در مقطعی بسیار حساس از تحولات منطقه‌ای، نشانه‌های نظامی و سیاسی به شکلی فزاینده حاکی از احتمال تغییر کیفی در مسیر رویارویی میان ایالات متحده آمریکا و ایران، آن هم در بستر عراقی است که از نظر سیاسی و امنیتی شکننده باقی مانده است. همزمان با تقویت حضور نظامی آمریکا در منطقه و افزایش پیام‌های تهدیدآمیز متقابل با ایران، پرسش‌ها درباره سقف تشدید تنش و احتمال بروز درگیری مستقیم، به‌ویژه با توجه به هشدارهایی که از خطر تبدیل شدن عراق به صحنه‌ای باز برای عملیات نظامی سخن می‌گویند، افزا

پیام ابو حفصه حذیفه الانصاری بیش از آن‌که اعلان جنگ صرف باشد، تلاشی حساب‌شده برای بهره‌برداری از خلأ امنیتی پس از سقوط اسد است. داعش با تکفیر دولت انتقالی دمشق، می‌کوشد مشروعیت جهادی آن را نفی و نیروهای مسلح سرگردان را جذب کند. هم‌زمان، انتقال زندانیان و عقب‌نشینی نیروهای سوریه دموکراتیک نشان می‌دهد که بازآرایی امنیتی هنوز ناتمام است. در این فضا، داعش بازگشت تدریجی خود را نه از مسیر تصرف سرزمین، بلکه از مسیر فرسایش امنیتی و بسیج ایدئولوژیک دنبال می‌کند. شیخ ابو حفصه حذیفه الا

دولت انتقالی سوریه هم‌زمان از بازسازی و جذب سرمایه‌گذاری سخن می‌گوید، اما ترکیب آن عمدتاً از نیروهایی با پیشینه جهادیستی شکل گرفته است. این ناهمخوانی، پرسش‌های جدی ای را درباره قابلیت نهادسازی، حاکمیت قانون و امنیت سرمایه‌گذاری ایجاد می‌کند. تجربه‌های منطقه‌ای نشان می‌دهد بدون گسست شفاف از گذشته ایدئولوژیک، تضمین حقوق شهروندی و سازوکارهای پاسخ‌گویی، بازسازی اقتصادی می‌تواند به بازتولید اقتدار گروهی محدود بینجامد، نه به ثبات پایدار و دولتی فراگیر. در ماه‌های اخیر، سرمایه‌گذاری

اسنادی که جدیدا از سوی وزارت دادگستری آمریکا در رابطە با پروندە اپستین منتشر شدەاند،نشان می‌دهد این تاجر سرشناس محکوم به جرایم جنسی، درصدد برآمدە بود تا شبکه‌ای قدرتمند را با چهره‌های سیاسی و رهبران کسب‌وکار در نقاط مختلف خاورمیانه ایجاد کند. مهمترین پیامد انتشار این اسناد تا کنون، استعفای سلطان احمد بن سلیم، مدیرعامل گروه بنادر جهانی دبی (DP World) بودە است. بر اساس گزارش رویترز، دی‌پی‌ورلد روز جمعه اعلام کرد سلطان احمد بن سلیم از سمت‌های مدیرعامل و رئیس هیأت‌مدیره این شرکت

سمیە توحیدی مذاکرات ژنو شکاف راهبردی میان سه بازیگر اصلی را آشکار کرده است: تهران با اتکا به زمان و بازدارندگی منطقه‌ای به دنبال مدیریت فشار است، واشنگتن در میان دیپلماسی پرهزینه و گزینه نظامی مردد، و تل‌آویو با فرض شکست اجتناب‌ناپذیر گفت‌وگوها، به سمت سناریوی درگیری حرکت می‌کند. تلاقی خوش‌بینی تاکتیکی ایران، احتیاط حسابگرانه آمریکا و فشار فزاینده اسرائیل، فضایی ناپایدار را ایجاد کرده است که در آن حتی پیشرفت‌های محدود نیز می‌توانند به‌سرعت به تشدید تنش بدل شوند. در حالی که ته

