آمارهای حقوق بشری سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۶، از استمرار یک الگوی پایدار در اعدام زنان در ایران پرده برمی‌دارند. این روند در سال ۲۰۲۴ با ۳۱ مورد به بالاترین میزان در ۱۷ سال اخیر رسید و در ماه‌های نخست ۲۰۲۶ نیز ادامه یافته است. این گزارش نشان می‌دهد اعدام زنان صرفاً یک مسئله کیفری نیست، بلکه پیوند عمیقی با تبعیض‌های ساختاری حقوقی، فقر و توزیع نامتوازن اتنیکی به‌ویژه در مناطق به‌حاشیه‌رانده‌شده دارد و پیامدهای ناگوار بین نسلی بر جای می‌گذارد. در سال‌های اخیر روند اجرای احکام اعدام در

هم‌زمان با میانجی‌گری پاکستان میان تهران و واشنگتن، گزارش‌های دیپلماتیک از کمک‌های مالی پنهان قطر به ایران پس از آتش‌بس، برای مصون ماندن از حملات احتمالی و تسهیل توافق پرده برمی‌دارند؛ ادعایی که با تکذیب رسمی دوحه همراه شده است. این تکاپوی مالی در شرایطی صورت می‌گیرد که ایران تحت فشار شدید اقتصادی ناشی از محاصره دریایی از سوی آمریکا قرار دارد. حضور هم‌زمان مقامات ارشد ایرانی در قطر و ادامه تماس با تیم آمریکایی برای تمدید آتش‌بس، ابعاد تازه‌ای به مذاکرات بخشیده است؛ هرچند سایه

بر اساس گزارش سازمان زنان سازمان ملل متحد، هوش مصنوعی سوءاستفاده، آزار و تولید تصاویر جعلی (دیپ‌فیک) علیه زنان روزنامه‌نگار و فعال را به شدت تسهیل کرده است. یافته‌های این نهاد نشان می‌دهد حدود ۴۵ درصد از زنان رسانه‌ای به دلیل این تهدیدها در فضای مجازی دست به خودسانسوری می‌زنند. از سوی دیگر، بانک جهانی اعلام کرده که به دلیل نبود قوانین حمایتی در ۶۰ درصد کشورها، بیش از ۱.۸ میلیارد زن در جهان در برابر حملات سایبری بی‌دفاع مانده‌اند. بر اساس گزارشی منتشر شدە از سوی سازمان زنان سا

میثم آل‌مهدی، فعال کارگری عرب اهوازی، از کارگران پیشرو در اعتصابات کم‌سابقه سال ۱۳۹۷ و امتداد آن در سال ۹۸ بود. این اعتصاب ۴۸ روزه به عنوان یکی از بزرگ‌ترین و طولانی‌ترین ایستادگی‌های کارگری در تاریخ معاصر ایران ثبت شدە است. میثم برخاسته از یک خانواده‌ای کارگری، در تحلیل‌هایش ستم ملی را به عنوان یکی از ارکان اساسی ساختار طبقاتی در ایران تبیین می‌کند. او در حال حاضر تمرکز خود را بر مطالعه و پژوهش در زمینه سازماندهی و ساختارهای آن در میان توده‌های ستم‌دیده قرار داده است. گفت‌وگ

تلاش ترامپ مبنی پایان دادن بە جنگ با ایران بر این فرض استوار است که دستیابی بە یک توافق با ایران می‌تواند راه را برای گسترش پیمان ابراهیم و ادغام بیشتر اسرائیل در ساختار سیاسی و امنیتی خاورمیانه هموار کند. با این حال، موضع عربستان درباره تشکیل کشور فلسطینی، پیامدهای جنگ غزه و لبنان، مخالفت بخشی از افکار عمومی عرب و اختلافات سیاسی در داخل اسرائیل همچنان پابرجاست. در نتیجه، توافق احتمالی با ایران می‌تواند بخشی از موانع دیپلماتیک را کاهش دهد، اما به‌تنهایی برای تحقق موج جدید عاد

