ماریا بهکیش بر اساس تازه‌ترین گزارش مرکز آمار ایران در ٩ فروردین امسال، در پایان سال ۱۴۰۴ اقتصاد ایران به نقطه‌ای رسیده است که بحران، دیگر صرفاً در شاخص‌ها خلاصه نمی‌شود، بلکه در زندگی روزمره مردم جریان دارد. تورم بالای ۵۰ درصد، جهش قیمت خوراکی‌ها و سقوط ارزش ریال، هم‌زمان با جنگ، معیشت مردم را در تنگنایی بی‌سابقه قرار داده است. در این میان، آنچه بیش از هر چیز برجسته می‌شود نحوه‌ توزیع هزینه‌های بحران است؛ جایی که مردم به‌ویژه قشر کم‌درآمد جامعه بارِ اصلی این فروپاشی تدریجی

با ورود جنگ ایران با آمریکا و اسرائیل به هفته پنجم، اقلیم کردستان عراق به‌تدریج به فضای مهار امنیتی احزاب کردستان ایران تبدیل شده است. بر اساس اطلاعات آرنا نیوز، نهادهای امنیتی اقلیم با فشار تهران، دفاتر کومله و حزب دموکرات کردستان ایران را در اربیل و سلیمانیه تعطیل کرده‌اند تا از تبدیل اقلیم به جبهه زمینی علیه ایران جلوگیری شود. هم‌زمان، حملات موشکی ادامه دارد و واشینگتن نیز این احزاب را از ورود به جنگ بازداشته است. در نتیجه، توافق امنیتی ۲۰۲۳ بغداد–تهران عملاً به ابزار مهار

در حالی که جنگ ایران با آمریکا و اسرائیل وارد دومین ماه خود شده و ساختار قدرت در تهران پس از کشته شدن علی خامنه‌ای دچار تغییرات بنیادین شده است، یکی از مبهم‌ترین ادعاهای مطرح‌شده از سوی واشنگتن به مسئله مذاکره بازمی‌گردد. دونالد ترامپ طی هفته‌های اخیر بارها تأکید کرده است که ایالات متحده آمریکا در حال مذاکره با افرادی در ایران است و حتی از پیشرفت این گفتگوها سخن گفته است که نه‌تنها با تهدید به تشدید حملات همراه بوده، بلکه با اصرار بر نزدیک بودن توافق نیز تقویت شده است. با این

رامیار حسینی بیش از یک ماه پیش، در تاریخ ٢٣ و ۲۴ فوریە، دیالوگ برای ایران بە کنگرە آزادی ایران تغییر نام داد. این تغییر نام نتیجە نشستی در تاریخ مذکور بود کە طی آن، با حضور بیش از سی نفر و بر اساس اعلام سایت رسمی خودشان، تصمیم گرفتە شد کە نام این گروه تغییر کند. در روزهای ٢٨ و ٢٩ مارس نخستین نشست کنگرە آزادی ایران، با مشارکت شخصیتهای حقیقی و حقوقی برگزار شد. پرداختن بە افراد و شخصیت‌های برگزار کنندە و مهمانان این پنل‌ها کاملا خارج از موضوع این یادداشت است. به جای آن، این مت

در میانه‌ی جنگ اخیر میان ایران و آمریکا - اسرائیل، چین نه به‌عنوان یک بازیگر نظامی بلکه به‌عنوان یک قدرت تنظیم‌گر در سطح دیپلماتیک ظاهر شدە است که بیش از آنکه ناشی از مداخله مستقیم باشد، بر مدیریت ریسک، حفظ جریان انرژی و جلوگیری از بی‌ثباتی سیستماتیک در نظم بین‌المللی متمرکز است. رفتار پکن در این بحران را می‌توان در چارچوب راهبرد کلان آنم یعنی پرهیز از درگیری مستقیم و در عین حال افزایش نفوذ ژئوپلیتیکی، تحلیل کرد. چین از آغاز جنگ، موضع رسمی خود را بر سه محور استوار کردە است: د