علی‌اصغر فریدی عربستان سعودی نه در مسیر سکولاریزاسیون، بلکه در حال بازآرایی رابطه دین و دولت در چارچوب یک دولت متمرکز امنیتی است. ملی‌سازی نهاد مذهبی به معنای حذف دین نیست، بلکه به معنای انتقال مرجعیت از حوزه دینی به ساختار سیاسی است. همزمان، فشارهای مالی ناشی از مگاپروژه‌ها، رقابت ژئواکونومیک با امارات را از سطح همکاری راهبردی به سطح رقابت ساختاری سوق داده است. پارادوکس رفتار ریاض در نئوم و یمن نشان می‌دهد که ایدئولوژی در این مرحله تابع منطق بقا و موازنه قدرت است، نه برعکس

رویکرد ترکیه در شمال و شرق سوریه طی سال‌های گذشته بیش از آنکه معطوف به تثبیت پایدار امنیت باشد، بر بازآرایی موازنه‌های میدانی و تغییر ترکیب جمعیتی متمرکز بوده است. اتکا به نیروهای نیابتی با گرایش‌های ایدئولوژیک سخت‌گیرانه نه تنها به تضعیف ساختارهای مدنی انجامیده است، بلکه شکاف‌های امنیتی‌ای را ایجاد نمودە است که به بازتولید ناامنی انجامیده است. در مقابل، نیروهای سوریه دموکراتیک با تکیه بر سازوکارهای اداری محلی، مشارکت چندقومیتی و الگوهای نسبتاً سکولار حکمرانی، چارچوبی ارائه

در حالی که امروز نام مسقط بار دیگر در تیتر مذاکرات ایران و آمریکا برجسته شده است، کمتر کسی از مردم عادی به یاد می‌آورد که همین عمان، نیم‌قرن پیش میزبان یکی از جنجالی‌ترین مداخلات نظامی تاریخ معاصر ایران بود: اعزام نیروهای ارتش شاهنشاهی به ظفار برای سرکوب قیامی که برای برخی «شورش کمونیستی» و برای برخی دیگر «جنبش عدالت‌طلبانه محلی» تلقی می‌شود. سال‌هاست بخشی از روایت رسمی و نوستالژیک برجای ماندە از دوران پهلوی، حضور ارتش ایران در ظفار را نماد قدرت، اقتدار منطقه‌ای و نقش «ژاندار

اظهارات الهام احمد در کنفرانس امنیتی مونیخ در حالی مطرح می‌شود که بحث‌ها درباره آینده سیاسی سوریه، نحوه ادغام ساختارهای محلی و روابط میان دمشق و شمال و شرق این کشور ادامه دارد. تأکید او بر مشارکت در بازسازی سوریه، پایان محاصره کوبانی و گفت‌وگو با بازیگران منطقه‌ای، در چارچوب تلاش‌ها برای یافتن راه‌حل‌های سیاسی و کاهش تنش‌ها بیان شده است. الهام احمد، رئیس مشترک اداره روابط خارجی شمال و شرق سوریه، اعلام کرد حضور هیأت این منطقه در کنفرانس امنیتی مونیخ به معنای مشارکت فعال در رون

تخلیه شتابان اردوگاه الهول پس از انتقال کنترل به نیروهای دولت انتقالی دمشق، نشانه فروپاشی سازوکار مهار داعش در شمال شرق سوریه است. خروج خانواده‌ها نه بازپروری، بلکه جابه‌جایی خطر را رقم می‌زند و احتمال پیوند دوباره شبکه‌های جهادی را افزایش می‌دهد. همزمان، انتقال زندانیان به عراق بیانگر بی‌اعتمادی آمریکا به نظم جدید دمشق و زمینه‌ساز بازتعریف حضور نظامی واشنگتن در سوریه، طی ماه‌های آینده با پیامدهای امنیتی گسترده خواهد بود. با بە دست گرفتن کنترل اردوگاەهای وابستە به گروه دولت ا

