تحولات اخیر در رأس نظامی و امنیتی ایران، فراتر از یک بازسازی اداری ساده است. انتصاب همزمان حسین طائب به ریاست سازمان بسیج، محسن رضایی به دبیری شورای عالی امنیت ملی و شش فرمانده ارشد نظامی، نشان از یک بازآرایی عمیق و هدفمند در بالاترین سطوح قدرت دارد؛ بازآرایی که با نگاهی به شایعات و کشمکش‌های درونی چند سال اخیر، ابعاد روشن‌تری پیدا می‌کند. در روزهای ۱۸ و ۱۹ مرداد ۱۴۰۵، مجتبی خامنه‌ای، با صدور احکامی همزمان، دست به یک بازآرایی عمیق و هدفمند در بالاترین سطوح قدرت زد. انتصاب حسی

پنج ماه غیبت تصویری و صوتی مجتبی خامنه‌ای، ابهام درباره وضعیت او را افزایش داده است. پزشکیان از دیداری هفت‌ساعته و سلامت کامل او می‌گوید، اما فراخوان رسانه‌های نزدیک به حاکمیت برای دعا و قربانی‌کردن گوسفند، تردیدها را تقویت کرده است. بر پایه اطلاعات موجود، سه سناریو مطرح است: خامنه‌ای سالم است و ملاحظات امنیتی مانع حضورش شده‌اند؛ جراحات او ادامه دارد و قدرت جمعی اداره می‌شود؛ یا درگذشته یا ناتوان شده و اعلام واقعیت برای حفظ ثبات به تعویق افتاده است. پس از حمله هوایی به مجموعه

کمیته پیگیری بازداشت‌شدگان نسبت به خطر اجرای احکام اعدام ده‌ها نفر از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه هشدار داده و اعلام کرده است که احکام برخی از آنان در دیوان عالی کشور تأیید شده و پرونده شماری دیگر همچنان در مرحله فرجام‌خواهی است. این کمیته با تأکید بر ضرورت جلوگیری از اجرای احکام، از خانواده‌ها خواسته اطلاعات پرونده‌ها را پیش از هر اقدام احتمالی منتشر کنند، زیرا چنین اقدامی می‌تواند امکان پیگیری حقوقی، جلب توجه نهادهای حقوق بشری و افزایش فشار برای توقف اعدام‌ها را فراهم کند

اظهارات محمدباقر خرازی درباره مجتبی خامنه‌ای از آن جهت حائز اهمیت است که از بیرون ساختار قدرت بیان نشده، بلکه از شبکه‌ای خانوادگی و ایدئولوژیک برخاسته است که با بیت رهبری پیوند دارد. توصیف مجتبی به‌عنوان چهره‌ای تندروتر از پدرش، می‌تواند نشانه تغییر در شیوه اعمال قدرت باشد کە در آن از موازنه‌سازی و مصلحت‌گرایی علی خامنه‌ای به رهبری مستقیم‌تر و ایدئولوژیک‌تر منتهی میشود. از همین رو پرسش اصلی این است که چنین الگویی چگونه ائتلاف‌های درونی، نقش نهادهای امنیتی و ظرفیت انعطاف جمهور

مجله آتلانتیک در گزارشی به قلم نانسی یوسف و جاناتان لمیر، بحران ذخایر موشکی آمریکا را بررسی کرده است که بنابە این گزارش فرصت ایالات متحده را برای پیروزی بر ایران را از میان برد. آتلانتیک تهدیدهای توخالی در کنار کمبود موشکها را دو عاملی قلمداد کردە است که باعث شدند دونالد ترامپ مزیت راهبردی آمریکا را از دست بدهد. ارتش آمریکا اکنون با خطر اتمام ذخایر موشکی خود روبه‌رو است. مقام‌های فعلی و سابق دفاعی آمریکا گفته‌اند بیش از پنج ماه پس از آغاز جنگ علیه ایران، ذخایر تسلیحات دوربرد

