Search this site

رابطه تهران و مسکو، بیش از هرگونه اتحاد راهبردی، نمادی از ناهم‌ترازی منافع و بازی اهرم است. خامنه‌ای روسیه را تکیه‌گاهی در برابر غرب می‌بیند، اما پوتین ایران را اهرمی چندمنظوره برای چانه‌زنی در بحران‌های جهانی مدیریت می‌کند. میانجی‌گری مسکو در پرونده هسته‌ای بیشتر به ابزار بازدارندگی و تثبیت نفوذ خود در مذاکرات بدل شده تا راهکاری برای حل واقعی بحران، و این شکاف ذاتی، استمرار تعلیق و وابستگی تهران را رقم می‌زند. مسکو ژست میانجی ضروری می‌گیرد و تهران وانمود می‌کند که شریکی راهبردی یافته است. حاصل این نمایش بیشتر شبیه عشق یک‌طرفه می‌ماند و خامنه‌ای دل‌باخته اسب سفید پوتین معرفی می‌شود و پوتین حسابگری سرد خود را ادامه می‌دهد. در روزهایی که کرملین از آمادگی خود برای نقش‌ آفرینی در پرونده هسته‌ای سخن میگفت، تهران پیشنهاد توقف غنی‌سازی و انتقال ذخایر را رد کرد و بر خود اتکایی هسته‌ای پافشاری کرد. پس از جنگ ١٢ روزە میان اسرائیل و ایران، خرابکاری و تهدیدها شدت گرفت و پوتین با انتقال پیام‌های آرامش‌بخش از سوی تل‌آویو به تهران تلاش کرد جای خود را در مرکز ترافیک پیام‌ها تثبیت کند. دیروز نیز علی لاریجانی با پیامی از سوی خامنه‌ای به مسکو رفت و نقش حامل پیام را تقویت کرد. بازی اهرم در برابر دل‌بستگی شکل می‌گیرد برای خامنه‌ای، پوتین تنها رهبر قدرتمندی است که می‌تواند در برابر غرب ظاهر شود و نوعی احساس تکیه‌گاه سیاسی را در سطح جهانی، از نظر او، ایجاد کند. او پوتین را نه شریک برابر، بلکه تکیه‌گاهی در برابر آمریکا می‌بیند و بر این باور است کە این رابطه می‌تواند نظام وی را از فشار بیرونی حفظ کند. در ذهن خامنه‌ای، روسیه نقش سپری تاریخی را بازی می‌کند که می‌شود در سایه‌اش مقاومت را ادامه داد و از مسیر نه شرقی نه غربی به ظاهر فاصله نگرفت. اما برای پوتین، ایران هیچ‌گاه معشوق راهبردی محسوب نمی‌شود. تهران برای کرملین اهرمی چندمنظوره است که می‌توان آن را در میدان‌های دیگر خرج کرد. بر اساس این نگاە، میانجی‌گری روسیە در پرونده هسته‌ای ایران، برای این کشور امتیاز تولید کردە و پوتین از این امتیاز برای چانه‌زنی در جنگ اوکراین، در بازار انرژی و در رقابت با غرب بهرەبرداری می‌کند. هر بار که بحران میان ایران و غرب بالا می‌گیرد، کرملین پیشنهاد میانجی‌گری می‌دهد تا خود را در مرکز گفت‌وگوها نگاە داشتە و ارزش ژئوپلیتیکی‌اش را در دیگر پرونده‌ها افزایش دهد. خامنه‌ای در برابر این بازی دوگانه، همچنان امیدوار می‌ماند که مسکو فشارهای غرب را کاهش دهد و نوعی تعادل سیاسی ایجاد کند. او تصور می‌کند که رابطه نزدیک‌تر با روسیه می‌تواند مسیر لغو تحریم‌ها را هموار کند و فضای اقتصادی بسته ایران را اندکی باز کند. با این حال تجربه نشان می‌دهد که هرگاه تضاد منافع میان تهران و مسکو آشکار می‌شود، پوتین منافع خود را ترجیح می‌دهد و ایران را به‌عنوان کارت مذاکره روی میز می‌گذارد. در واقع، خامنه‌ای با دل‌بستگی ایدئولوژیک به پوتین و بی‌اعتمادی ساختاری به غرب، در حال بازی در زمینی است که قواعد آن را مسکو تعریف می‌کند. روسیه نقش میانجی می‌گیرد و خامنه‌ای آن را نشانه نفوذ خود در معادلات جهانی می‌پندارد، اما در عمل این پوتین است که از هر پیام و هر بحران سود سیاسی به دست می‌آورد. پیام‌رسانی مبهم و محدودیت‌های مسکو خبر انتقال پیام عدم تمایل اسرائیل به تشدید تنش از سوی پوتین به تهران موجی از تردید ایجاد می‌کند. اگر واقعاً اراده‌ای برای کاهش درگیری وجود داشته باشد، اعلام مستقیم از سوی تل‌آویو معنا پیدا می‌کند، نه از مسیر واسطه‌ای که هم‌زمان در حال معامله با غرب است. عبور پیام از فیلتر کرملین فضای خاکستری می‌سازد و این همان محیطی است که پوتین در آن بهتر چانه‌زنی می‌کند و نقش خود را گران‌تر می‌فروشد. در همین حال تحلیلگران تأکید می‌کنند که مسکو به‌واسطه پیوندهای اقتصادی، فناوری و جمعیتی با اسرائیل در اقدام مستقیم احتیاط می‌کند و مایل نیست درگیری آشکار میان تهران و تل‌آویو به نقطه غیرقابل کنترل برسد. پوتین ترجیح می‌دهد نقش موزاییک‌چین توازن را ایفا کند و با مدیریت مبهم بحران‌ها هم از خشم غرب در امان بماند و هم ایران را در مدار وابستگی نگه دارد. نتیجه چنین سازوکاری نه امنیت واقعی برای تهران، بلکه استمرار ابهام و تعلیق برای هر دو طرف محسوب می‌شود. چرا این معاشقه یک‌طرفه می‌ماند نیازهای خامنه‌ای و پوتین در دو سطح متفاوت شکل می‌گیرد و همین ناهم‌ترازی رابطه را به بازی یک‌طرفه تبدیل می‌کند. خامنه‌ای به دنبال نوعی ضمانت امنیتی و سیاسی است تا نظام اسلامی خود را در برابر فشارهای غرب و احتمال فروپاشی حفظ کند. او گمان می‌کند که اتحاد با روسیه می‌تواند همان پشتوانه‌ای باشد که از سوریه تا ونزوئلا کارآمد بوده است. اما پوتین چنین رابطه‌ای را از زاویه دیگری می‌بیند. او ایران را اهرمی قابل معامله می‌داند که می‌تواند در میزهای بزرگ‌تر از آن استفاده کند. در بزنگاه‌ها، ارزش اهرم بیش از ضمانت افزایش می‌یابد و روسیه ترجیح می‌دهد بحران را در مرز قابل مدیریت نگه دارد و نه آن را حل کند. پرونده ایران در سبد سیاست خارجی کرملین به کالایی قابل مبادله تبدیل می‌شود که هر بخش آن از انرژی و ترانزیت گرفته تا نظامی‌گری و مالی می‌تواند ابزار معامله در پرونده‌های دیگر باشد. در این میان، خط قرمز هسته‌ای خامنه‌ای سقف هر میانجی‌گری را کوتاه می‌کند. او حاضر نیست اصل غنی‌سازی داخلی را قربانی هیچ معامله‌ای کند و همین پافشاری امکان هر توافق بلندمدت را از بین می‌برد. نتیجه آن است که همه چیز به تعلیق‌های کوتاه و خرید زمان محدود ختم می‌شود و بحران نه پایان می‌یابد و نه به مرحله انفجار نهایی می‌رسد. این همان وضعیت میان‌مایه‌ای است که برای پوتین سود دارد و برای خامنه‌ای نشانه استقامت به نظر می‌رسد، اما در عمل فقط عمر بن‌بست را طولانی‌تر می‌کند. مسیر پیش رو چه نشانه‌ای دارد آنچه امروز پیش چشم ما قرار دارد ادامه همان چرخه‌ای است که از آغاز شکل گرفته و همچنان بر همان مدار می‌چرخد. خامنه‌ای بە پیام‌های غیررسمی و وعده‌های مبهم دل سپرده و خطوط معامله را روشن نکرده است. تا وقتی این وضعیت ادامه پیدا کند بازی ابزار شدن هم ادامه خواهد داشت و تهران در مدار وابستگی و تعلیق می‌ماند. میانجی‌گری هنوز در انحصار مسکو است و هیچ گامی در خصوص مسائل هسته‌ای به دستاورد واقعی و ملموس گره نخورده است. در چنین وضعیتی مسیر تغییری نمی‌کند و تنها زمان جای سیاست را می‌گیرد. وقتی زمان بر سیاست غلبه می‌کند آنچه در پیش است نه صلح و نه ثبات بلکه محتمل‌ترین سناریو، فروپاشی از درون است یا حمله‌ای از بیرون که به سقوط خامنه‌ای می‌انجامد. پوتین تا زمانی میانجیگر باقی می‌ماند که ایفای چنین نقشی برای وی همچنان سودمندیهایش را حفظ کند. از سوی دیگر، خامنه‌ای تا وقتی دل‌بستگی نشان می‌دهد که این وابستگی بتواند نماد اقتدار او جلوه کند. میانجی‌ای که پیام دیگران را منتقل می‌کند اما هزینه پیام را نمی‌پردازد و شریک به شمار نمی‌آید و فقط اهرم محسوب می‌شود. در چنین صحنه‌ای مسکو لبخند دیپلماتیک می‌زند و خامنه‌ای دل می‌سپارد و سرنوشت نظام در حاشیه معاملات بزرگ‌تر گروگان می‌ماند.

