موضع‌گیری تام باراک درباره لزوم حفظ آتش‌بس، در حالی که عملاً از روند ادغام کرد، تحت رهبری دولت اسلام‌گرای احمد الشرع حمایت می‌کند، نشان‌دهنده رویکردی مسئله‌دار در سیاست آمریکا در سوریه است. این رویکرد، با نادیده‌گرفتن نگرانی‌های امنیتی و سیاسی نیروهای سوریه دموکراتیک، خطر تقویت دولتی با گرایش‌های اقتدارگرایانه و تضعیف دستاوردهای خودمدیریتی روژآوا را در پی دارد و بیش از ثبات، به بازتولید تنش ساختاری می‌انجامد. تام باراک، فرستاده ویژه رئیس‌جمهور آمریکا در امور سوریه، امروز ٢٢ ژ

هیئت صلح دونالد ترامپ با ساختاری فراتر از یک ابتکار دیپلماتیک، به نظر می‌رسد تلاشی برای جایگزینی سازمان ملل و بازطراحی نظم جهانی بر پایه قدرت فردی باشد. این نهاد با منشور باشگاه‌گونه، قدرت مطلقه را به رئیس (ترامپ) واگذار کرده و عضویت دائم را در قبال پرداخت یک میلیارد دلار به فروش می‌گذارد. در حالی که ۲۵ کشور به این طرح پیوسته‌اند، شکاف عمیق میان متحدان غربی با آمریکا ایجاد کرده و دیپلماسی سنتی را به چالش کشیده است. ایجاد «هیئت صلح» (Board of Peace) توسط دونالد ترامپ، فراتر از

نصرالله لشنی     در روزهای اخیر، شمال‌شرق سوریه بار دیگر به کانون بحرانی بازگشته است که سال‌ها تصور می‌شد مهار شده است. تشدید درگیری‌ها میان نیروهای دولت سوریه و نیروهای سوریه دموکراتیک (SDF)، تضعیف آتش‌بس موقت و جابه‌جایی میدانی نیروها، به رخدادی انجامید که پیامدهای آن فراتر از جغرافیای سوریه است؛ فرار زندانیان وابسته به داعش از زندان‌ها و اردوگاه‌هایی که طی سال‌های گذشته تحت کنترل کردها اداره می‌شدند. گزارش‌های متعدد از استان‌های حسکه، رقه و دیرالزور، به‌ویژه از مراکزی چون

عمار گلی تحولات چند روزە اخیر در سوریە و بەویژە دیرالزور نشان می‌دهد سوریه وارد مرحله‌ای جدید از بازتولید خشونت نیابتی شده است که دولت‌های شکننده برای بازپس‌گیری کنترل بدون پذیرش مسئولیت مستقیم به کار می‌گیرند. بسیج عشایر علیه نیروهای سوریه دموکراتیک نه یک قیام خودجوش، بلکه بخشی از راهبردی حساب‌شده برای تضعیف بازیگران رقیب، انتقال هزینه‌های انسانی جنگ و حفظ امکان انکار سیاسی است. تجربه دارفور نشان می‌دهد این الگو اگرچه کوتاه‌مدت کارآمد است، اما در بلندمدت بی‌ثباتی ساختاری و خ

در ادامە تنشهای لفظی میان جمهوری اسلامی ایران و آمریکا، رئیس‌جمهور ایالات متحده اعلام نمود در صورتیکە ایران تلاش کند او را ترور کند، با نیرویی قاطع و ویرانگر پاسخ خواهد داد. او بار دیگر متعهد شد از معترضان حمایت کند و از سلف خود به‌دلیل آنچه ناتوانی در مقابله با تهدیدهای تهران توصیف کرد، انتقاد کرد. با انتشار اظهاراتی از سوی مقامات ایرانی مبنی بر قصاص یا تلاش برای ترور دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، تهدیدهای خود علیه رهبری ایران را از سر گرفت و اعلام داشت اگر تهران بخواهد

