هم‌زمان با میانجی‌گری پاکستان میان تهران و واشنگتن، گزارش‌های دیپلماتیک از کمک‌های مالی پنهان قطر به ایران پس از آتش‌بس، برای مصون ماندن از حملات احتمالی و تسهیل توافق پرده برمی‌دارند؛ ادعایی که با تکذیب رسمی دوحه همراه شده است. این تکاپوی مالی در شرایطی صورت می‌گیرد که ایران تحت فشار شدید اقتصادی ناشی از محاصره دریایی از سوی آمریکا قرار دارد. حضور هم‌زمان مقامات ارشد ایرانی در قطر و ادامه تماس با تیم آمریکایی برای تمدید آتش‌بس، ابعاد تازه‌ای به مذاکرات بخشیده است؛ هرچند سایه

در چند سال اخیر، ایران شاهد بالاترین میزان اعدام در سه دهه گذشته بوده است. در سال ۲۰۲۵، با افزایشی ۶۸ درصدی نسبت به سال قبل، دست‌کم ۱۶۳۹ اعدام ثبت شد. این اعدام‌ها به‌ویژه در پرونده‌های امنیتی–سیاسی بر گروه‌های اتنیکی مانند کردها، لرها و بلوچ‌ها متمرکز است و نشان می‌دهد که مجازات مرگ صرفاً یک ابزار قضایی نبوده، بلکه وسیله‌ای برای کنترل سیاسی، بازتولید مشروعیت و ایجاد ترس اجتماعی است. بر اساس گزارشهای منتشرشده تا سال ۲۰۲۵ که با داده‌های اولیه ۲۰۲۶ تکمیل شده‌اند، ایران در یک دو

در پیچ‌وخم سیاست خاورمیانه، پروژه پهلوی نمونه‌ای بارز از بومرنگ استراتژیک است. این پروژه ابتدا توسط جمهوری اسلامی برای تضعیف اپوزیسیون طراحی شد، اما اسرائیل خواست از آن به‌عنوان ابزاری برای ایجاد یک ایران ضعیف و بی‌ثبات بهره‌برداری کند. با آشکار شدن ناتوانی‌های پهلوی و عدم حمایت ترامپ و تیمش، این پروژه به طرحی بی‌فایده تبدیل شد. اکنون در وضعیت پرتنش ایران، خلا اپوزیسیون همچنان باقی است و پهلوی به عنوان شاهزاده بازنده تاریخ ثبت شد. در پیچ‌و‌خم سیاست خاورمیانه، جایی که توطئه‌ها

مقاله افشون استوار در نشریه «امور بین‌الملل» نشان می‌دهد که رهبر جدید ایران به همان اندازه که ناظر سپاه پاسداران خواهد بود، عامل آن نیز خواهد بود. بنابراین، محتمل‌ترین آینده ایران، یک دولت اقتدارگرای تحت کنترل سپاه با یک چهره مذهبی خواهد بود. با این حال، نویسنده تأکید می‌کند که این روند قطعی نیست و شکاف‌های اقتصادی و اجتماعی می‌تواند زمینه تغییر را فراهم کند. در این میان، نیروهای عمل‌گرا و همچنین جامعه ایران، به‌ویژه نسل جوان، به‌عنوان عوامل بالقوه تحول مطرح می‌شوند. افشون

اکرم اسدی انتشار ویدیوهایی از حضور نیروهای حشد شعبی در تهران، به‌عنوان یک رخداد صرفاً میدانی قابل تفسیر نیست، بلکه نشانه‌ای از یک راهبرد چندلایه در مدیریت بحران داخلی تلقی می‌شود. این حضور می‌تواند همزمان کارکرد بازدارندگی روانی، انتقال پیام سرکوب برون‌سپاری‌شده و جبران فرسایش ظرفیت نیروهای داخلی را داشته باشد. با این حال، چنین رویکردی با برجسته‌سازی عنصر نیروی خارجی، خطر تشدید احساس تحقیر ملی و تبدیل نارضایتی پراکنده به واکنش جمعی همگن را نیز به همراه دارد. در روزهای اخیر،

در حالی که مذاکرات هسته‌ای ایران و آمریکا در مسقط به مراحل حساس خود نزدیک می‌شود، ایالات متحده با اعزام ناو هواپیمابر «یواس‌اس کارل...