رامیار حسینی بیش از یک ماه پیش، در تاریخ ٢٣ و ۲۴ فوریە، دیالوگ برای ایران بە کنگرە آزادی ایران تغییر نام داد. این تغییر نام نتیجە نشستی در تاریخ مذکور بود کە طی آن، با حضور بیش از سی نفر و بر اساس اعلام سایت رسمی خودشان، تصمیم گرفتە شد کە نام این گروه تغییر کند. در روزهای ٢٨ و ٢٩ مارس نخستین نشست کنگرە آزادی ایران، با مشارکت شخصیتهای حقیقی و حقوقی برگزار شد. پرداختن بە افراد و شخصیت‌های برگزار کنندە و مهمانان این پنل‌ها کاملا خارج از موضوع این یادداشت است. به جای آن، این مت

در میانه‌ی جنگ اخیر میان ایران و آمریکا - اسرائیل، چین نه به‌عنوان یک بازیگر نظامی بلکه به‌عنوان یک قدرت تنظیم‌گر در سطح دیپلماتیک ظاهر شدە است که بیش از آنکه ناشی از مداخله مستقیم باشد، بر مدیریت ریسک، حفظ جریان انرژی و جلوگیری از بی‌ثباتی سیستماتیک در نظم بین‌المللی متمرکز است. رفتار پکن در این بحران را می‌توان در چارچوب راهبرد کلان آنم یعنی پرهیز از درگیری مستقیم و در عین حال افزایش نفوذ ژئوپلیتیکی، تحلیل کرد. چین از آغاز جنگ، موضع رسمی خود را بر سه محور استوار کردە است: د

اظهارات اخیر دونالد ترامپ درباره امکان در کنترل گرفتن نفت ایران و حتی تصرف جزیره خارک، سطح منازعه را از تقابل نظامی به سمت مداخله مستقیم در جغرافیای اقتصادی ارتقا داده است. گزارش‌های منتشرشده در ۱۰ فروردین ۱۴۰۵ نشان می‌دهد که او از قابلیت تصرف خارک، به‌عنوان مهم‌ترین پایانه صادرات نفت ایران، سخن گفته است، در حالی که همزمان مسیر مذاکرات را نیز باز نگه داشته است. این دوگانگی، از یک سو نشان‌دهنده فشار حداکثری و از سوی دیگر تداوم بازی دیپلماتیک است؛ اما مهم‌تر از آن، یک تغییر کیف

تحولات یک‌ماهه‌ی اخیر در ایران، از کشته شدن رهبر پیشین تا تثبیت رهبری جدید و تداوم حملات ایالات متحده و اسرائیل، ساختار قدرت را وارد مرحله‌ای کرده که بیش از آنکه «انتقال» باشد، نوعی بازتعریف کارکردی نظام است. در این بازتعریف، پرسش از جایگاه چهره‌هایی مانند حسن روحانی نه یک سؤال حاشیه‌ای، بلکه شاخصی برای سنجش جهت‌گیری کل نظام است؛ آیا جمهوری اسلامی در مسیر امنیتی‌شدن کامل حرکت می‌کند، یا هنوز امکان بازگشت به سیاست‌ورزی کلاسیک در آن وجود دارد؟ واقعیت نشان می‌دهد که با وجود حذ

نخستین روز کنگره آزادی برای ایران روز گذشتە در لندن آغاز بکار کرد. این نشست به‌گفته برگزارکنندگان با هدف ایجاد یک چارچوب گفت‌وگوی فراگیر درباره آینده سیاسی ایران و نحوه گذار از جمهوری اسلامی شکل گرفته است. این ابتکار که پیش‌تر با عنوان گفتگو برای ایران شناخته می‌شد، تلاش دارد نیروهای متنوع اپوزیسیون و جامعه مدنی را در یک بستر مشترک گرد هم آورد. بر اساس دستورکار و محتوای مباحث، روز نخست کنگره بیش از آنکه به تصمیم‌گیری یا صدور بیانیه‌های الزام‌آور اختصاص داشته باشد، به تعریف مس