ترک هماهنگ خبرنگاران از ساختمان پنتاگون، اعتراض بی‌سابقه‌ای به محدودیت‌های تازه‌ای است که پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا، بر پوشش رسانه‌ای اعمال کرده است. این اقدام، نمادی از شکاف عمیق میان رسانه‌ها و ساختار نظامی واشنگتن و پایانی بر سنت دیرینه شفافیت در پنتاگون است. خبرنگاران این مقررات را ناقض متمم اول قانون اساسی دانسته و بر ادامه مقاومت حرفه‌ای تأکید دارند. ده‌ها خبرنگار از تقریباً تمام رسانه‌های بزرگ آمریکا کارت‌های ورود خود به پنتاگون را تحویل داده و ساختمان را ترک کردند تا با محدودیت‌های تازه‌ای که وزارت دفاع تحت مدیریت پیت هگست وضع کرده بود، موافقت نکنند. بنابە گزارشهای منتشر شدە، خبرنگاران به صورت هماهنگ کارت‌های شناسایی خود را تحویل داده و ساختمان را ترک کردند تا از متمم اول قانون اساسی آمریکا دفاع کنند. این اقدام پایانی بر دهه‌ها حضور خبرنگاران در پنتاگون و رابطه حرفه‌ای آن‌ها با تصمیم‌گیرندگان نظامی تلقی می‌شود. برخی خبرنگاران اعلام کرده‌اند قصد دارند رویکردی تهاجمی‌تر در پوشش خبری پیش گیرند و محدودیت‌ها مانع کار آن‌ها نخواهد شد. این اقدام بی‌سابقه خبرنگاران که سال‌ها از نزدیک تحولات ارتش آمریکا را پوشش داده‌اند، آن‌ها را بیش از پیش از مرکز قدرت نظامی ایالات متحده دور کرد و نگرانی‌هایی درباره تأثیر بر شفافیت و پاسخگویی عمومی ایجاد کرده است. در این بارە، وزارت دفاع آمریکا نیز اعلام کرده است که نشان‌های خبرنگاران پنتاگون را مصادره کرده است، زیرا آن‌ها از امضای سیاست رسانه‌ای جدید خودداری کردند. این سیاست جدید پنتاگون حاکی از نشانەهای جدیدی مشتمل بر محدودیت‌های گسترده بر نحوه جمع‌آوری اطلاعات توسط خبرنگاران و تهدید ضمنی به پیگرد قانونی احتمالی برای کسانی است که مقررات را نقض کنند. اعضای انجمن مطبوعات پنتاگون متعهد به ادامه پوشش خبری ارتش هستند، اما بسیاری این روز را به عنوان روز تاریکی برای آزادی مطبوعات توصیف کرده‌اند. در دفاع از این رویەی جدید، پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا و مجری پیشین شبکه فاکس نیوز، دستورالعمل تازه را «عقل سلیم» توصیف کرده و گفته است امضای سند به معنای تأیید آگاهی از مقررات است، نه لزوماً موافقت با آن. با این حال، خبرنگاران این دستورالعمل را ناقض اصول بنیادین روزنامه‌نگاری دانسته و امضای آن را مغایر با حرفه خود می‌دانند. بر اساس این مقررات، اعضای نیروهای مسلح در صورت افشای اطلاعات غیرعلنی و بدون مجوز رسمی ممکن است با پیامدهای شدید و حتی مسئولیت کیفری روبه‌رو شوند. خبرنگاران از تأثیر بازدارنده این مقررات جدید بر پاسخگویی مقام‌ها و شفافیت نگرانند. رسانه‌های مختلف از جمله آتلانتیک، گاردین و شبکه‌های اصلی تلویزیونی آمریکا، به طور مشترک اعلام کردند مقررات را امضا نخواهند کرد و به پوشش اخبار نیروهای مسلح ادامه خواهند داد. تنها شبکه محافظه‌کار وان آمریکا نیوز موافقت خود را با دستورالعمل‌ها اعلام کرده است. پنج شبکه تلویزیونی اصلی آمریکا نیز با انتشار بیانیه‌ای مشترک اعلام کردند که این دستورالعمل‌ها را امضا نخواهند کرد، زیرا اصول اساسی روزنامه‌نگاری را تهدید می‌کند. خبرنگاران باسابقه تأکید کرده‌اند که این تغییر در کوتاه‌مدت و میان‌مدت می‌تواند بر تعداد گزارش‌های تحقیقی تأثیر بگذارد، اما در بلندمدت تلاش خواهند کرد محدودیت‌ها را دور بزنند و پوشش خبری را ادامه دهند. در رابطە با این موضع، گریف ویت، سردبیر امنیت ملی و دفاعی اَتلانتیک، گفت: حضور خبرنگاران در این ساختمان به‌عنوان نمایندگان مردم آمریکا اهمیت زیادی دارد. این موضوع به سطحی پایه‌ای از پاسخ‌گویی و شفافیت مربوط می‌شود که برای مردم، برای رسانه‌ها و برای ارتش ضروری است. تأسف‌بار است که کار به این‌جا کشیده، اما این مانع کار ما نخواهد شد. نقش ترامپ نیز در حمایت از مقررات تازه روشن است. رئیس‌جمهور پیشین آمریکا در گفت‌وگو با خبرنگاران این تصمیم را توجیه کرده و رسانه‌ها را «غیرصادق» خوانده است. هگست پیش‌تر جریان اطلاعات در پنتاگون را محدود کرده و تنها دو نشست خبری رسمی برگزار کرده است. از سوی دیگر، ورود خبرنگاران به بخش‌های مختلف ساختمان را بدون همراه ممنوع کرده و تحقیقاتی را نیز درباره افشای اطلاعات آغاز کرده است. انجمن خبرنگاران پنتاگون نیز با ۱۰۱ عضو از ۵۶ رسانه مختلف، آشکارا با مقررات تازه مخالفت کرده و موضعی متحد اتخاذ کرده است. تصاویر و گزارش‌های منتشر شده نشان می‌دهد خبرنگاران با وجود ترک محل کار، به فعالیت حرفه‌ای خود ادامه خواهند داد.

فرماندهان عملیات چکش نیمه‌شب گزارش می‌دهند مأموریتی ۳۶ ساعته با هفت فروند B-2 برای هدف‌گیری سه مرکز هسته‌ای ایران بی‌نقص اجرا شد. سرتیپ جاش وییتالا و ژنرال جیسون آرم‌گوست از اعتماد کامل به توانمندی پنهانکاری، اسکورت F-22/F-35 و دقت بارگذاری MOP سخن گفتند. اعضای تیم بمب‌افکن‌های B-2 نیروی هوایی آمریکا برای نخستین‌بار در رابطە با عملیاتی سخن گفتند که در آن، هفت فروند از این هواپیماهای پنهانکار در ماه ژوئن تأسیسات هسته‌ای ایران را هدف قرار دادند. بە گفتە فرماندهان این تیم، مأموریتی محول شدە بە اعضا، بدون نقص انجام شد. ماموریت موسوم به «عملیات چکش نیمه‌شب» (Operation Midnight Hammer) حدود ۳۶ ساعت به‌طول انجامید و سه مرکز هسته‌ای ایران را هدف قرار داد. سرتیپ جاش وییتالا، فرمانده بال ۵۰۹ بمب‌افکن مستقر در پایگاه وایتمن، این عملیات را یکی از مهم‌ترین حملات دوران حرفه‌ای خود توصیف کرد و در این بارە گفت: بزرگ‌ترین لحظهٔ من، نه فقط به‌عنوان یک فرمانده، زمانی بود که فهمیدم تمام خدمه‌مان سالم هستند. وییتالا افزود که ترکیب برد بلند، بارگذاری سنگین و قابلیت پنهانکاری، B-2 را به تنها هواپیمای عملیاتی در جهان با چنین ویژگی‌هایی» تبدیل کرده است. به گفته ژنرال جیسون آرم‌گوست از فرماندهی ضربه جهانی نیروی هوایی (Global Strike Command)، طراحی پنهانکار B-2 همچنان طبقه‌بندی‌شده است و توان عبور از رادارهای دشمن در سطحی باقی مانده که امروز حتی مهم‌تر از زمان ساخت اولیه آن است. در این بارە وی تاکید کرد: پنهانکاری فقط در شکل یا مواد نبودە، بلکە تاکتیک‌ها هم بخشی از آن است. ما از این مزیت محافظت می‌کنیم تا برای هیچ‌کس دیگر قابل تکرار نباشد. آرم‌گوست که به گفته CBS، فرمان حملات بە مراکز هستەای ایران را در عملیات چکش نیمە شب از دونالد ترامپ دریافت کرده بود، گفت در لحظه اجرای مأموریت به موفقیت این عملیات  اعتماد کامل داشت. او تأیید کرد که پرواز B-2ها به داخل حریم هوایی ایران به‌معنای ورود به قلمروی پیشرفته‌ترین سامانه‌های دفاعی رقیب بود، اما جنگنده‌های تاکتیکی پنهانکار F-22 و F-35 اسکورت مأموریت را برعهده داشتند و عملکرد بی‌نقص بود. در این عملیات از بمب‌های سنگرشکن MOP (Massive Ordnance Penetrator) با وزن حدود ۳۰ هزار پوند استفاده شد که برای هدف قرار دادن تأسیسات زیرزمینی طراحی شده‌اند. گروهبان ارشد فرانک سپینوزا، که تیمش وظیفه بارگذاری ۱۴ بمب را برعهده داشت نیز در این بارە گفت: همه نقاط مورد نظر با دقت و بدون نقص ،ورد هدف قرار گرفتند. هر وقت تماس بیاید، ما تحویل می‌دهیم و هیچ مرحله‌ای را از دست نمی‌دهیم. پایگاه وایتمن در ایالت میزوری حدود ۲۰ فروند از این بمب‌افکن‌ها را در اختیار دارد که به‌عنوان نوک پیکان توان تهاجمی آمریکا شناخته می‌شوند. تصمیم برای ساخت ۲۸ فروند جدید از این بمب‌افکن‌ها نشان می‌دهد دولت آمریکا قصد دارد توان بازدارندگی هوایی خود را در برابر تهدیدهای آتی، از جمله برنامه هسته‌ای ایران و رقابت قدرت‌های بزرگ، افزایش دهد.

