آیا حامیان رضا پهلوی با شعار یک رهبر، یک پرچم و یک ملت میتوانند آیندە ایران را رقم بزنند؟

تجمع گروه‌های سلطنت‌طلب در مونیخ بیش از آنکه بازتاب‌دهنده تنوع اجتماعی و سیاسی جنبش اعتراضی ایران باشد، تصویری همگن و بسته از الگویی برای رهبری آینده ایران را ارائه می‌دهد که نشانه‌های آشکاری از تمرکز قدرت و گرایش‌های اقتدارگرایانه در بطن خود بە نمایش میگذارد. تمرکز افراطی بر شخص رضا پهلوی، حذف عملی سایر جریان‌های مخالف و استقبال تلویحی از مداخله خارجی، نسبت این حرکت با اصول دموکراسی‌خواهی را به‌طور جدی محل تردید قرار می‌دهد. در عین حال، غیبت مطالبات فوری جامعه داخل کشور و بی‌توجهی به تکثر سیاسی، فاصله فزاینده میان اپوزیسیون برون‌مرزی و واقعیت‌های میدانی ایران را برجسته‌تر می‌کند.

در روز شنبه، ۱۴ فوریه، تجمع بزرگی در شهر مونیخ آلمان برگزار شد که در آن هزاران نفر با در دست داشتن پرچم‌های شیر و خورشید و همچنین پرچم‌های اسرائیل و آمریکا شرکت کردند. این تجمع همزمان با برگزاری کنفرانس امنیتی مونیخ بود و توسط رضا پهلوی، ولیعهد پیشین ایران، و طرفدارانش برگزار گردید.

رضا پهلوی در سخنرانی خود در این تجمع به شدت از سرکوب اعتراضات اخیر در ایران انتقاد کرد و تأکید نمود که «اتحاد نداشتن مردم ایران، دروغ محض است». او از مردم ایران که در اعتراضات شرکت کرده‌اند تقدیر کرد و خواستار «درهم‌شکستن ماشین سرکوب» حکومت جمهوری اسلامی شد.

خواسته‌های این تجمع شامل حفاظت از مردم ایران، قطع منابع مالی جمهوری اسلامی، اخراج دیپلمات‌های این حکومت و پیگرد جنایتکاران بود.

پهلوی همچنین با اشاره به «نبرد امروز در کشور»، این نبرد را «بین آزادی و اشغالگری» توصیف کرد و افزود که جمهوری اسلامی مشروعیت خود را از دست داده است.

در این تجمع، شعارهایی به حمایت از رضا پهلوی و بازگشت او به تخت سلطنت در تهران داده می‌شد.

بخش زیادی از جمعیت گرایش‌های پادشاهی‌خواه داشتند و پلاکاردهایی با تصویر و نام پهلوی در دست داشتند. همچنین، بسیاری از حاضران به اقدام نظامی احتمالی آمریکا علیه جمهوری اسلامی امیدوار بودند.

رضا پهلوی در سخنرانی خود همچنین به آینده ایران اشاره کرد و اعلام داشت که یک دولت انتقالی تشکیل خواهد داد که اعضای آن ترکیبی از افراد داخل و خارج از ایران خواهند بود.

او در دفترچه اضطراری که منتشر کرده است، حق انتخاب اعضای این دولت را برای خود محفوظ دانسته است.

یکی از انتقاداتی که به این تجمع وارد بود، این است که رضا پهلوی خود را تنها رهبر برحق مردم ایران می‌داند، چرا که به گفته خودش تنها نام خود را در میان اعتراضات دیماه امسال شنیده است. طرفداران او با کسانی که دیدگاه متفاوتی دارند، به شدت برخورد می‌کنند.

این در حالی است که رضا پهلوی نتوانسته است احزاب و گروه‌هایی را که در ۴۷ سال گذشته علیه جمهوری اسلامی مبارزه کرده‌اند، جذب کند. غیبت این گروه‌ها در تجمع مونیخ کاملاً محسوس بود.

در پاسخ به سوالات خبرنگاران در نشست مطبوعاتی که پس از تجمع برگزار شد، رضا پهلوی تأکید کرد که تمامی کسانی که به اصول چهارگانه‌ای که او مطرح کرده‌اند، اعتقاد دارند، باید در کنار هم قرار بگیرند.

او در پاسخ به سؤال کسری ناجی، خبرنگار بی‌بی‌سی فارسی، که پرسید چرا نتوانسته صدای همه مردم باشد، گفت:

البته من نمی‌گویم که نماینده صد در صد مردم هستم. مسلماً خیلی‌ها هستند که به این چهار اصل پایبند نیستند؛ شاید تجزیه‌طلبان یا اصلاح‌طلبان طرفدار حکومت یا سازمان مجاهدین باشند. معلوم است که آنها دوستان من نیستند.

پهلوی با این حال، آمادگی خود را برای همکاری با اصلاح‌طلبان در ایران رد نکرد و گفت که هیچ‌کس را کنار نخواهد گذاشت، به جز کسانی که دستشان به خون آلوده است.

انتقاد دیگری که از این تجمع مطرح است به فضای درون تجمع بازمی‌گردد. شعارها در این تجمع بیش از هرچیز بر سرنگونی جمهوری اسلامی و به قدرت رسیدن رضا پهلوی متمرکز بود.

در این مراسم از آزادی زندانیان سیاسی، حمایت از دستگیرشدگان اخیر، یا لزوم طرحی برای نجات هزاران زخمی که در خانه‌ها مانده‌اند و از ترس دستگیری به مراکز درمانی مراجعه نکرده‌اند، سخنی بە میان نیامد.

این موضوع به‌خوبی عدم ارتباط ارگانیک بین رضا پهلوی و طرفدارانش با مردم داخل کشور را نشان می‌دهد.

طرفداران رضا پهلوی با شعارهایی چون «جاوید شاه»، تأکید داشتند که تنها یک رهبر، یک پرچم و یک ملت وجود دارد.

چنین شعاری بسیاری را به یاد قدرت‌های اقتدارگرایی می‌اندازد که با استفاده از زور و سرکوب، هرگونه تنوع سیاسی را نابود می‌کنند و امید به داشتن یک سیستم دموکراتیک را از بین می‌برند.

در این تجمع حتی طرح ائتلاف با سایر گروه‌ها رد شد و برخی از سخنرانان آشکارا کسانی را که ایده رهبری جمعی یا شورا را که از اصول مهم دموکراسی‌خواهی است مطرح می‌کنند، به عنوان حامیان جمهوری اسلامی معرفی کردند.