نصرالله لَشَنی ائتلاف‌های سیاسی در شرایط گذار، همواره با معمایی دشوار و سرنوشت‌ساز روبرو هستند: چگونه می‌توان میان شمول فراگیر (Inclusivity) که مشروعیت داخلی و پایگاه اجتماعی می‌آفریند، و کنترل مرزها (Boundary Control) که هزینه‌های خارجی را کاهش داده و ثبات ائتلاف را تضمین می‌کند، تعادل برقرار کرد؟ «کنگره‌ی آزادی ایران» که با شعار محوریت تکثر و پرهیز از الگوهای حذفی پا به عرصه نهاده، در عمل با غیاب برخی بازیگران کلیدی. از جمله پژاک (حزب حیات آزاد کوردستان)، دگربار نشان داد که

اخیرا ائتلافی متشکل از شماری از مخالفان جمهوری اسلامی ایران موسوم به «کنگرە آزادی ایران» فعالیت خود را آغاز کرده است. این ائتلاف، در نشست مقدماتی خود کە با گردهم آمدن بیش از ٣٠ فعال سیاسی، مدنی و صنفی در روزهای ٢٣ و ۲۴ فوریە برگزار شد، خود را بە عنوان بستری برای گفت‌وگویی سازندە برای آیندە و گذار در ایران تعریف کرد. در آن نشت مقدماتی، افراد و جریان‌های شرکت‌کنندە دورهم جمع شدند تا مقدمات شکل‌گیری این کنگرە را بررسی کنند. طبق متن منتشر شدە پس از این نشست، کنگرە آزادی ایران اعل

افشای یک ایمیل داخلی نشان می‌دهد که یک ائتلاف مخالفان جمهوری اسلامی ایران، در حالی که خود را مستقل معرفی می‌کند، به‌طور غیرمستقیم از سوی یک شرکت نزدیک به لابی‌های حامی اسرائیل تبلیغ شده است. این موضوع پرسش‌های تازه‌ای درباره نقش احتمالی بازیگران خارجی در شکل‌دهی به اپوزیسیون خارج از ایران مطرح کرده است. یک گزارش منتشرشده توسط سایت میدل‌ایست‌آی نشان می‌دهد یک شرکت روابط‌عمومی مستقر در آمریکا که سابقه همکاری با لابی طرفدار اسرائیل دارد، در معرفی و ترویج ائتلاف موسوم به «کنگره

۲۸ فوریه‌ی ۲۰۲۶، حمله‌ی جنگنده‌های آمریکایی و اسرائیلی به بیت رهبری در تهران کە به کشته شدن علی خامنه‌ای انجامید به‌سرعت جنگی گسترده میان ایران و ائتلاف آمریکا-اسرائیل را دامن زد. با این حال، اهمیت این جنگ صرفاً در شدت یا دامنه‌ی آن نیست، بلکه در نحوه‌ی معنا یافتن آن نزد بازیگران مختلف است. این جنگ را نمی‌توان محصول مستقیم ایدئولوژی‌های آخرالزمانی دانست، بلکە، ریشه‌های آن در محاسبات ژئوپلیتیک و منطق‌های آشنای قدرت نهفته است، بااین‌حال، آنچه آن را متمایز می‌کند، حضور کنشگرانی

سارا پریزاد انتشار بنری با تصویر مجتبی خامنه‌ای در کنار آدولف هیتلر، نشانه‌ای گویا از بحران گفتمانی جمهوری اسلامی است. این بنر با تکیه بر استعاره وطن به‌مثابه مادر، موافقان حملات به حکومت را خائن معرفی می‌کند و هم‌زمان منطق پدرسالارانه و اقتدارگرای نهفته در روایت رسمی را بازتولید می‌نماید. انتساب جمله‌ای بی‌منبع به هیتلر و هم‌نشینی او با نماد قدرت در جمهوری اسلامی، نه‌فقط یک انتخاب تبلیغاتی، بلکه بازتابی از افول مشروعیت و پناه بردن به زبان اقتدار در لحظه ضعف است. چند روزی است