دیدار محرمانه لاریجانی با پوتین نمادی از تعمیق محور تهران _ مسکو در شرایط فشار فزاینده غرب است. در حالی‌که مسکو از هم‌پیمانی با ایران برای دور زدن تحریم‌ها بهره می‌برد، تهران در پی کاهش فشار اقتصادی و تقویت بازدارندگی دفاعی است . ابهام درباره محتوای نامه و مباحث تسلیحاتی، بخشی از جنگ روانی و دیپلماسی پنهان برای افزایش قدرت چانه‌زنی دو طرف تلقی می‌شود. علی لاریجانی، دبیر شورای عالی امنیت ملی جمهوری اسلامی ایران، روز پنج‌شنبه در سفری غیرمنتظره به مسکو با ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، در کرملین دیدار کرد و نامه‌ای از رهبر جمهوری اسلامی ایران را به او تحویل داد. به گزارش رسانه‌های رسمی دو کشور، این سفر یک‌روزه که تا زمان پایان آن محرمانه نگه داشته شد، با هدف گفت‌وگو درباره همکاری‌های اقتصادی و امنیتی انجام شد. دیدار مقامات بلندپایە این دو کشور در شرایطی صورت گرفت که بازگشت تحریم‌های بین‌المللی علیه تهران پس از انقضای قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت، فشار اقتصادی بر ایران را افزایش داده و نگرانی‌ها درباره برنامه هسته‌ای این کشور بالا گرفته است. دمیتری پسکوف، سخنگوی کرملین، این دیدار را سازنده توصیف کردە و گفت دو طرف درباره ثبات منطقه‌ای و گسترش همکاری در حوزه انرژی، تجارت و دفاع تبادل نظر کرده‌اند. او افزوده که پوتین بر ضرورت یافتن راه‌حل سیاسی برای بن‌بست هسته‌ای تأکید کرده است. رسانه‌های ایرانی نیز این دیدار را نشانه‌ای از مشارکت استراتژیک میان تهران و مسکو دانستند. با این حال منابع رسمی ایران جزئیاتی از محتوای نامه خامنه‌ای منتشر نکرده‌اند. گزارش‌ها حاکی است لاریجانی در این دیدار ارزیابی ایران از تحولات اخیر خاورمیانه، از جمله حملات هوایی اسرائیل به اهداف مرتبط با ایران در ژوئن و درگیری‌های جاری در سوریه و غزه را با مقام‌های روسی در میان گذاشته است. این سفر چند روز پس از اظهارات سرگئی لاوروف، وزیر خارجه روسیه، انجام شد که گفته بود هیچ محدودیتی در همکاری نظامی و فناورانه با ایران وجود ندارد. او در گفت‌وگو با رسانه‌های عربی، تحریم‌های بازگردانده‌شده از سوی بریتانیا، فرانسه و آلمان را غیرقانونی خواند و گفت مسکو آن‌ها را نادیده خواهد گرفت. با وجود گمانه‌زنی‌ها درباره احتمال تحویل سامانه‌های دفاعی اس-۴۰۰ و جنگنده‌های سوخو-۳۵ به ایران، مقام‌های دو کشور تاکنون این موضوع را تایید نکرده‌اند. اقتصاد ایران که به دلیل تحریم‌ها با کاهش صادرات نفت مواجه است، به همکاری‌های اقتصادی با روسیه چشم دوخته است. تهران امیدوار است از طریق توافق تجارت آزاد با اتحادیه اقتصادی اوراسیا، سطح مبادلات غیرنفتی خود با مسکو را افزایش دهد. در عین حال، جنگ روسیه در اوکراین و استفاده از پهپادهای ساخت ایران در این جنگ، روابط دو کشور را در کانون توجه غرب قرار داده است. دیپلمات‌های اروپایی هشدار داده‌اند که گسترش همکاری‌های تسلیحاتی ممکن است تحریم‌های جدیدی را علیه شرکت‌های روسی و ایرانی در پی داشته باشد. در تهران نیز رسانه‌ها گزارش داده‌اند که لاریجانی در هفته‌های اخیر به بغداد و بیروت نیز سفر کرده تا با متحدان منطقه‌ای ایران دیدار کند. هدف این سفرها به‌طور رسمی تقویت همکاری‌های سیاسی و امنیتی اعلام شده است. در حال حاضر مشخص نیست آیا دیدار لاریجانی با پوتین بە پیامی ارتباط دارد که گزارش‌ها می‌گویند اسرائیل از طریق روسیه برای ایران ارسال کرده و در آن بر عدم تمایل به افزایش تنش‌ها تأکید شده است یا نه.

مظلوم عبدی، فرمانده کل نیروهای سوریه دموکراتیک اعلام کرد که آن‌ها به‌صورت اصولی با دولت دمشق به توافق رسیده‌اند تا مکانیسم‌های مناسبی برای ادغام نیروهای SDF در ارتش این کشور ایجاد شود. وی همچنین تأکید کرد که این نیروها از شکل غیرمتمرکز حکومت در سوریه حمایت می‌کنند. روژهلات عفرین، فرمانده کل نیروهای YPJ، نیز اظهار داشت که نیروهای سوریه دموکراتیک و YPJ می‌توانند به‌عنوان الگوهای نظامی در سوریه مورد توجه قرار گیرند. ما می‌توانیم با تداوم مذاکره، قدرت خود را تقویت کرده و ویژگی منحصربه‌فرد خود را حفظ کنیم. فرمانده نیروهای دموکراتیک سوریە، مظلوم عبدی، روز پنج‌شنبه در گفتگویی با اسوشیتدپرس اعلام کرد کە دولت انتقالی سوریه و نیروهای سوریه دموکراتیک (SDF)، پس از ماه‌ها مذاکرە، بر سر طرح ادغام این نیروها به‌عنوان یک سازمان منسجم در ارتش ملی سوریە توافق کردند. در دسامبر گذشته، گروه‌های شورشی تحت رهبری هیات التحریر الشام وارد دمشق شدند و رئیس‌جمهور بشار اسد را از قدرت کنار گذاشتند. متعاقب آن، احمد الشرع رئئیس جمهور دولت انتقالی سوریە در ١٠ مارس با نیروهای دموکراتیک سوریه (SDF) توافق کرد که نیروهای کرد در ارتش جدید ادغام شود، اما جزئیات مکانیزم و نحوه ادغام، به‌صورت واحد منسجم یا جذب فردی، مدتی به تأخیر افتاد. در این بارە، مظلوم عبدی گفت که هم اکنون دو طرف بر سر مکانیزمی برای ادغام نیروهای خود در ارتش جدید سوریە به توافق رسیده‌اند. وی تأکید کرد: ما درباره تعداد زیادی، ده‌ها هزار سرباز و همچنین هزاران نیروی امنیت داخلی صحبت می‌کنیم. این نیروها نمی‌توانند مانند سایر گروه‌های کوچک به‌طور فردی به ارتش سوریه بپیوندند، بلکه به‌عنوان تشکیلات بزرگ نظامی و طبق مقررات وزارت دفاع وارد خواهند شد کمیته‌ای با همکاری وزیر دفاع و سایر مقامات نظامی تشکیل شده تا مکانیزم‌های اجرایی را تعیین کند و اعضای نیروهای دموکراتیک سوریە که به ارتش ملی می‌پیوندند، پست‌های مناسب در وزارت دفاع و فرماندهی ارتش دریافت خواهند کرد. نیروهای سوریە دموکراتیک طی بیش از یک دهه تجربه نظامی کسب کرده و رهبری مبارزه با گروه دولت اسلامی (داعش) را برعهده داشته است. با پشتیبانی ائتلاف تحت رهبری آمریکا، آخرین مناطق تحت کنترل داعش در شرق سوریه در مارس ۲۰۱۹ آزاد شد. عبدی اظهار کرد که تجربه نیروهای دموکراتیک سوریە به تقویت ارتش ملی کمک خواهد کرد و پلیس شمال‌شرق نیز به نیروهای امنیتی کشور ادغام می‌شوند. در رابطە با نحوە توافق مظلوم عبدی اشاره کرد که اجرای آن می‌تواند به حل مشکلات ناشی از جنگ داخلی ۱۴ ساله و کشتارهای فرقه‌ای در استان‌های ساحلی و السویدا کمک کند. او وقوع این حوادث را مانعی برای توافق خواند و افزود که موفقیت در اجرای مفاد توافق مارس مانع از تکرار چنین رویدادهایی خواهد شد و اجرای توافق شامل ادغام تمام نهادهای مدنی، اقتصادی و نظامی در شمال‌شرق سوریه با نهادهای مرکزی خواهد بود. عبدی گفت که نیروهای دموکراتیک سوریە از شکل غیرمتمرکز حکومت، «با قدرت‌هایی که بین مرکز و استان‌ها توزیع می‌شود» در چارچوب یک دولت متحد حمایت می‌کند؛ اما دولت مرکزی دمشق نگران است که غیرمتمرکزسازی عملاً به تقسیم واقعی کشور منجر شود. هنوز مشخص نیست آیا ترکیه ادغام نیروهای سوریە دموکراتیک را به‌عنوان یک واحد منسجم در ارتش سوریه می‌پذیرد یا نیروها به‌طور فردی جذب خواهند شد. آنکارا نیروهای سوریە دموکراتیک را به دلیل ارتباط با حزب کارگران کردستان، تروریستی می‌داند. عبدی با لحن امیدوارانه اظهار کرد که توافق داخلی میان سوری‌ها می‌تواند باعث کاهش مداخلات ترکیه شود و او نشانه‌هایی از انعطاف‌پذیری در موضع آنکارا مشاهده کرده است. نقش نیروهای سوریە دموکراتیک و واحدهای حفاظت از زنان روهلات عفرین، فرماندە واحدهای مدافع زنان (YPJ) نیز در این بارە اعلام نمود که هدف این نیست که نیروهای سوریە دموکراتیک مستقیماً به ارتش سوریه ملحق شوند، بلکه به‌عنوان الگویی برای ارتش عمل میکنند. نیروهای سوریە دموکراتیک و YPJ آموزش‌دیده، منضبط و مجهز بودە و می‌توانند نقش مهمی را در امنیت سوریە ایفا کنند. عفرین همچنین افزودە است کە چارچوب مورد بحث در نشست با دولت موقت دمشق پیش‌بینی می‌کند که SDF در ارتش ملی باقی بمانند، اما ویژگیها و وجوە متمایز خود را حفظ کرده و وظایف دفاع منطقه‌ای خود را ادامه دهند. حضور شرکای بین‌المللی در دمشق نشان‌دهنده حمایت از روند راه‌حل سیاسی است و به‌عنوان تضمینی برای ادامه کاهش تنش‌ها عمل می‌کند. همکاری بین‌المللی بر احترام متقابل، حاکمیت سوریه و رد رویکردهای تبعیض‌آمیز تأکید دارد.