سمیە توحیدی در حالیکە تنشهای شدید میان جمهوری اسلامی ایران و آمریکا، تحت تاثیر برگزاری مراسم حج و برگزاری جام جهانی از یک سو و تلاش برای دستیابی بە توافق، تا اندازەای فروکش نمودە است، اما بە نظر می رسد تبعات جنگ و دستاوردهای جمهوری اسلامی در حال شکل دادن بە یک نظم جدید امنیتی و حاکمیتی در منطقە است کە میتواند جایگاە ایران را در فردای بعد از دستیابی بە توافق ارتقا ببخشد. جمهوری اسلامی ایران بە عنوان یک ابزار ژئو-پولتیک، قانونی را در مجلس تصویب نمودە است که چارچوب آن، مبنای حقو

فرهاد جهان بیگی در ماه‌های اخیر، مجموعه‌ای از تحولات سیاسی، امنیتی و اقتصادی به‌گونه‌ای درهم تنیده شده‌اند که دیگر نمی‌توان آن‌ها را اتفاقاتی جدا از هم دید. از فعال شدن دوباره مسالە کرد گرفته تا تنش‌های فزاینده پیرامون تنگه هرمز، و از سوی دیگر، فرسایش آرام اما مداوم طبقه متوسط در داخل ایران؛ تمامی این‌ موارد نشانه‌های ورود منطقه به مرحله‌ای تازه از بازآرایی قدرت هستند. خاورمیانه پس از جنگ غزه و تقابل مستقیم‌تر ایران و اسرائیل، دیگر منطقه‌ای با موازنه‌های سابق نیست. در این فضا

شیلان سقزی در نگاه اول، پاکستان، ترکیه و عربستان سعودی شبیه سه بازیگرِ جدا افتاده‌اند که فقط گهگاه در اجلاس‌ها یا بحران‌های منطقه‌ای کنار هم می‌نشینند. اما اگر صحنه را از امروزِ جنگ ایران با آمریکا و اسرائیل عقب‌تر ببریم، یک الگوی عمیق‌تر دیده می‌شود: این سه کشور، نه یک بلوکِ ایدئولوژیک، بلکه یک مثلثِ تطبیقیِ قدرت‌اند که هر ضلع آن یک نوع سرمایه‌ی متفاوت وارد بازی می‌کند؛ پاکستان هراسِ امنیتی و ظرفیتِ نظامیِ نوسانی، عربستان سرمایه و وزنِ مالی و نمادینِ عربی و ترکیه صنعتِ دفاعی

توافق قریب الوقوع کنونی در صورت نهایی شدن، بیش از آنکه توافقی برای پایان جنگ باشد، تلاشی برای مدیریت موازنه قدرت در مرحله پس از جنگ است. واشنگتن می‌کوشد بدون ورود به یک رویارویی طولانی، امنیت انرژی و اهرم فشار هسته‌ای خود را حفظ کند و تهران در پی آن است که دستاوردهای ژئوپلیتیک و هزینه‌های تقابل را به گشایش اقتصادی تبدیل کند. به همین دلیل، تنگە هرمز، نفت و حتی آتش‌بس تنها موضوع مذاکرات نیستند، بلکه ابزارهای معامله‌اند. آزمون واقعی زمانی آغاز می‌شود که دو طرف از مدیریت بحران به

بازداشت و انتقال محمدباقر سعد داوود السعدی، شهروند عراقی متهم به ارتباط با شبکه‌های شبه‌نظامی نزدیک به ایران، ابعاد تازه‌ای از پرونده‌ای را آشکار کرده است که از نگاه سازمانهای امنیتی آمریکا فراتر از یک طرح ترور منفرد است. مقام‌های آمریکایی او را به مشارکت یا هماهنگی دست‌کم ۱۸ حمله علیه اهداف آمریکایی و یهودی در اروپا و آمریکای شمالی متهم کرده‌اند. همزمان، گزارش نیویورک‌پست درباره برنامه‌ریزی احتمالی برای هدف قرار دادن ایوانکا ترامپ، این پرونده را به نمادی از پیوند میان انتقام

