیو، وزیر خارجه او، در بیش از یک مورد اعلام کرده‌اند که هرگز به ایران اجازه نخواهند داد کنترل هیچ بخشی از تنگه هرمز را در اختیار بگیرد.

با این حال، ترامپ اکنون در حال بررسی توافقی است که بخشی از کنترل تردد دریایی را به ایران واگذار می‌کند.

توافق پیشنهادی میان عمان و ایران که در انتظار موافقت ایالات متحده و کشورهای خلیج فارس است، بازگشایی تنگه را از طریق ایجاد چارچوبی مشترک برای مدیریت کشتیرانی تجاری پیش‌بینی می‌کند.

بر اساس این توافق، ایران بر این آبراه حیاتی که معتقد است کنترل آن را در نتیجه جنگ به دست آورده، نظارت خواهد داشت و در عین حال، بر اصرار عمان برای حفظ آزادی کشتیرانی احترام گذاشته خواهد شد.

اگرچه ذخایر تسلیحات حیاتی ایالات متحده سال‌ها تحت فشار قرار داشته است، این مسئله پس از حمله روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲ آشکار شد.

ارتش آمریکا در جریان کارزار ۵۳روزه دولت ترامپ علیه حوثی‌ها در یمن در سال گذشته، صدها موشک شلیک کرد که برخی از آن‌ها میلیون‌ها دلار هزینه داشتند. پس از این کارزار، نزدیک به دو هفته حملات آمریکا و اسرائیل علیه ایران انجام شد و موشک‌ها و پهپادهای ایرانی که به سوی اسرائیل پرتاب شده بودند، رهگیری شدند. ایالات متحده تنها در ۳۸ روز نخست جنگ ایران، هزاران مهمات شلیک کرد.

پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا، همچنان وجود هرگونه کمبود مهمات را انکار می‌کرد و به گفته یک مقام آمریکایی که با آتلانتیک گفت‌وگو کرده است، حتی هفته گذشته در برابر ترامپ نیز چنین کمبودی را رد کرد.

هگست در کنگره نیز نتوانست استدلال‌های قانع‌کننده‌ای را برای دریافت بودجه مورد نظر خود، به‌ویژه در مقابل قانون‌گذارانی که با انتخابات دشواری روبه‌رو هستند، ارائە نماید.

در این بارە نیز یکی از دستیاران اعضای کنگرە به آتلانتیک گفت افزایش نارضایتی رأی‌دهندگان آمریکایی از بالا رفتن قیمت سوخت، تناقض در اظهارات هگست و روابط پرتنش پیشین او با کنگره باعث شده است دیگر مجالی برای حسن نیت نسبت به وزارت دفاع باقی نماند.

با این حال، کنگره در نهایت بخش عمده بودجه‌ای را که پنتاگون برای تجدید ذخایر خود ضروری می‌داند، تأمین خواهد کرد.

آتلانتیک معتقد است آنچه ایالات متحده واقعاً به آن نیاز دارد، زمان برای تأمین مهمات است، زیرا تجدید ذخایر و بازگرداندن آن‌ها به سطح پیش از جنگ، بسته به نوع سلاح، زمان‌بر خواهد بود.

مارک کانسیان، که ذخایر مهمات را در مرکز مطالعات راهبردی و بین‌المللی در واشنگتن دی‌سی رصد می‌کند، گفتە است کە بازگرداندن این ذخایر به سطح پیش از جنگ به پنج سال زمان نیاز دارد.

کانسیان همچنین افزودە است کە سه سال دیگر نیز لازم خواهد بود تا سطح ذخایر به اندازه‌ای افزایش یابد که هم ستاد مشترک ارتش و هم فرماندهان آمریکایی مسئول منطقه آسیا و اقیانوس آرام از میزان آن اطمینان خاطر پیدا کنند.

این وضعیت، دست‌کم از نظر نظری، به پکن فرصت می‌دهد از کمبودهای آمریکا بهره‌برداری کند و حتی ممکن است چین را به حمله به تایوان سوق دهد.

آتلانتیک می‌نویسد این بحران پیش از دوران ترامپ آغاز شده است. پس از پایان جنگ سرد، ایالات متحده تولید مهمات حیاتی را کاهش داد، زیرا تصور می‌کرد دوره‌های طولانی صلح میان جنگ‌های کوتاه و تعیین‌کننده، ظرفیت کافی را در اختیار این کشور قرار خواهد داد.

کانسیان در این بارە بر این باور است کە که دولت بایدن قراردادهایی را برای تجدید ذخایر تسلیحاتی کی‌یف امضا کرد، اما نتوانست پاسخگوی میزان تقاضا باشد.

ایالات متحده همچنین برای توسعه ابزارهای ارزان‌تر به‌منظور مقابله با پهپادهای ایرانی مورد استفاده روسیه شتاب کرد و در این زمینه به پیشرفت‌هایی دست یافت. با این حال، مصرف ذخایر موشک‌های رهگیر مانند پاتریوت و تاد به‌سرعت افزایش یافت.

اما هیچ جایگزین مؤثری برای متوقف کردن موشک‌های بالستیک وجود ندارد و بدون این موشک‌های دفاعی، موشک‌های تهاجمی بدون مقاومت به اهداف خود اصابت خواهند کرد.

پیش از حمله روسیه، ایالات متحده سالانه حدود ۳۰۰ موشک پاتریوت تولید می‌کرد و نیمی از این موشک‌ها به متحدانش اختصاص می‌یافت. تولید پاتریوت از آن زمان دو برابر شده است، اما میزان تولید همچنان بسیار پایین‌تر از تقاضای موجود در شرایط جنگی است.

اگر جنگ با ایران، همان‌گونه که دولت آمریکا در ابتدا پیش‌بینی کرده بود، ظرف چند هفته پایان می‌یافت، مشکل کمبود مهمات آمریکا به این اندازه جدی نمی‌شد.

بە نقل از آتلانتیک، پیش از بروز این کمبود، ایالات متحده از برتری فناوری خود برای شکل دادن به راهبردش استفاده می‌کرد.

اما اکنون پیشرفت فناوری رقبای آمریکا و فشاری که این پیشرفت بر ذخایر تسلیحاتی این کشور وارد کرده است، واشنگتن را ناچار می‌کند بار دیگر در راهبرد خود بازنگری کند.

این بازنگری در شرایطی انجام می‌شود که دیگر نمی‌توان بر این فرض رایج تکیه کرد که نیروهای آمریکایی از مزیت برتری در مهمات برخوردار خواهند بود.