در پی اعتراضات گسترده علیه خوزه خری، رئیس‌جمهور جدید پرو، دفتر مدافع حقوق بشر این کشور از کشته‌شدن یک معترض و زخمی‌شدن ده‌ها افسر پلیس خبر داد. تظاهرات به رهبری جوانان نسل Z و گروه‌های مدنی، در اعتراض به فساد و ناامنی برگزار شد. معترضان در لیما با پلیس درگیر و خواستار استعفای دولت شدند. دفتر مدافع حقوق بشر پرو امروز پنج‌شنبه ١٦ اکتبر اعلام کرد که در جریان اعتراضات گسترده شب گذشته در این کشور علیه خوزه خری، رئیس‌جمهور تازه‌ به ‌قدرت ‌رسیده این کشور، حداقل یک نفر کشته و ده‌ها افسر پلیس زخمی شدند. معرضان خواهان کنارگیری دولت و رئیس جمهور هستند. بە گزارش خبرگزاری رویترز، اعتراضات چهارشنبه شب، توسط گروه‌هایی از جوانان نسل Z، کارگران حمل‌ونقل و تشکل‌های مدنی برگزار شدە است و آخرین حلقه از اعتراضات گسترده علیه فساد و افزایش جرم و جنایت به شمار می‌رود.  اعتراضات چهارشنبە شب در ادامە سلسلە اعتراضاتی صورت می‌گیرد که منجر به برکناری دینا بولوآرته، رئیس‌جمهور سابق، در نیمه‌شب پنجشنبە هفته گذشته شد. بە گزارش رویترز در اعراضات دیشب، هزاران معترض در سراسر کشور دست به تجمع زدند و صدها نفر در خارج از ساختمان کنگره در پایتخت، لیما، با نیروهای پلیس درگیر شدند. گزارشها حاکی است کە پلیس از گاز اشکاور و خشونت برای متفرق کردن معترضان استفادە کردە است. بە گفتە شاهان عینی کە با رویترز صحبت کردەاند، معترضان در تلاش برای تخریب موانع فلزی محافظ کنگره شعار همه باید بروند را سر دادند. دفتر مدافع حقوق بشر پرو اعلام کرد که فرناندو لوسادا، مردی ۳۲ ساله، در جریان این اعتراضات کشته شدە است. در این بارە دادستانی پرو اعلام کرد که لوسادا بر اثر اصابت گلوله جان خود را از دست داده، اما مشخص نکرد که چه کسی تیراندازی کرده است. رئیس‌جمهور خری در پستی در شبکه اجتماعی ایکس از مرگ او ابراز تأسف کرد و وعده داد که این پرونده به‌طور «عینی» بررسی شود. خری پیش‌تر گزارش داده بود که ۵۵ افسر پلیس و ۲۰ غیرنظامی در این اعتراضات زخمی شده‌اند و گفت که «اراذل و اوباشی که به یک تظاهرات مسالمت‌آمیز نفوذ کرده بودند تا هرج‌ومرج ایجاد کنند» مسئول وضعیت هستند. این اعتراضات اولین نشانه‌ها از چالش‌های پیش روی دوران کوتاه ریاست‌جمهوری خری است، که دوره او تا ژوئیه آینده برنامه‌ریزی شده، محسوب می‌شود. خری، ۳۸ ساله، وعده داده است که مبارزه با جرم و جنایت را در اولویت قرار دهد، اما خود با اتهامات فساد و تحقیقات متوقف‌شده دربارە تعرض جنسی مواجه است.

استوری یاسمین پهلوی بیش از آنکه یادآور شکوه از دست رفتە خیالی و عصر زرینی باشد کە در فانتزی سیاسی پهلوی گرایان جای گرفتە است، بازتاب بحران معنا در سیاست پهلوی‌گراست که تصویر جای اندیشه را می‌گیرد و فانتزی رهبری بر عقلانیت سیاسی سایه می‌افکند. او با بازتولید اسطوره و طرد دیگران، سیاست را از عرصەی گفت‌وگو و برنامه‌ریزی به نمایش شخصی و نوستالژیک اما تهی از افق دموکراتیک فرو می کاهد. استوری اخیر یاسمین پهلوی، تصویری از کوروش را نشان می‌دهد که روی آن نوشته شده است «ایران تو را می‌خواند» و ذیل آن، هشتگ «ایران را پس می‌گیریم» درج شده است. در این تصویر، کوروش نه به‌عنوان چهره‌ای تاریخی، بلکه به‌مثابه استعاره‌ای از رضا پهلوی بازنمایی می‌شود؛ تصویری که نوستالژی سلطنت را با قهرمان‌سازی از شاه درهم می‌آمیزد و نوعی تسخیر نمادین ایران در فردای جمهوری اسلامی ایران را در قالبی اسطوره‌ای به نمایش می‌گذارد. اما موضوع تنها یک شوخی تصویری یا ذوق‌زدگی شخصی نیست. چنین نمادسازی‌هایی سیاست را از گفت‌وگو درباره برنامه، نهاد و قانون به عرصه اسطوره و احساسات منتقل می‌کند و انرژی سیاسی را از ساخت آینده‌ای مدرن به نبردی بر سر نشانه‌ها و اسطوره‌های گذشته منحرف می‌سازد. در این میان، یاسمین پهلوی خود را به مثابه بانوی اول بالقوه این روایت معرفی می‌کند که بیش از هر چیز در حال ساختن برند شخصی است. خانم پهلوی با مرزبندی صریح علیه ملا، چپ و مجاهد هویت سیاسی‌اش را بر طرد دیگران، سیاستی مبتنی بر قطبی‌سازی و زبان تهاجمی که رقیب را نه به گفت‌وگو بلکه به حذف نمادین دعوت می‌کند، بنا کردە است. چنین سیاستی ائتلاف‌پذیری را از میان می‌برد و جنبش را به حلقه‌ای پر سر و صدا اما گرفتار در حباب خود فرو می‌کاهد. اقتدار در قاب خنده یاسمین پهلوی با انتشار تصویری از کوروش به‌عنوان نماد استعاری رضا پهلوی، قصد داشت شکوه و تداوم تاریخ ایران را یادآور شود. اما واکنش‌های عمومی این تلاش را به دستمایه‌ی طنز بدل کرد. نیت او اگرچه جدی بود، اما نتیجه دقیقاً برآیندی معکوس داشت. تصویر به جای آنکه الهام‌بخش اقتدار باشد، یادآور یک نمایش اغراق‌آمیز است که مرز میان تبلیغ سیاسی و شوخی ناخواسته را از میان برد. همین وارونگی است که آن را به نمادی از بحران زیبایی‌شناسی قدرت در اپوزیسیون پهلوی‌گرا تبدیل می‌کند. از منظر نشانه‌شناسی، چنین تصویری نوعی بازنمایی اقتدارگرایانه است؛ رهبر نه به‌عنوان شهروندی سیاسی، بلکه به عنوان تندیس تاریخ بازسازی می‌شود. لباس کوروش قرار است شکوه باستان را زنده کند، اما در واقع فاصله‌ میان سیاست مدرن و نمایش باستانی را آشکار می‌سازد. مردم در برابر چنین تصاویری نه احساس تعلق، بلکه احساس فاصله و بی‌اعتمادی پیدا می‌کنند، چون در آن سیاست به نمایش قدرت و نه گفت‌وگو درباره آینده تبدیل می‌شود. طنز این ماجرا در همین وارونگی نهفته است. تصویر، اقتدار را به کمدی تبدیل می‌کند و نشان می‌دهد که فانتزیِ رهبری کاریزماتیک تا چه اندازه شکننده است. زمانیکە سیاست در لباس آیین ظاهر شود، کوچک‌ترین لغزش بصری می‌تواند هیبت آن را فرو بریزد. خندیدن مردم در چنین لحظه‌ای نه بی‌احترامی، بلکه شکستن جادوی اقتدار است. زبان حذف و بحران ائتلاف اعتراض در ایران حتی بدون شکاف‌های مذهبی، ایدئولوژیک یا اتنیکی دشوار است، چه رسد به زمانی که بخشی از اپوزیسیون دیگران را از دایره مشروعیت بیرون می‌گذارد. مرزبندی‌های «ضد ملا، ضد چپ، ضد مجاهد» شاید بتواند انسجام هسته سخت سلطنت‌خواهان را حفظ کند، اما برای ساختن جبهه‌ای دموکراتیک و متکثر زیان‌بار است. تجربه چند سال گذشته نشان دادە است کە هر بار که زبان حذف برجسته‌تر شدە است، پنجره ائتلاف بسته‌تر گشتە و انرژی جریان‌های سیاسی در جنگ داخلی دیاسپورا از میان رفت. دموکراسی بدون زبان شمول دوام نمی‌آورد، حتی اگر در قالب شعارهای پرهیجان و هشتگ‌هایی مانند پس گرفتن