گفتگو از: رامیار حسینی فرخ معانی کادر کومله و اهل کرمانشاه است. وی از سال ۱۳۵۶ فعالیتهای سیاسی خود را بعنوان هوادار سازمان چریکهای فدایی خلق آغاز کرد. در سال ١٣٥٨ بە مدت کوتاهی بازدداشت و زندانی شد و بعد از آزادی از زندان در همان سال، به صفوف تشکیلات کردستان سازمان چریک ملحق شد. او در سال ۱۳۶۲ همزمان با تأسیس حزب کمونیست ایران، با گروهی از اعضا و کادرهای ارتش رهایی‌بخش خلق‌های ایران (آرخا) به طور رسمی بە سازمان کومله پیوست. در سال ١٣٨٨ هنگامی کە تشکلی بە اسم روند سوسیالیستی

رسول گله‌بان همزمان با تعمیق بحران سیاسی در ایران، مسئله همگرایی احزاب کردستان ایران (روژهلات) بار دیگر به یکی از بحث‌های مهم فضای سیاسی کردی تبدیل شده است. اما مسئله فقط اتحاد احزاب نیست، بلکه فاصله گرفتن سیاست رسمی کردی از جامعه‌ای است که تغییر کرده است. جامعه کردی در کردستان ایران تغییر کرده است، اما بخش مهمی از سیاست رسمی هنوز با منطق دهه‌های گذشته حرکت می‌کند. بە نظر می‌رسد در برهە کنونی، کردستان ایران (روژهلات)، در میانە دو جهان ایستاده است: از یک سو میراث دهه‌ها مبارزه

شیلان سقزی زمانیکە تنگه هرمز به گلوگاه جنگ تبدیل می‌شود، پترودلار دیگر یک اصطلاح دانشگاهی نیست، بلکە نام یک معماری زنده قدرت است که نفت، امنیت، بانکداری و نظم بین‌المللی را به هم ربط می دهد. در بحران جاری ایران، آمریکا و اسرائیل این معماری هم‌زمان زیر فشار سه نیرو قرار گرفته است: اختلال در مسیر انرژی، ترک‌خوردن انسجام کشورهای حوزە خلیج فارس و رشد آهسته اما واقعی زیرساخت‌های ارزی چین. با این حال، داده‌های رسمی هنوز نشان می‌دهند که دلار از جایگاه مرکزی‌اش سقوط نکرده است؛ بلکه

طرح نام محمود احمدی‌نژاد در برخی سناریوهای غیررسمی آینده ایران، بیش از آنکه درباره یک فرد باشد، درباره منطق عمل قدرت در خاورمیانه است. این روایت نشان می‌دهد میان سرمایه نمادین و کارکرد سیاسی فاصله‌ای بنیادین وجود دارد. چهره‌هایی که سال‌ها در رسانه‌ها به‌عنوان آلترناتیو بازنمایی می‌شوند، لزوماً در محاسبات واقعی قدرت جایگاه تعیین‌کننده ندارند. در مقابل، بازیگران منطقه‌ای و بین‌المللی عموماً بر اساس پراگماتیسم و موازنه منافع عمل می‌کنند، نه وفاداری‌های ایدئولوژیک. در چنین فضایی،

اهمیت طرح مجدد نام محمود احمدی‌نژاد در مباحث اخیر، نه در اعتبار ادعاهای منتشرشده، بلکه در ظرفیت نمادین او برای پیوند زدن دو دوره متفاوت از سیاست ایران نهفته است. گزارش‌های اخیر بر این فرض استوارند که یک بازیگر برخاسته از درون ساختار قدرت، در صورت بروز تحول سیاسی، می‌تواند میان نهادهای رسمی و بخشی از بدنه اجتماعی نقش واسطه ایفا کند. در این چارچوب، تحول گفتمانی احمدی‌نژاد، سفرهای خارجی بحث‌برانگیز و فاصله‌گیری تدریجی او از برخی مواضع گذشته، بیش از خود ادعاها به موضوع اصلی تحلیل