بررسی روند سه دهه روابط ایران و آدربایجان نشان می‌دهد محدود بودن نفوذ ایران در جمهوری آذربایجان بیش از آنکه ناشی از ضعف مقطعی تهران باشد، ریشه در موانع ساختاری ژئوپلیتیکی، هویتی و امنیتی دارد. اتحاد راهبردی باکو با ترکیه و اسرائیل، سکولاریسم نهادینه‌شده، وابستگی رو به کاهش به مسیرهای ترانزیتی ایران و حساسیت متقابل دو کشور نسبت به مسائل اتنیکی و مذهبی، فضای مانور تهران را به‌شدت محدود کرده است. در نتیجه، رقابت دو کشور بیش از آنکه بر گسترش نفوذ مستقیم استوار باشد، به مهار متقاب

دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری آمریکا، پس از تهدید به حمله‌ای گسترده علیه ایران، اواخر شنبه آن را لغو کرد و بار دیگر به دیپلماسی فرصت داد. این تازه‌ترین نمونه از الگویی است که او در جنگ پنج‌ماهه با ایران بارها به کار گرفته است. این الگو با تهدید به ویران کردن تأسیسات انرژی ایران یا تصرف بخش‌های اصلی صنعت نفت این کشور آغاز می‌شود، تا آستانه صدور فرمان حمله پیش می‌رود و در آخرین لحظه، گاه به درخواست متحدان خلیج، با عقب‌نشینی ترامپ پایان می‌یابد. ترامپ این رویکرد را که بازی سخت نامید

در کشوری که مقامات هر ماه از کنترل تورم و ثبات اقتصادی می‌گویند، نقشه‌ی استانی تورم واقعیت دیگری را نشان می‌دهد: در ایلام، کردستان و لرستان قیمت‌ها بیش از ۱۰۸ درصد رشد کرده‌اند، در حالی‌که تهران با ۷۳.۹ درصد وضعیت به‌مراتب بهتری دارد. این شکاف نتیجه‌ی تصادف نیست، بلکه بازتاب سال‌ها سیاست‌گذاری متمرکز و کم‌توجهی به مناطق مرزی و کم‌برخوردار کشور است؛ جایی که آمار رسمی و زندگی روزمره‌ی مردم، دو روایت کاملاً متفاوت از یک اقتصاد را روایت می‌کنند. بر اساس داده‌های تازه مرکز آمار ای

درخواست سنتکام برای ارائه ایده‌های خلاقانه و غیرمتعارف برای حل مسالە تنگە هرمز، بیش از آنکه نشانه آمادگی برای تشدید جنگ باشد، بازتاب محدود شدن گزینه‌های راهبردی واشنگتن است. ارزیابی ناتوانی سلاح‌های متعارف در نابودی تأسیسات عمیق ایران و پرهیز ترامپ از ورود به جنگ زمینی، نشان می‌دهد راهبرد آمریکا از پیروزی نظامی به افزایش اهرم فشار برای توافق در حال تغییر است. در این چارچوب، فشار نظامی بیش از آنکه هدف نهایی باشد، به ابزاری برای مدیریت مذاکره و افزایش قدرت چانه‌زنی تبدیل شده اس

سمیە توحیدی طی چند دهه گذشته، سیاستمداران و فرماندهان نظامی آمریکا همواره درگیر این پرسش بوده‌اند که چگونه می‌توان قدرت‌های متوسطی مانند کوبا و ایران را وادار به تبعیت از خواسته‌های واشنگتن، از جملە خواسته‌هایی مانند کنار گذاشتن ایدئولوژی، برنامه‌های تسلیحاتی هستەای یا بازگشایی تنگه هرمز واداشت. با توجه به اینکه ورود به یک جنگ تمام‌عیار عملی و سودمند تلقی نمی‌شد، تصمیم‌گیران آمریکایی با این تصور که طرف مقابل به‌تدریج درخواهد یافت کە هزینه ادامه مقاومت پیوسته در حال افزایش است