ایران تکرار شود. در همین چارچوب، مسئله تنها در محتوا خلاصه نمی‌شود و روش نیز اهمیت دارد. حلقه‌های فشار مجازی نزدیک به برند پهلوی با حملات هماهنگ و ایجاد هراس علیه منتقدان، تصویری از اقتدارگرایی در تبعید ایجاد کرده‌اند. صرف‌نظر از درستی یا نادرستی جزئیات هر مورد، اصل ماجرا روشن است. اگر بسیج سیاسی بر ترولینگ و تخریب استوار شود، حتی در صورت پیروزی هم فرهنگ دموکراتیک شکل نمی‌گیرد. دموکراسی زمانی پا می‌گیرد که در عمل تمرین شود، نه زمانی که بر نیروی فشار بی‌نام تکیه کند. هنگامی که رهبران این جریان مرزبندی خود را با چنین روش‌هایی مشخص نکنند، اتهام اقتدارگرایی در ذهن افکار عمومی به یقین تبدیل می‌شود. فانتزی قدرت و بحران کارآمدی یاسمین پهلوی بارها گفته است که دیدگاهش با همسرش یکی نیست، اما در عمل تفاوتی در نتیجه ایجاد نکرده است. خروجی رسانه‌ای این زوج دو چهره از یک استراتژی را نشان می‌دهد؛ یکی نقش تیغ را بر عهده می‌گیرد و دیگری نقش ستاد را ایفا می‌کند. این تقسیم کار همان الگوی شناخته‌شده قطبی‌سازی است که به جای ایجاد اعتماد، ائتلاف‌ها را می‌ترساند و گفت‌وگو را از فضای سیاست حذف می‌کند. در چنین شرایطی نشانه‌های فاشیسم نرم به آسانی دیده می‌شود. تقدیس رهبر و تاریخ، دشمن‌سازی مداوم از رقبا، عادی شدن زبان تحقیر و بی‌اهمیت شدن برنامه سیاسی در برابر اراده و فتح، همگی نشانه‌هایی هستند که بوی اقتدارگرایی را به مشام می‌رسانند. این ویژگی‌ها حتی زمانی که در قالبی شیک و اینستاگرامی ارائه می‌شوند، ماهیت خود را پنهان نمی‌کنند و اقتدار را در لباسی نو بازتولید می‌کنند. با این حال، خطر اصلی فقط ابعاد ایدئولوژیک آن نبودە و مسئله کارآمدی نیز در میان است. سیاست مسابقه لایک و فالوور نیست و موفقیت مجازی نمی‌تواند جای ساختار واقعی قدرت را بگیرد. حتی اگر کمپین‌های دیجیتال بتوانند موجی از هیجان ایجاد کنند، عبور از هیاهو به عرصه تصمیم‌گیری نیازمند شبکه‌ای از ائتلاف، برنامه‌ای روشن برای حکمرانی، چهره‌هایی متخصص و توان گفت‌وگو با جهان است. سیاست تصویر در لحظه‌های بحران فرو می‌پاشد، زیرا از عمق نهادی تهی است. اگر محور فعالیت بر نمایش بماند و نه بر ساختار، پهلوی‌گرایی بیش از آنکه بدیلی برای قدرت سیاسی باشد، به یک زیرفرهنگ پر سروصدا تبدیل می‌شود و در نهایت در حاشیه باقی می‌ماند. یاسمین پهلوی بیش از آنکه سیاست‌مدار باشد، نشانه‌ای از یک راهبرد ارتباطی است که سیاست را به نمایش تبدیل می‌کند و معنا را در تصویر خلاصه می‌کند. این شیوه در بهترین حالت هویتی جعلی و مبتنی بر ایدئولوژی را برمی‌سازد، اما فاقد توانایی برای ایجاد قدرت دموکراتیک است. در بهترین حالت شور می‌آورد، اما نهاد سیاسی پدید نمی‌آورد. اگر او و حلقه نزدیکش مرزبندی روشنی با فانتزی اقتدار و سیاست حذف را ترسیم نکنند، نتیجه آن، بازگشت شکوه از دست رفتەی خیالی نخواهد بود، بلکە اپوزیسیون بیش از پیش در چرخه‌ای از تفرقه و فرصت‌سوزی فرو می‌رود. نقد چنین پروژه‌ای دفاع از دموکراسی است و نه دفاع از رقیب پهلوی، زیرا دفاع از دموکراسی یعنی پافشاری بر سیاست به مثابه قرارداد، قانون و شمولیت استوار است.

گزارش تازه سازمان عفو بین‌الملل از تشدید بی‌سابقه اعدام‌ها در ایران پرده برمی‌دارد کە به‌ویژه اقلیت‌های اتنیکی و طبقات فرودست را هدف قرار داده است. این نهاد تأکید دارد حکومت ایران از مجازات اعدام به‌عنوان ابزاری برای ارعاب سیاسی و سرکوب پس از خیزش «زن، زندگی، آزادی» استفاده می‌کند. سازمان از جامعه جهانی خواسته است برای توقف این حمله سازمان‌یافته به حق حیات اقدام کند. سازمان عفو بین‌الملل روز پنج‌شنبه ۱۶ اکتبر با انتشار بیانیەای اعلام کرد که اقلیت‌های اتنیکی در ایران، از جمله افغان‌ها، عرب‌ها، بلوچ‌ها و کردها، به‌طور نامتناسبی از افزایش چشمگیر اعدام‌ها در سال جاری آسیب دیده‌اند. این نهاد مدافع حقوق بشر گفته است که از ابتدای سال ۲۰۲۵ تاکنون به‌طور میانگین, چهار نفر در روز, و در مجموع بیش از هزار نفر در ایران اعدام شده‌اند. به گفته عفو بین‌الملل، این آمار بالاترین سطح از سال ۱۹۸۹ تاکنون است. بیانیه این سازمان پیش از انتشار گزارش دبیرکل سازمان ملل درباره وضعیت حقوق بشر در ایران و نشست آتی کمیته سوم مجمع عمومی در ۳۰ اکتبر منتشر شده است. عفو بین‌الملل از جامعه بین‌المللی خواسته است تا برای توقف آنچه حمله هولناک به حق حیات قلمداد کردە است، اقدام فوری انجام دهد. این سازمان تأکید کرده است که مقامات جمهوری اسلامی ایران از زمان آغاز جنبش «زن، زندگی، آزادی» در سال ۲۰۲۲، به‌طور فزاینده‌ای از مجازات اعدام برای سرکوب اعتراضات، اعمال کنترل سیاسی و مجازات جوامع حاشیه‌ استفاده کرده‌اند. بسیاری از محکومان، به‌ویژه از میان اقلیت‌های اتنیکی و طبقات فرودست، پس از محاکمات به‌شدت ناعادلانه در دادگاه‌های انقلاب و بر پایه اعترافات اجباری ناشی از شکنجه به مرگ محکوم شده‌اند. عفو بین‌الملل این موج از اعدام‌ها را «لحظه‌ای تاریک» در تاریخ معاصر ایران توصیف کرده و خواستار «پاسخی هماهنگ از سوی جامعه جهانی» شده است. ح در همین بارەم سین باومی، معاون مدیر منطقه‌ای عفو بین‌الملل در خاورمیانه و شمال آفریقا، گفته است: این وضعیت نباید عادی شود، در حالی که صدها خانواده، به‌ویژه از میان اقلیت‌های تحت ستم، برای عزیزان خود عزادارند. عفو بین‌الملل همچنین از دولت‌های جهان خواسته است با توجه به «مصونیت سیستماتیک» مقامات جمهوری اسلامی ایران در قبال نقض گسترده و جدی حقوق بشر، برای تضمین پاسخگویی گام‌های عملی بردارند. این سازمان تأکید کرده است که کشورها باید با استفاده از اصل صلاحیت جهانی، تحقیقات کیفری درباره شکنجه و سایر جرایم بین‌المللی ارتکاب‌یافته در ایران را آغاز کنند. به گفته عفو بین‌الملل، هدف از این اقدامات باید صدور قرار بازداشت برای مقاماتی باشد که شواهدی مبنی بر مسئولیت کیفری آن‌ها وجود دارد. سازمان عفو بین‌الملل در این بیانیە همچنین از کشورهای عضو سازمان ملل خواسته است از ایران بخواهند فوراً اعدام‌ها را متوقف کرده، احکام ناعادلانه را لغو کنند، قوانین سخت‌گیرانه مواد مخدر را اصلاح نمایند و با برقراری یک مهلت قانونی، گامی به سوی لغو کامل مجازات اعدام بردارند. این سازمان همچنین از دفتر مبارزه با مواد مخدر سازمان ملل و هیئت بین‌المللی کنترل مواد مخدر خواسته است تا برای اصلاح سیاست‌های ایران مطابق با معیارهای حقوق بشر فشار بیاورند.