افشین رسولپور ورود ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن به خلیج فارس انعطاف‌پذیری عملیاتی گسترده‌ای را به واشنگتن می‌دهد، اما میان فشار دیپلماتیک برای دستیابی بە توافق هسته‌ای و گزینه قهری برای تغییر رژیم تردید همچنان باقی است. برای تهران، خامنه‌ای با تصمیمی سرنوشت‌ساز مواجه است: آیا خواسته‌های آمریکا را می‌پذیرد یا در برابر آن می‌ایستد، در حالی که اقتصاد شکننده و احتمال موج جدید اعتراضات فشار را افزایش می‌دهد. از منظر اسرائیل، حضور آمریکا فرصت تغییر سیاست‌های ایران را فراهم می‌کند،

سخن تد کروز را باید نه پیش‌بینی ژئوپلیتیک، بلکه نشانه‌ای از اضطرار سیاست داخلی آمریکا خواند. بازه شش‌ماهه‌ای که او ترسیم می‌کند، منطبق بر منطق انتخاباتی واشنگتن است که تنگنای نهادی رئیس‌جمهور، سیاست خارجی را به ابزار جبران بدل می‌کند. در این چارچوب، سقوط دشمن بیش از آنکه واقعیتی عینی باشد، روایتی کارکردی است که می‌تواند موقتاً انسجام داخلی بسازد، بدون آنکه الزاماً به تغییر پایدار در ساخت قدرت‌های هدف بینجامد. گاهی یک جمله‌ی کوتاه، بیشتر از ده‌ها گزارش رسمی، منطق یک دوره‌ی سیا

امیر خنجی هسته سخت ایدئولوژیک جمهوری اسلامی ایران بازیگر مسلط در مهندسی جانشینی است. این بلوک متشکل از بیت رهبری، مجلس خبرگان، شورای نگهبان و شبکه‌های رسانه‌ای و حوزوی است که با اتکاء به ابزارهای نهادی و پیوند امنیتی، انتقال کنترل‌شده قدرت را ممکن می‌سازد. با این حال، فقدان پایگاه اجتماعی، وابستگی به کاریزمای فردی رهبر و اصطکاک بالقوه با سپاه عمل‌گرا، در سناریوهای بحرانی آن را از محور تعیین‌کننده به بازیگری تدافعی و شکننده تنزل می‌دهد. در معادله جانشینی رهبر در جمهوری اسلامی

نصرالله لَشَنی   کشتارهای اخیر شهروندان معترض در ایران را نمی‌توان صرفاً به‌مثابه‌ واکنش‌های مقطعی یک نظام سیاسی به بحران‌های امنیتی یا ناآرامی‌های موضعی فهم کرد. این رخدادها، به‌ویژه زمانی که در امتداد تجربه‌های پیشین قرار می‌گیرند، به‌تدریج به بخشی از حافظه‌ی سیاسی جامعه بدل می‌شوند؛ حافظه‌ای که نه فقط متوجه حکومت مستقر، بلکه ناظر بر شیوه‌های تاریخی اعمال قدرت در ایران است. از این منظر، کشتار نه یک رویداد، بلکه یک فرآیند است که در آن خشونت، معنا می‌گیرد، انباشته می‌شود و به

سارا ثابتیان در تحلیل ظرفیت تغییر سیاسی، همسان‌سازیِ رویت‌پذیری با قدرت، خطایی رایج و گمراه‌کننده است. تمایز میان سرمایه نمادین و سرمایه اجتماعی کلید فهم این مسئله است: اولی در سطح معنا بسیج احساسی و لحظه‌های سیاسی می‌سازد، دومی در سطح سازمان امکان تداوم، هماهنگی و تقسیم هزینه را فراهم می‌کند. بدون ترجمه نماد به شبکه و نهاد، اعتراضات به مصرف نیرو بدل می‌شوند و امکان گذار پایدار فرومی‌ریزد. در بحث درباره ظرفیت اپوزیسیون برای تغییر، یک خطای مفهومی مدام تکرار می‌شود که رویت پذیر

