پیشروی راستگرایان در بریتانیا: چگونه مهاجرت و بحران هزینههای زندگی معادلات سیاسی را تغییر داد؟
- 17 minutes ago
- 3 min read
نتایج انتخابات محلی اخیر در بریتانیا بار دیگر نام نایجل فاراژ و حزب رفورم یو.کی را به مرکز سیاست این کشور بازگردانده است. این جریان که با تمرکز بر مهاجرت، هزینههای زندگی و انتقاد از سیاستهای اقتصادی و اقلیمی دولت، توانسته بخش عمدهای از رأیدهندگان ناراضی را جذب کند، اکنون به عنوان رقیبی سرسخت برای دو حزب محافظهکار و کارگر، نظام دو حزبی بریتانیا را با چالشی جدی روبهرو کرده است.
حزب رفورم یو.کی که ریشههای آن به جریانهای حامی برگزیت بازمیگردد، در انتخابات محلی اخیر در بخشهایی از شمال و مرکز انگلستان پیشروی قابلتوجهی داشت. این مناطق سالها پایگاه سنتی حزب کارگر محسوب میشدند.
نایجل فاراژ، رهبر این حزب، نتایج انتخابات را «تغییری تاریخی در سیاست بریتانیا» توصیف کرده است.
برخی از تحلیلگران میگویند یکی از مهمترین عوامل این تغییر، افزایش نگرانی عمومی درباره مهاجرت و فشار اقتصادی در سالهای اخیر است. بر اساس دادههای رسمی، خالص مهاجرت به بریتانیا در سال ۲۰۲۲ به حدود ۷۴۵ هزار نفر رسید که بحثهای سیاسی گستردهای را برانگیخت.
اگرچه نرخ مهاجرت به بریتانیا در سالهای اخیر تا حدی کاهش یافته و دولت نیز سیاستهای سختگیرانهتری در این زمینه اتخاذ کرده است، اما این رقم همچنان بالاتر از میانگینهای تاریخی باقی مانده است.
این روند در شرایطی ادامه یافته است که ظرفیت بخش مسکن، خدمات عمومی و زیرساختهای شهری همپای آن گسترش پیدا نکردهاند. در نتیجه، فشار بر بازار اجاره، خدمات درمانی و دسترسی به امکانات عمومی برای بسیاری از شهروندان به شکلی ملموستر احساس شده است.
همزمان، بریتانیا پس از بحران انرژی و تورم جهانی در سال ۲۰۲۲ با افزایش شدید هزینههای زندگی روبهرو شد. نرخ تورم در مقطعی از ۱۰ درصد فراتر رفت و اگرچه بعداً کاهش یافت، اما افزایش هزینه مواد غذایی، اجاره مسکن و انرژی همچنان بر زندگی بسیاری از خانوارها سایه انداخته است.
در چنین فضایی، برای بخشی از رأیدهندگان، مهاجرت بالا و فشار اقتصادی به یک تصویر واحد تبدیل شده است، حتی اگر کارشناسان اقتصادی عوامل دیگری مانند کمبود سرمایهگذاری، بحران مسکن و رکود بهرهوری را نیز در این وضعیت موثر بدانند.
نظرسنجی مؤسسه یوگاو نشان میدهد که اقتصاد و مهاجرت اکنون مهمترین دغدغههای رایدهندگان بریتانیایی هستند و اکثریت قابلتوجهی عملکرد دولت را در این حوزهها ضعیف ارزیابی میکنند.
فاراژ که پیشتر یکی از چهرههای اصلی کارزار خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا بود، اکنون با الگویی نزدیک به جریانهای پوپولیست راستگرا در آمریکا و اروپا، وعده کاهش مهاجرت، بازنگری در نظام پناهندگی، کاهش مالیات و محدود کردن نقش دولت را مطرح میکند.
او همچنین از سرعت اجرای سیاستهای اقلیمی دولت انتقاد کرده و میگوید هزینه این برنامهها بر دوش طبقه متوسط و کمدرآمد افتاده است.
منتقدان اما میگویند بخشی از وعدههای اقتصادی جریان رفورم یوکی فاقد پشتوانه مالی روشن است. برخی اقتصاددانان و مقامهای حزب کارگر هشدار دادهاند که کاهش مالیات بدون تعیین منابع درآمدی میتواند فشار بیشتری بر اقتصاد وارد کند.
دولت کارگر به رهبری کییر استارمر استدلال نیز میکند که مشکلات فعلی نتیجه سالها ضعف سرمایهگذاری و سیاستهای اقتصادی دولتهای محافظهکار پیشین است. حزب کارگر همچنین بر حفظ سیاستهای اقلیمی، تقویت خدمات عمومی و مدیریت کنترلشده مهاجرت تاکید دارد.
با این حال، نتایج انتخابات اخیر نشان میدهد که بخشی از رایدهندگان، بهویژه خارج از لندن و شهرهای بزرگ، به سمت پیامهای سادهتر و مستقیمتر گرایش پیدا کردهاند، پیامهایی که وعده تغییر سریعتر در هزینههای زندگی، مهاجرت و خدمات عمومی را میدهند.
همانگونه که روزنامه والاستریت ژورنال در تحلیلی نوشته است، رشد رفورم یو.کی اکنون به یکی از جدیترین چالشهای سیاسی برای دولت استارمر تبدیل شده است و میتواند ساختار سنتی رقابت میان حزب کارگر و محافظهکاران را دگرگون کند.
برخی تحلیلگران حتی از پایان تدریجی نظام دوحزبی سنتی بریتانیا سخن میگویند. گاردین گزارش داده است که رفورم یو.کی در برخی مناطق موفق شده آرای سنتی کارگران صنعتی و رایدهندگان حامی برگزیت را جذب کند. چنین تحولاتی زمانی برای بسیاری از ناظران غیرقابل تصور بود.
با وجود این، هنوز مشخص نیست که پیشروی راستگرایان افراطی تا چه اندازه پایدار خواهد بود. تجربه سیاست بریتانیا نشان داده است که موفقیت در انتخابات محلی لزوماً به پیروزی در انتخابات سراسری منجر نمیشود.
اما آنچه اکنون روشن به نظر میرسد، این است که مهاجرت، فشار اقتصادی و بیاعتمادی به احزاب سنتی، به محور اصلی رقابت سیاسی در بریتانیا تبدیل شدهاند و همین مولفهها میتوانند چهره سیاست این کشور را در سالهای آینده تغییر دهند.