ژیار دستباز جامعه کوییر در حاکمیت جمهوری اسلامی ایران با مشکلات چندلایه‌ای مواجه است که تلفیقی از فشارهای قانونی، اجتماعی و خانوادگی است. قوانینی مانند ماده ۲۳۴ مجازات اسلامی، به همراه خشونت خانوادگی و طرد اجتماعی، زمینه را برای محرومیت، کارتن‌خوابی و تن‌فروشی افراد متعلق بە جامعە کوییر فراهم می‌کند. ترنس‌ها و افراد LGBTQ با فقدان حمایت قانونی، تهدیدات روانی و خودکشی مواجه‌اند. شبکه‌های اجتماعی تنها ابزار محدود برای آشکارسازی هویت و دیده شدن صداهایشان است، اما بدون حمایت قانونی و فرهنگی، رنج و تبعیض ادامه خواهد یافت و راه رهایی طولانی و پرخطر است. مشکلات افراد کوییر در ایران، تلفیقی از قوانین خطرناک و ضد انسانی مانند اعدام همچنین طرد و تحقیر و نگاه هموفوبیک از سوی افراد جامعه است، که تقریبا بیشتر افراد  جامعه کوییر با آن دست وپنجه نرم میکنند،که علاوه‌ بر نبود حمایتهای قانونی، اجتماعی، خانوادگی این افراد با انواع خشونت کلامی وفیزیکی روبه رو هستند. روژان یک ترنس ٣١ ساله و اهل ارومیه است. وی از چند سال پیش برای رهایی از زخم زبانهای فامیل و سرکوفتهای خانواده، به ناچار زندگی مستقل، اما پر از سختی و مشقتی را آغاز کرده است وی با بغضی در گلو به آرنا نیوز می گوید: تنها خود ترنسها رنجهایشان را درک میکنند. این حجم از درد را هیچ فرد دیگری حتی نمیتواند به‌ آن هم فکر کند، به خصوص آنهایی که مانند من در خانواده‌هایی کم درآمد و سنتی به دنیا می آیند و در این جامعه هیچ گونه پشتیبانی ندارند. این افراد تنها بە خودشان متکی هستند و راهی پر ازسنگلاخ را پیش رو دارند. من چهار سال پیش برای رهایی از زخم زبانهای دوست و آشنا و سرکوفتهای مکرر خانواده‌ام که فکر می کردند آبروی آنها را برده‌ام تصمیم گرفتم بە هر نحو ممکن مستقل شوم، هر کاری که‌ به ذهن شما برسد انجام دادم تا اینکه  در این راه موفق شوم اما این تمام ماجرا نیست. روژان که یک بار با فشار خانواده مجبور به‌ ازدواج با یک دختر شده است وچندین بار دست به خودکشی زده است از این تجربه وحشتناک شخصی خود می گوید: من در یک خانواده سنتی به دنیا آمدم که هیچ درکی از ترنس بودن نداشتند. با وجود اینکه در مدرسه از شاگردان خوب و با استعداد بودم، اما بعد از دورە راهنمایی به دلیل تفاوت ظاهریم با دیگر پسران مدرسه و آزار و اذیت همکلاسیهایم نتوانستم تحصیلم را ادامه بدهم. اما داستان وحشتناک ماجرا این بود که خانواده‌ام از من میخواستند به دلیل اینکه من پسر به دنیا آمده بودم همچنان می بایست نقش یک مرد را بازی می کردم. او در رابطە با ازدواج اجباری با یک دختر می گوید: زمانیکە بیست سالە بودم، مرا ناگزیر بە ازدواج کردند، چیزی که کابوس من بود، و من هم بی پناهتر و بیچاره‌تر از هر کس وچیزی، تسلیم این عمل کابوس وار شدم. امابا تلاش چند باره من برای خودکشی و پی بردن همسرم به مشکل من بعد از شش ماه از هم جدا شدیم، آن شش ماه سختترین دوران زندگیم بود و تا کنون نیز از کابوسهای آن روزها رهایی نیافته‌ام. بسیاری از افراد جامعه ال جی بی تی کیو، به دلیل خطراتی که از سوی حکومت وجامعه آنها را تهدید میکند به ناچار راهی دیار غربت می شوند اما، این به معنای پایان زخمهایی نیست که بر روح و روانشان نقس بسته است. آرش یک پسر گی ٣٥ ساله است که با وجود آنکە در خانواده‌ای تحصیلکرده‌ به دنیا آمده است و از کار و حرفەی خود برخوردار بود، ناگزیر شد بنا بە دلیل مشکلاتی که در داخل ایران برایش ایجاد کردند، بە منظور دستیابی بە یک زندگی آرام، سه‌ سال پیش از طریق قاچاق خود را به کشوری اروپایی برساند. وی با یادآوری حوادث ناگواری که به دلیل عدم حمایت قانونی از افراد کوییر و سو استفاده شریک جنسیش برای وی اتفاق افتادە بود می گوید: با وجود آنکە در خانوادەای از طبقە متوسط و تحصیلکرده به دنیا آمدم، اما با مشکلاتی از قبیل فشار خانواده برای ازدواج و گیردادن به تیپ ولباس پوشیدن روبه رو بودم. با وجود تحمل این موارد، از آنجا کە از کار و حرفەی خودم برخوردار بودم، همچنین زندگی مستقلی را نیز داشتم، تا حدی توانستم استقلال شخصی ام را حفظ کنم. اما با ورود یک فرد بە زندگی ام، وی من را نابود کرد. آن فرد که از علاقەی من بە وی و وضعیت مالی خوب من اطلاع داشت، با سواستفاده از عدم حمایت قانونی از افرادی مانند من در اوج اعتماد من به خودش زخمی بر تن وروانم خراشید که ناچار شدم برای همیشه شهر و سرزمینم را ترک کنم. وی که هنوز نیز قرصهای آرام بخش را مصرف میکند در ادامە بە آرنا نیوز میگوید: این فرد یک شب در هماهنگی با دوستانش علاوه‌ برا اینکه از صحنە تجاوز بە من فیلمبرداری کردند، تمام وسایل خانه‌ام را نیز سرقت کردە وبعد از آن هم با تهدید به پخش فیلم از من اخاذی می کردند. تهدیدهای آنها مداوم بود و از آنجا کە خانوادەی ما نیز در شهرمان، خانوادەای شناختەشدە بود، و از سویی دیگر هم به دلیل ترس از مجازات جرات گزارش بە پلیس را نداشتم، برای همین در یک شب حزن انگیز ناچار شدم، مادرم شهر وسرزمینم را تنها با یک کوله پشتی ترک کنم وراه مرگ یعنی راه قاچاق و غربت را در پیش بگیرم. شبکه های اجتماعی وتلاش جامعه کوییر واقلیتهای به حاشیه رانده شده برای بازنمایی در سالهای اخیر بعضی از افراد جامعه کوییر داخل ایران علیرغم وجود خطرات فراوان سعی کردند از طریق شبکه های اجتماعی علاوه‌ بر آشکار سازی هویت جنسیشان به بیان مشکلات خود نیز بپردازند. فاطمه کریمی فعال حقوق زنان و دبیر شبکه حقوق بشر کردستان در پاریس به آرنا نیوز می گوید: سالهای قبل فعالین حقوق زنان وقتی از مشکلات زنان می گفتند تنها منظورشان زنان هتروسکشوال بود و دیگر اقلیتهای به حاشیه رانده شده مانند زنان کرد و بلوچ و لزبین و ترانسکچوال وزنان کارگر را شامل نمیشد، درحالی که آنها ستم مضاعفتری را متحمل میشدند. اما با فراگیری شبکه های اجتماعی، این دیدگاه گستردەتر شد که زنان تنها به دلیل زن بودن مورد تبعیض قرار نمیگیرند بلکه زنان کرد، بلوچ، زنان کارگر و ترنس ستم مضاعفتری را متحمل می شوند. این مهم  نتیجه این است که این گروههای به حاشیه رانده شده همانند جامعه کوییر از طریق شبکه های اجتماعی توانستند علاوه‌ برآشکار سازی از ستم مضاعف بر خود سخن بگویند و این دگرگونی در حوزە رسانە کمک کرده است تا جامعە با رهیافهای انترسکچوالیتی (تقاطع جنسیتی) بە این پدیدە نگریستە و دیدگاه این فعالین نسبت به قبل گسترده تر شود. وی همچنین با اشاره به اینکه در سالهای اخیر شبکه های اجتماعی توانستنەاند بە تریبونی برای اقلیتهای به حاشیه رانده شده ملیتی وجنسیتی بدل شوند، میگوید: در این میان جامعه کوییر علیرغم تمامی مشکلات و خطراتی که با آن موجه بودند توانستند صدای خود را به گوش جامعه برسانند، این تحول در حالی بە وقوع می پیوندد که این قشر نسبت به زنان هیتروسکچوال با مشکلات مضاعفتری دست وپنجه نرم میکنند، زیرا جامعه مردسالار وحکومت اساسا منکر وجود آنها بود. این جامعه شناس وفعال حقوق زنان این تلاش ها را خوب، اما بدون حمایت قانونی ناکافی قلمداد کردە و میگوید: تا زمانی که این افراد ازحمایت قانونی برخوردار نباشند، چیزی تغییر نخواهد کرد، حتی در فرانسه  و کشورهای اروپایی  هم افرادی