انتصاب آکین گورلک، دادستان کل پیشین استانبول، به مقام وزیر دادگستری با حکم رجب طیب اردوغان موجی از انتقادها را برانگیختە است. گورلک نقش محوری در پرونده‌های چهره‌های مخالف، از جمله اکرم امام‌اوغلو و صلاح‌الدین دمیرتاش را در کارنامە دارد. اوزگور اوزل، رهبر حزب جمهوری‌خواه خلق، این اقدام را کودتای سیاسی خواند و آن را پاداشی برای سرکوب مخالفان دانست. در مقابل، دولت باغچلی، رهبر حزب حرکت ملی‌گرا، این انتصاب را قانونی و مشروع توصیف کرد. رجب طیب اردوغان، با امضای یک انتصاب، آکین گور

مکرون در حاشیه نشست غیررسمی اتحادیه اروپا در بلژیک اعلام کرد فرانسه برای دستیابی به چارچوبی مشترک در سوریه به‌طور فعال تلاش کرده و چندین بار با فرمانده نیروهای سوریه دموکراتیک و رئیس‌جمهور دولت انتقالی دیدار داشته است. او اجرای کامل نقشه راه توافق ۳۰ ژانویه، برقراری آتش‌بس، حفظ تمامیت ارضی سوریه و ادغام تدریجی کردها در ساختارهای ملی را برای جلوگیری از تشدید تنش‌ها و تقویت ثبات منطقه‌ای ضروری دانست. امانوئل مکرون، رئیس‌جمهور فرانسه، اعلام کرد پاریس برای دستیابی به یک توافق مشت

شیلان سقزی در عصر حاضر، نظم جهانی نه بر اساس آرمان‌ها و ایدئولوژی‌های زیباشناسانه که بر اساس محاسبات قدرت، منافع ژئوپلیتیک و هزینه-فایده‌های استراتژیک شکل می‌گیرد. این الگو که در نظریه‌های واقع‌گرای روابط بین‌الملل (Realpolitik) ملموس است، مدعیان رهایی‌بخش و جنبش‌های ملّی را در برابر ماشین‌های هژمونیک جهانی قرار می‌دهد که هر یک با ساختار داخلی پیچیده، اولویت‌های اقتصادی و امنیتی متضادی دارند. از یک سو آمریکا به‌عنوان ابرقدرت تاریخی برای حفظ سلطه در نظام تک‌قطبی و سپس چندقطبی

توافق جدید میان دولت انتقالی سوریه و نیروهای سوریه دموکراتیک، با میانجی‌گری فرانسه، تلاشی است برای بازآرایی عرصە سیاسی در شمال‌شرق سوریه و پایان درگیری‌های اخیر. با این حال، حفظ خودگردانی کردی و حقوق محلی، از جمله دسترسی به آموزش به زبان مادری و اداره محلی، همچنان در ابهام است. از سوی دیگر، نگرانی‌ها از برخورد نیروهای دولتی و فشار ترکیه بر مشارکت سیاسی کُردها بالاست. موفقیت توافق به پایبندی به آتش‌بس، تعامل واقعی با شوراهای محلی و تضمین‌های بین‌المللی برای جلوگیری از بازگشت ت

عمار گلی در خاورمیانه، تاریخ نه خاطره، بلکه دستورالعمل قدرت است. از اتحاد تدریجی مادها تا تجربه معاصر کُردها، الگوی واحدی تکرار می‌شود: بازیگران حاشیه‌ای تنها زمانی پایدار می‌مانند که از منطق موقت ائتلاف‌های تاکتیکی عبور کرده و به واقعیتی ناگزیر در توازن قوا بدل شوند. اخلاق، فداکاری یا کارآمدی میدانی تعیین‌کننده نیست؛ آنچه سرنوشت را رقم می‌زند، جایگاه در نظم ملت‌–دولت‌محور و معادلات هژمونیک است. در خاورمیانه، روایت‌های سیاسی اغلب با تاریخ آغاز می‌شوند؛ نه صرفاً به دلیل علاقه