مجموعه اظهارات مقام‌های ارشد جمهوری اسلامی ایران و گسترش دامنه عملیات از خاک ایران به پایگاه‌های آمریکا در منطقه، از شکل‌گیری نشانه‌های یک بازآرایی راهبردی در الگوی رویارویی تهران با واشنگتن حکایت دارد. این رویکرد، در صورت تثبیت، می‌تواند دامنه بازدارندگی ایران را از پاسخ مستقیم به انتقال هزینه‌های جنگ به شبکه پشتیبانی نظامی، مسیرهای انرژی و کریدورهای دریایی گسترش دهد. با این حال، تداوم فعالیت کانال‌های میانجی‌گری و مشروط ماندن عملیات به ادامه حملات آمریکا نشان می‌دهد هدف تهر

آنکارا و تهران، با وجود رقابت‌های ژئوپلیتیکی در چندین پرونده منطقه‌ای، در قبال مسئله کُرد به درک امنیتی مشترکی رسیده‌اند که بر مهار ظرفیت‌های سیاسی و نظامی این پرونده و جلوگیری از تبدیل آن به یک متغیر مستقل در معادلات قدرت منطقه‌ای استوار است. ترکیه، برای حفظ معماری امنیتی دوران پس از پ‌ک‌ک، آنگونە کە خود تصور می‌کند، خواهان توقف فشارهای نظامی ایران است. اما این رویکرد نه از سر همسویی با احزاب کُردستانی، بلکه برای جلوگیری از سوق یافتن آنان به ائتلاف با اسرائیل و دیگر بازیگران

اعدام زندانیان و معترضان سیاسی، بیش از آنکه اجرای عدالت کیفری باشد، تلاشی برای بازآرایی مناسبات قدرت در جامعه است که دولت، پس از فرسایش سازوکارهای مشروعیت، بدن انسان را به صحنه نمایش اقتدار بدل می‌کند. اما اعمال خشونت، برخلاف اقتدار، توان تولید رضایت ندارد و تنها می‌تواند سکوتی موقت بیافریند. از همین رو، چوبه دار نه پایان بحران، بلکه نشانه ورود حکومت به مرحله‌ای است که در آن بقا بیش از پیش به هراس وابسته می‌شود و ظرفیت اصلاح سیاسی و نهادی به تدریج از درون فرومی‌پاشد. اعدام مع

تحولات یک هفتە اخیر نشان می‌دهد کە منازعه آمریکا، اسرائیل و ایران وارد مرحله‌ای شده است که در آن هدف اصلی، پیروزی در یک نبرد محدود نیست، بلکه تغییر تدریجی موازنه قدرت منطقه‌ای از طریق فرسایش ظرفیت‌های راهبردی طرف مقابل است. از این منظر، تنگه هرمز صرفاً یک صحنه عملیاتی نیست، بلکه کانون رقابت بر سر معماری امنیتی خلیج فارس، کنترل مسیرهای انرژی، انسجام ائتلاف‌های منطقه‌ای و تعیین قواعد نظم جدید خاورمیانه به شمار می‌رود. موفقیت یا ناکامی هر یک از طرف‌ها نیز بیش از آنکه به نتایج تا

یک گزارش مطبوعاتی منتشر شدە در تایمز حاکی از آن است که موساد و سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا، سیا، عملیات مشترکی را برای ردیابی مجتبی خامنه‌ای، رهبر جدید جمهوری اسلامی ایران هدایت می‌کنند. او از زمان به‌دست گرفتن قدرت و کشته شدن پدرش، علی خامنه‌ای، در حمله هوایی اسرائیل در ۲۸ فوریه از انظار ناپدید شده است. با وجود توانمندی‌های اطلاعاتی اسرائیل و آمریکا، دشواری‌ها برای تعیین محل حضور او افزایش یافته است. براساس گزارشی که روزنامه تایمز آن را منتشر نمودە است، مجتبی خامنه‌ای حدود ۱