بودند کە مخالف ازدواج همجنسگرایان بودند، اما حمایت قانونی و فراگیر از طریق آموزش وپرورش تلاش میکند این مسئله را نهادینه کند. بە باور این فعال حقوق زنان و دانش آموختە جامعە شناسی، اما در ایران که خود حکومت مروج خشونت علیه این افراد است، تا زمانی که حمایتهای قانونی با ضمانت اجرایی از این افراد وجود نداشته باشد، تبعیض وخشونت علیه افراد کوییر ادامه خوهد یافت. کریمی در این بارە می افزاید: بدون شک ستم و رنجی که افراد جامعه ال جی بی تی کیو با آن دست وپنجه نرم میکنند خیلی مضاعفتر از زنان هیتروسکچوال است. فقدان کار برای ترنسها آنها را به سمت کارتن خوابی وتن فروشی سوق میدهد   اماشاید بتوان گفت درمیان جامعه کوییر، ترنسها به دلیل وضعیت ظاهریشان با مشکلات بیشتری دست وپنجه نرم کنند. یک فرد ترنس ممکن است هرچند هم با استعداد باشد، اما نتواند تحصیلاتش را به اتمام برساند وهمچنین پیدا کردن شغل هم به دلیل وضعیت ظاهری برایش کاری مشکل باشد. ازسویی دیگر باوجود امکان انجام عمل تطبیق جنسیت برای افراد ترنس در ایران، به دلیل هزینه بالای این کار و فقدان پوشش درمانی، نیاز به موافقت والدین وکیفیت پایین عمل جراحی، بسیاری از ترنسها از انجام عمل تطبیق جنسیت سر باز می زنند. پیمان، ترنسی که بیش از چهار دهه از عمرش را سپری کرده است و به گفته خودش با تمامی مشکلاتی که ممکن است یک فرد کوییر در ایران با آن روبه رو شود دست و پنجه نرم کرده است، در این باره می گوید: از آزار و اذیت از سوی جامعه و کارتن خوابی گرفته تا خفت شدن ودستگیری از سوی پلیس، همە را تجربه کرده‌ام. برای همین، اکنون شما تنها جسمی متحرک را مشاهده می کنید. بعد از آن اتفاقات که بر سرم آمد، خصوصا دستگیرم از سوی پلیس و خبر دادن به خانواده‌ام از هویت جنسیم همه چیز تغییر کرد و دیگر هیچوقت آن آدم سابق نشدم. وی در گفتگو با آرنا نیوز می گوید: بعد از افشای هویت جنسیم و طرد شدن از سوی خانواده، می خواستم کار کنم و روی پای خودم بیاستم، خیلی دنبال کار گشتم. اما بە دلیل وضعیت ظاهریم، هر چند هم تلاش میکردم ترنس بودنم زیاد به چشم نیاید، اما هیچ کس آمادە نشد بە من کار بدهد. اگرچە مدتی بعد، با دردسرهای فراوان توانستم کاری پیدا کنم، اما به دلیل وضعیت ظاهریم از سوی صاحب کارها، مورد سواستفاده جنسی قرار می گرفتم و در نهایت اخراج میشدم. بە همین دلیل برای همیشه بیخیال پیدا کردن کار شدم، بە ناچار به تن فروشی وکارتن خوابی تن در دادم، زیرا هیچ راه دیگری نداشتم. پیمان که به دلیل مشکلات زیاد چند سالی هم به مواد مخدر اعتیاد پیدا کرده است در این باره‌ می گوید: وضعیت کارتن خوابی کاری کرد تا بە مواد مخدر روی بیاورم و دوسال معتاد بودم. اما خوشبختانه توانستم به کمک یک انجمن، آن را ترک کنم و اکنون هم با کارهای دستی پول بخور و نمیری درمی آورم. دیگر زندگی برای ما، با رنج و محنتی بی پایان سپری شد، اما امیدوارم با آگاهی جامعه و نسل امروز دیگر رنجهای ما تکرار نشود. جامعه کوییر ایران زیر خطر قانون های ضد انسانی اعدام همچون ماده ٢٣٤ قانون مجازات اسلامی که ارتباط میان و دوهمجنس مرد را اعدام  تعیین کرده است قرار دارند. وجود و اجرای این قانون نا امنیهای روانی فراوانی را برای این افراد ایجاد کرده است. از سوی دیگر خشونت و قتل هایی تحت عنوان ناموس در سالهای اخیر علیه این افراد شکل گرفته است از جمله، علی رضا فاضلی منفرد، جوان همجنسگرای اهوازی درسال ٢٠٢١ به دلیل گرایس جنسیش ازسوی خانواده کشته شد. همچنین یک ترنس ١٧ ساله در سال ٢٠٢٤ در تبریز توسط پدرش به قتل رسید. در تیرماه امسال نیز سوگند پاکدل ترنس ٢٥ ساله در یک جشن عروسی  در شهر کوار استان فارس توسط عمویش کشته شد. این موارد معدود، خرفا نمونەهایی حداقلی از رسانەای شدن قتل افراد کوییر در ایران هستند. بدون شک شمار افراد خشونت دیده وبه قتل رسیده خیلی بیشتر از اینها هستند. اما از سوی دیگر، فشارها بە مواد قانونی و قتل ختم نمی شوند، خودکشی در میان جامعه کوییر، بە ویژە ترنسها نیز به وفور دیده می شود. نمونه آن خودکشی هه‌نار، ترنس ٢٠ ساله مریوانی در سال ٢٠٢٢ بود. با این وجودجامعه کوییر ایران راه درازی را برای رهایی از انکار، خشونت، تبعیض و رنجهایی را در پیش دارد که سالهاست بر دوش این قشر بە حاشیەراندەی ایران سنگینی میکند. بدون همراهی دیگر قشرهای آزادیخواه و برابری طلب، بە نظر می رسد طی این مسیر آسان نخواهد بود.

دادگاهی در نروژ یک نگهبان امنیتی سابق سفارت ایالات متحده آمریکا را به اتهام جاسوسی برای روسیه و ایران به سه سال و هفت ماه زندان محکوم کرد. به گزارش خبرگزاری فرانسە و بە نقل از خبرگزاری آسوشیتدپرس، دادگاهی در نروژ یک نگهبان امنیتی سابق سفارت ایالات متحده آمریکا را به اتهام جاسوسی برای روسیه و ایران به سه سال و هفت ماه زندان محکوم کرد. این مرد ۲۸ ساله نروژی که نامش فاش نشده است، روز چهارشنبه ١٥ اکتبر توسط دادگاهی در اسلو مجرم شناخته شد. او اعتراف کرده است که اطلاعاتی را در اختیار سرویس‌های خارجی قرار داده، اما هرگونه ارتکاب جرم را رد کرده است. دادستان‌ها گفته‌اند که او نقشه‌های طبقات، اطلاعات شخصی کارکنان سفارت و خانواده‌هایشان، و جزئیاتی درباره تدابیر امنیتی را به طرف‌های روسی و ایرانی منتقل کرده است. بر اساس گزارش NRK، ارتباط آمریکا با اسرائیل و جنگ در غزه انگیزه اصلی او برای برقراری تماس با این کشورها بوده است. وکلای مدافع این فرد در بیانیه‌ای اعلام کردند که حکم صادره سؤالاتی را درباره تعریف قانونی «جاسوسی» در نروژ مطرح می‌کند. اینگر زادیگ، وکیل فرد محکوم شدە، در این بیانیه گفت: موکل من به مأموران کشورهای دیگر درباره داشتن مجوز امنیتی دروغ گفته و نقش خود را بزرگ‌نمایی کرده بود. سطح دسترسی او در سفارت تقریباً در حد یک سرایدار بود. اطلاعاتی که در اختیار گذاشتە است نه به‌صورت فردی و نه جمعی توان آسیب رساندن به هیچ شخص یا منافع امنیتی کشوری را نداشت. این مرد در پنج اتهام مرتبط با جاسوسی مجرم شناخته شد. وکلای او اعلام کرده‌اند که در حال بررسی درخواست تجدیدنظر هستند. هم‌زمان، کارل فردریک فاری، دادستان پرونده، گفته است که دادستانی نیز احتمال دارد به دلیل پایین‌تر بودن میزان مجازات به حکم اعتراض کند. دولت خواستار اعمال مجازات بیش از شش سال زندان برای این فرد بود. بر اساس گزارش‌ها، فرد محکوم‌شده در زمان بازداشت در نوامبر سال گذشته، دانشجوی رشته امنیت و آمادگی در «دانشگاه قطب شمال نروژ» (UiT) بود. به گفته NRK، این دومین پرونده جاسوسی در این دانشگاه در سال‌های اخیر است. سال گذشته، یکی از افرادی که در جریان تبادل زندانیان میان روسیه و غرب آزاد شد، محققی مهمان در همین دانشگاه بود که با هویت جعلی برزیلی به نام ژوزه آسیس جیاماریا فعالیت می‌کرد. پلیس بعداً او را به‌عنوان تبعه روس، میخائیل والریویچ میکوشین، شناسایی کرد. نروژ که مرزی ۱۹۸ کیلومتری با روسیه در منطقه قطب شمال دارد، پس از آغاز تهاجم گسترده روسیه به اوکراین در فوریه ۲۰۲۲ محدودیت‌های شدیدی بر ورود اتباع روس اعمال کرده است. دولت نروژ سال گذشته اعلام کرد در حال بررسی طرحی برای ساخت حصار در تمام یا بخشی از مرز خود با روسیه است.