کاهش سن مشارکت امنیتی به ۱۲ سال در ایران، با نقش‌آفرینی سپاه در جذب و به‌کارگیری نوجوانان در ایست‌های بازرسی، نگرانی‌های جدی درباره بازتعریف مفهوم کودکی ایجاد کرده است. تأکید بر داوطلبانه بودن این مشارکت‌ها، در بسترهای ایدئولوژیک، انتخابی آزاد تلقی نمی‌شود. این رویکرد، علاوه بر تعارض با تعهدات بین‌المللی، کودکان را در معرض خطرات امنیتی و آسیب‌های روانی قرار می‌دهد و نشانه‌ای از استفاده ساختاری از گروه‌های آسیب‌پذیر در مدیریت بحران است. کودکی باید با مدرسه، بازی و امنیت تعریف

سارا بیاتیان جایزه نوبل صلح به‌عنوان نماد تعهد به حقوق بشر شناخته می‌شود، اما تجربه برخی از برندگان نشان می‌دهد کە این جایزه الزاماً تداوم همان مسیر را تضمین نمی‌کند. در مورد شیرین عبادی، گذار از حقوق‌گرایی درون‌ساختاری به کنشگری برون‌مرزی و همگرایی با بخش‌هایی از اپوزیسیون، نشان‌دهنده جابه‌جایی مرجع مشروعیت از چارچوب حقوقی به ائتلاف‌های سیاسی است. این تغییر، پرسش‌هایی جدی را درباره کارکرد نمادین نوبل صلح و نسبت آن با تحولات عملی و فکری بعدی برندگان مطرح می‌کند. جایزه صلح نو

گروه ناشناس «حرکة اصحاب الیمین الاسلامیه» (HAYI) به‌طور ناگهانی در مارس ۲۰۲۶ با برعهده‌گرفتن مسئولیت حملات متعدد به کنیسه‌ها و مراکز مرتبط با یهودیان در اروپا شناخته شد. شواهد نشان می‌دهد که این گروه ارتباطاتی با جمهوری اسلامی ایران و نیروهای شیعه نیابتی آن در منطقه دارد و احتمالاً بخشی از شبکه وابستە بە تهران است. حملات این گروه نشان می‌دهد که ایران ممکن است در تلاش باشد با ایجاد رعب و وحشت، ایده گسترش جنگ به اروپا را عملی سازد. حرکة اصحاب الیمین الاسلامیه (حی) تنها دو هفت

رامیار حسینی کریس مایکل استاد روابط بین‌الملل است که هم‌اکنون در مدرسه اروپایی علوم ارتباطات در شهر بروکسل مشغول بە تدریس است. حوزه پژوهشی او شامل نهادهای اروپایی و سیاست خارجی اتحادیه اروپا است. رساله دکترای او بر تأثیر خیزش‌های عربی سال ٢٠١١، بر ترویج حقوق بشر و دموکراسی از سوی اتحادیه اروپا تمرکز داشته است. هم اکنون وی هماهنگ‌کننده برنامه کارشناسی ارشد ارتباطات سیاسی و امور بین‌الملل در مدرسە اروپایی علوم ارتباطات بروکسل است. آرنانیوز: آغاز جنگ میان ایران با ائتلاف اسرائی

۹ اسفند ۱۴۰۴ نقطه گسست اقتصاد ایران میان دو رژیم متفاوت است، پیش از آن، اقتصاد با تورم بالای ۴۰ درصد، رشد نزدیک به صفر، کاهش بیش از ۹۰ درصدی ارزش ریال، ناترازی ۱۵ تا ۱۸ هزار مگاواتی برق و فرسودگی زیرساختی ناشی از سرمایه‌گذاری منفی مواجه بود. با آغاز جنگ، این ناترازی‌ها به شوکی هم‌زمان در تولید، تجارت، انرژی و معیشت تبدیل شد؛ شوکی چندلایه که از مسیر نااطمینانی، اختلال تأمین و محدودیت‌های خارجی، اقتصاد را وارد فاز انقباض شدید کرد. ۹ اسفند ۱۴۰۴، مرزی است میان دو وضعیت متفاوت ا