اظهارات اخیر دونالد ترامپ درباره امکان در کنترل گرفتن نفت ایران و حتی تصرف جزیره خارک، سطح منازعه را از تقابل نظامی به سمت مداخله مستقیم در جغرافیای اقتصادی ارتقا داده است. گزارش‌های منتشرشده در ۱۰ فروردین ۱۴۰۵ نشان می‌دهد که او از قابلیت تصرف خارک، به‌عنوان مهم‌ترین پایانه صادرات نفت ایران، سخن گفته است، در حالی که همزمان مسیر مذاکرات را نیز باز نگه داشته است. این دوگانگی، از یک سو نشان‌دهنده فشار حداکثری و از سوی دیگر تداوم بازی دیپلماتیک است؛ اما مهم‌تر از آن، یک تغییر کیف

گزارش بلومبرگ هشدار می‌دهد که جنگ ایران و ائتلاف آمریکا و اسرائیل، همراه با سیاست‌های ترامپ، دنیای امروز را به سوی گسترش سلاح‌های هسته‌ای و ضعف کنترل‌های امنیتی سوق می‌دهد. نگرانی‌ها در مورد گسترش زرادخانه‌های هسته‌ای در کشورهای مختلف، تهدیدات جدی برای امنیت جهانی ایجاد کرده است. این تحولات ممکن است جهان را به آستانه یک عصر هسته‌ای خطرناک‌تر از دوران جنگ سرد برساند. جنگ میان ایران و ائتلاف آمریکا و اسرائیل که در پی افزایش تنش‌های جهانی رخ داده است، دنیا را در آستانه ورود به ی

سارا بیاتیان برگزاری کنگره آزادی ایران در لندن، با وجود شعار اتحاد برای آزادی، با حذف اولیه حزب حیات آزاد کردستان و سپس دعوت مجدد آن، شکاف‌های ساختاری در اپوزیسیون را برجسته کرد. این رخداد مسئله تکثر اتنیکی و سیاسی و جایگاه نیروهای سازمان‌یافته‌ای چون پژاک را به مرکز توجه آورد. هم‌زمان، ابهام در منابع مالی، محدود بودن مشارکت واقعی اقلیت‌ها و فقدان برنامه اجرایی روشن، پرسش‌هایی جدی درباره شفافیت، سازوکار تصمیم‌گیری و کارآمدی این ابتکار ایجاد کرده است. در حالی که کنگره آزادی ای

تحولات یک‌ماهه‌ی اخیر در ایران، از کشته شدن رهبر پیشین تا تثبیت رهبری جدید و تداوم حملات ایالات متحده و اسرائیل، ساختار قدرت را وارد مرحله‌ای کرده که بیش از آنکه «انتقال» باشد، نوعی بازتعریف کارکردی نظام است. در این بازتعریف، پرسش از جایگاه چهره‌هایی مانند حسن روحانی نه یک سؤال حاشیه‌ای، بلکه شاخصی برای سنجش جهت‌گیری کل نظام است؛ آیا جمهوری اسلامی در مسیر امنیتی‌شدن کامل حرکت می‌کند، یا هنوز امکان بازگشت به سیاست‌ورزی کلاسیک در آن وجود دارد؟ واقعیت نشان می‌دهد که با وجود حذ

نخستین روز کنگره آزادی برای ایران روز گذشتە در لندن آغاز بکار کرد. این نشست به‌گفته برگزارکنندگان با هدف ایجاد یک چارچوب گفت‌وگوی فراگیر درباره آینده سیاسی ایران و نحوه گذار از جمهوری اسلامی شکل گرفته است. این ابتکار که پیش‌تر با عنوان گفتگو برای ایران شناخته می‌شد، تلاش دارد نیروهای متنوع اپوزیسیون و جامعه مدنی را در یک بستر مشترک گرد هم آورد. بر اساس دستورکار و محتوای مباحث، روز نخست کنگره بیش از آنکه به تصمیم‌گیری یا صدور بیانیه‌های الزام‌آور اختصاص داشته باشد، به تعریف مس