نویسنده : علی‌اصغر فریدی ایران یکی از گسترده‌ترین و پیشرفته‌ترین سیستم‌های جهان را برای تنظیم دسترسی شهروندان به اینترنت اداره می‌کند. این سیستم زیرساخت‌های فنی، تصمیم‌گیری متمرکز و نظارت امنیتی را برای کنترل جریان اطلاعات و رصد فعالیت‌های دیجیتال با هم ادغام کرده است. در هسته اصلی این چارچوب، شبکه ملی اطلاعات قرار دارد که برای کاهش وابستگی به اینترنت جهانی و گسترش کنترل دولت بر محتوا، دسترسی و ارتباطات طراحی شده است. در دوره‌های ناآرامی، این سیستم می‌تواند به‌سرعت اینترنت را

در بحبوحه تشدید تنش‌ها میان ایالات متحده آمریکا و ایران، کشورهای عربی حوزه خلیج فارس تلاش‌های دیپلماتیک فشرده‌ای را برای مهار بحران و جلوگیری از بروز جنگی فراگیر آغاز کرده‌اند. این تلاش‌ها بازتاب‌دهنده نگرانی عمیق این کشورها از پیامدهای امنیتی، اقتصادی و سیاسی هرگونه رویارویی نظامی جدید میان تهران و واشنگتن است. طی روزهای گذشته عربستان سعودی، قطر و عمان با افزایش تماس‌ها با واشنگتن و نیز ارتباطات موازی با تهران، کوشیده‌اند دونالد ترامپ رئیس‌جمهور آمریکا را از گزینه حمله نظامی

سارا بیاتیان اپوزیسیون ایران با فقدان چارچوب نهادی و اخلاقی، با رهبران بی‌نام و تحلیلگران بی‌مسئولیت شناخته می‌شود. این بازیگران با تحریک مردم و مدیریت ادراک، هزینه واقعی را به بدنه اجتماعی منتقل می‌کنند. تحلیلگری که مسئولیت ندارد و سیاستمداری که پاسخگو نیست، اپوزیسیون را به مکانیسمی خطرناک بدل کرده است که اثرگذار است اما هیچ تعهد اخلاقی، نهادی یا سیاسی برای پیامدهای اقدامات خود نمی‌پذیرد و جامعه را در معرض خطر قرار می‌دهد. اپوزیسیون ایران صرفاً دچار پراکندگی نیست، بلکه همزما

بعد از یک شب پرتنش و در حالی که دنیا، به ویژه مردم ایران، نفس در سینه حبس کرده بودند تا ببینند آیا بالاخره پس از اظهارات متعدد و گاها متناقض ترامپ علیه ایران، آمریکا به این کشور حمله خواهد کرد یا نه، رئیس‌جمهور آمریکا، آخر روز به وقت آمریکا، در دفتر بیضی شکل خود، به خبرنگاران کنجکاو پاسخ داد و مجدداً با خلق فضایی سورئال بار دیگر همه را گیج کرد . سی‌ان‌ان در گزارشی از این  دیدار، به تحلیل چگونگی شدت گرفتن چنگ زدن‌های رئیس‌جمهور آمریکا بر روان جهانی پرداخته است. براساس این گزرا

امیر خنجی سیاست در لحظات بحرانی بیش از آن‌که عرصه توافق باشد، میدان بازی‌های پرریسکی است که در آن‌ها کنشگران میان هزینه مادیِ تقابل و هزینه نمادینِ عقب‌نشینی گرفتار می‌شوند. در چنین چارچوبی، تهدید نه صرفاً ابزار فشار، بلکه سازوکاری برای شکل‌دهی به ادراک، افزایش عدم‌قطعیت و مدیریت رفتار طرف مقابل است. فهم این وضعیت بدون رجوع به منطق بازی‌های «بزدل» و «لبه پرتگاه» ممکن نیست. سیاست گاهی شبیه مذاکره نیست؛ شبیه مسابقه‌ای است که در آن هر طرف می‌خواهد دیگری «اول» پلک بزند. در این می