دادستانی سوئد دستور بازداشت یک نفر متهم به قتل سلوان مومیکا، شهروند عراقی را که چندین بار در سوئد اقدام به قرآن‌سوزی کرده بود، صادر کرد. این دستور در حالی صادر شده است که بنا بر اطلاعات روزنامه اکسپرسن سوئد، فرد متهم به ایران گریخته و اکنون در این کشور به سر می‌برد. امروز،پنج‌شنبه ١٦ اکتبر، دادستانی سوئد درخواست بازداشت فردی ۲۵ ساله را صادر کرد. دادستان پرونده، راسموس اُومان، به تلویزیون سوئد گفته است که در حال حاضر برای دادستانی روشن نیست که فرد متهم در کجا پنهان شده است. اواخر ماه ژانویه امسال، سلوان مومیکا، منتقد تندرو اسلام، در خانه خود و بر اثر شلیک گلوله در شهر سودرتلیه در جنوب استکهلم به قتل رسید. مومیکا زمانی کشته شد که به صورت زنده با مخاطبانش در شبکه اجتماعی تیک‌تاک صحبت می‌کرد. چند ساعت پس از قتل، پلیس سوئد چند نفر را به اتهام قتل یا همکاری احتمالی با قاتل بازداشت کرد. اما همگی این افراد مدتی بعد آزاد شدند. این پرونده پس از آزادی متهمان اولیه متوقف مانده بود، اما امروز دادستانی سوئد حکم بازداشت یک نفر را به اتهام قتل مومیکا صادر کرده است. در این بارە، راسموس اُومان، دادستان پرونده اعلام کرد که پس از بررسی یافته‌های فنی از جمله اثر انگشت و فیلم‌های موجود، تصویر روشن‌تری از چگونگی وقوع قتل به دست آورده و پلیس قادر بە شناسایی متهم شدە است. اُومان همچنین افزود که متهم اکنون در دسترس نیست، اما دادستانی حکم بازداشت غیابی او را صادر کرده است. Salwan Momika during one his Quran-burning protests. Credit: Johan Nilsson/TT فرد متهم ۲۵ ساله است و پیش‌تر فهرست بلندبالایی از جرایم از جمله چاقوکشی، فروش مواد مخدر و رانندگی در حال مستی در پرونده او ثبت شده است. متهم در ایران به سر می‌برد به گزارش روزنامه اکسپرسن، فرد متهم برای فرار از قانون سوئد به ایران گریخته است. این روزنامه فاش کرده که اثر انگشت متهم بر روی درِ دستشویی خانه مومیکا پیدا شده است. این فرد که پس از قتل بازداشت شده بود، به دلیل فقدان مدارک کافی برای دخالت در قتل آزاد شد. اما کارشناسان پلیس در نهایت اثر انگشت او را در محل وقوع قتل یافتند و همین موضوع باعث صدور حکم بازداشت او شد. با این حال، فرد متهم از فرصت آزادی خود استفاده و به ایران گریخته است. سلوان مومیکا شهروند مسیحی عراقی بود که به سوئد پناه آورده بود. او خود را به‌عنوان منتقد سرسخت اسلام معرفی می‌کرد و چندین بار با استناد به قانون آزادی بیان سوئد در اماکن عمومی اقدام به قرآن‌سوزی کرده بود. مومیکا اگر چه در زمان قتل واجد شریط اقامت موقت در سوئد بود، اما همزمان با اکسیون‌های قرآن‌سوزی، فاش شدە بود که پیش از آمدن به سوئد عضو الحشد الشعبی عراق بوده و شاخه مسیحی نزدیک به ایران این گروه را رهبری کرده است. مومیکا هرگز درباره این موضوع توضیحی به اداره مهاجرت سوئد نداده بود و به همین دلیل اقامت موقت او پس گرفته شدە بود. پس از آن او به نروژ گریخت، اما نروژ پس از چند روز او را دوباره به سوئد بازگرداند. مومیکا در سوئد به اتهام نفرت‌پراکنی علیه گروه‌هایی از مردم دادگاهی شد و قرار بود روز بعد از قتلش، حکم دادگاه درباره او صادر شود. یک هفتە پس از قتل وی، دادگاه رسیدگی بە پروندە سلوان برگزار شد و در جریان آن یکی از همکاران مومیکا در قرآن‌سوزی‌ها به اتهام نفرت‌پراکنی محکوم شد. اقدام به قرآن‌سوزی از سوی مومیکا باعث تنش در روابط سوئد و عراق شد. در پی این اقدامات، سفارت سوئد در بغداد مورد حمله گروه‌های نزدیک به الحشد الشعبی قرار گرفت و به آتش کشیده شد. همچنین گفته می‌شد برخی از اعضای حشد برای قتل مومیکا جایزه تعیین کرده بودند.

احمد الشرع، رئیس‌جمهور انتقالی سوریه، در اولین سفر رسمی خود به روسیه پس از سرنگونی بشار اسد، با ولادیمیر پوتین در کرملین دیدار و درباره بازتعریف روابط دوجانبه، تضمین استقلال و ثبات سوریه و بازسازی ارتش و پایگاه‌های روسیه در کشور مذاکره کرد. انتظار می‌رود استرداد اسد برای محاکمه نیز مطرح شود. احمد الشرع، رئیس‌جمهور انتقالی سوریه، روز چهارشنبه در اولین سفر رسمی خود به روسیه پس از سرنگونی بشار اسد، متحد دیرینه مسکو، با ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، در کرملین دیدار کرد. این دیدار شامل مذاکرات سیاسی، اقتصادی و انسانی میان دو کشور بود و بیش از دو ساعت و نیم به طول انجامید. در رابطە با این سفر و اهداف آن، الشرع در یک نشست تلویزیونی اعلام کرد که قصد دارد روابط دوجانبه با روسیه را بازتعریف کند: ما در تلاشیم تا ماهیت این روابط را به شیوه‌ای نو بازسازی و بازتعریف کنیم تا استقلال سوریه، حاکمیت سوریه، وحدت و تمامیت ارضی و امنیت و ثبات آن تضمین شود. پوتین نیز روابط روسیه و سوریه را دوستانه و ویژه خواندە و افزود که امیدوار است این روابط در آینده نیز تقویت شود. با وجود اظهارات دوستانه، انتظار می‌رود الشرع در مذاکرات خصوصی خواستار استرداد بشار اسد برای محاکمه به دلیل جنایات علیه مردم سوریه شود. اسد پس از سرنگونی به روسیه گریخت و بیش از ۱۰ ماه است که به همراه خانواده‌اش در این کشور پناه گرفته است. در کشور خود، او متهم به اعدام‌های غیرقانونی با انگیزه سیاسی و شکنجه منجر به مرگ است. در ۲۵ سپتامبر، وزارت دادگستری سوریه قرار بازداشت غیابی را برای بشار حافظ اسد صادر کرد و او را به قتل عمد، تحریک به جنگ داخلی و شکنجه منجر به مرگ متهم کرد. در رابطە با این سفر و اهداف آن، یک مقام دولتی سوریه که نخواست نامش فاش شود، به AFP گفتە است که مذاکرات میان پوتین و الشرع، شامل بحث درباره تسلیح مجدد ارتش سوریه و وضعیت پایگاه‌های روسیه در کشور خواهد بود. پایگاه دریایی روسیه در طرطوس و پایگاه هوایی حمییم، تنها پایگاه‌های نظامی مسکو خارج از اتحاد جماهیر شوروی سابق، محور مذاکرات درباره آینده روابط دوجانبه محسوب می‌شوند. ولادیمیر پوتین در جریان مذاکرات گفت: طی دهه‌ها، کشورهای ما روابط ویژه‌ای را برقرار کرده‌اند. بیش از ۸۰ سال است که روابط دیپلماتیک داریم که در سال ۱۹۴۴ و در یکی از دشوارترین سال‌های روسیه برقرار شد و همواره دوستانه باقی مانده است. پس از این دیدار، الکساندر نوواک، معاون نخست‌وزیر روسیه، اعلام کرد که شرکت‌های روسی آماده ادامه فعالیت در میادین نفتی سوریه و مشارکت در بازسازی زیرساخت‌های حمل‌ونقل و انرژی کشور هستند. روسیه همچنین اعلام کرده است که قصد دارد به بازسازی سوریه پس از جنگ طولانی کمک کند. از زمان سقوط اسد، دولت جدید سوریه تلاش کرده است روابط پایدار با مسکو را حفظ کند. در ژوئیه گذشته، اسعد الشیبانی، وزیر امور خارجه سوریه، نخستین مقام ارشد دولت جدید بود که از روسیه دیدار کرد. بنابه گزارشهای منتشر شدە ، بشار الاسد اکنون در مجتمع مسکونی مسکو سیتی زندگی می‌کند و خانواده او مالک حدود ۲۰ آپارتمان لوکس در این مجموعه هستند. گفته می‌شود رئیس‌جمهور سابق بخش زیادی از وقت خود را به بازی‌های ویدیویی اختصاص می‌دهد.