نصرالله لَشَنی ائتلاف‌های سیاسی در شرایط گذار، همواره با معمایی دشوار و سرنوشت‌ساز روبرو هستند: چگونه می‌توان میان شمول فراگیر (Inclusivity) که مشروعیت داخلی و پایگاه اجتماعی می‌آفریند، و کنترل مرزها (Boundary Control) که هزینه‌های خارجی را کاهش داده و ثبات ائتلاف را تضمین می‌کند، تعادل برقرار کرد؟ «کنگره‌ی آزادی ایران» که با شعار محوریت تکثر و پرهیز از الگوهای حذفی پا به عرصه نهاده، در عمل با غیاب برخی بازیگران کلیدی. از جمله پژاک (حزب حیات آزاد کوردستان)، دگربار نشان داد که

اخیرا ائتلافی متشکل از شماری از مخالفان جمهوری اسلامی ایران موسوم به «کنگرە آزادی ایران» فعالیت خود را آغاز کرده است. این ائتلاف، در نشست مقدماتی خود کە با گردهم آمدن بیش از ٣٠ فعال سیاسی، مدنی و صنفی در روزهای ٢٣ و ۲۴ فوریە برگزار شد، خود را بە عنوان بستری برای گفت‌وگویی سازندە برای آیندە و گذار در ایران تعریف کرد. در آن نشت مقدماتی، افراد و جریان‌های شرکت‌کنندە دورهم جمع شدند تا مقدمات شکل‌گیری این کنگرە را بررسی کنند. طبق متن منتشر شدە پس از این نشست، کنگرە آزادی ایران اعل

افشای یک ایمیل داخلی نشان می‌دهد که یک ائتلاف مخالفان جمهوری اسلامی ایران، در حالی که خود را مستقل معرفی می‌کند، به‌طور غیرمستقیم از سوی یک شرکت نزدیک به لابی‌های حامی اسرائیل تبلیغ شده است. این موضوع پرسش‌های تازه‌ای درباره نقش احتمالی بازیگران خارجی در شکل‌دهی به اپوزیسیون خارج از ایران مطرح کرده است. یک گزارش منتشرشده توسط سایت میدل‌ایست‌آی نشان می‌دهد یک شرکت روابط‌عمومی مستقر در آمریکا که سابقه همکاری با لابی طرفدار اسرائیل دارد، در معرفی و ترویج ائتلاف موسوم به «کنگره

ماریا بهکیش در واقعیتِ زیسته‌ی ساختارِ اقتدارگرای ایران، جنگ، برخلاف روایت رسمی که از اتحاد سخن می‌گوید، اکنون به لحظه‌ای برای تعمیق شکاف میان دولت و مردم بدل شده است. آنچه امروز در ایرانِ درگیرِجنگ، رخ می‌دهد دوگانه‌ای خشن است از مردمی که هم‌زمان زیر آتش جنگ خارجی و فشار سرکوب داخلی خرد می‌شوند. اینجا دیگر سخن از وضعیت اضطراری نیست؛ بلکه با نوعی بهره‌برداری سیستماتیک از اضطرار برای بازتولید اقتدار مواجهیم. در وضعیت کنونی، جنگ به ابزاری برای خاموش‌کردن صداهای درونی تبدیل م

۲۸ فوریه‌ی ۲۰۲۶، حمله‌ی جنگنده‌های آمریکایی و اسرائیلی به بیت رهبری در تهران کە به کشته شدن علی خامنه‌ای انجامید به‌سرعت جنگی گسترده میان ایران و ائتلاف آمریکا-اسرائیل را دامن زد. با این حال، اهمیت این جنگ صرفاً در شدت یا دامنه‌ی آن نیست، بلکه در نحوه‌ی معنا یافتن آن نزد بازیگران مختلف است. این جنگ را نمی‌توان محصول مستقیم ایدئولوژی‌های آخرالزمانی دانست، بلکە، ریشه‌های آن در محاسبات ژئوپلیتیک و منطق‌های آشنای قدرت نهفته است، بااین‌حال، آنچه آن را متمایز می‌کند، حضور کنشگرانی