بنابە گزارش آسوشیتدپرس فردریک وایزمن کارگردان شناخته شده فیلم تیتیکات فالییز و دهها مستند دیگر که فیلمهای عمیق و بی پیرایه او تاریخ ویژه و روشنگری را از نهادهای آمریکایی شکل داد در ۹۶ سالگی درگذشت خانواده او و شرکت تولیدی زیپورا فیلمز در بیانیه مشترک این خبر را اعلام کردند. در این بیانیه آمده است که او برای خانواده، دوستان، همکاران و شمار بی‌شماری از فیلمسازان و مخاطبان در سراسر جهان که زندگی و نگاهشان با دیدگاه منحصربه‌فرد او شکل گرفته بود، عمیقاً مایە تاسف خواهد بود. وایزمن از تحسین‌شده‌ترین و تأثیرگذارترین فیلمسازان جهان به شمار می‌رفت. او در سال ۲۰۱۶ جایزه افتخاری اسکار را دریافت کرد و بیش از ۳۵ مستند ساخت که برخی از آن‌ها چند ساعت طول می‌کشید. موضوع آثار او از یک دبیرستان در حومه شهر تا پیست مسابقه اسب‌دوانی را دربر می‌گرفت. فیلم‌هایش از تلویزیون عمومی پخش میشد و از سوی منتقدان و کارگردانان دیگر تحسین شد و توسط کتابخانه کنگره آمریکا حفظ و آرشیو شدە است. وایزمن در بوستون متولد شد. پدرش وکیلی سرشناس بود و مادرش مدیر یک بخش روان‌پزشکی کودکان و علاقه‌مند به بازیگری بود که پسرش را با داستان‌ها و تقلیدها سرگرم می‌کرد. او در میانه دهه سی زندگی نخستین فیلم بلند خود را ساخت، اما خیلی زود در کنار و گاه بالاتر از همتایان برجسته‌ای چون دی.ای. پن‌بیکر و رابرت درو قرار گرفت، زیرا به تثبیت مستند مدرن به‌عنوان شکلی حیاتی و غافلگیرکننده از هنر کمک کرد. او با فیلم دبیرستان و مستند جنجالی تیتیکات فالییز سبکی روان، یکپارچه و تأثیرگذار را تثبیت کرد. گروه تولید او آن‌قدر کوچک بود که خودش وظیفه صدابرداری را نیز بر عهده داشت. نتیجه کار، تحسین، شگفتی، انتقاد و در مورد تیتیکات فالییز، یک روند طولانی حقوقی بود. وایزمن در سال ۲۰۱۳ به گاوکر گفت که قصد ندارد تقابلی عمل کند، اما گاهی محتوای فیلم برخلاف انتظارها و تصورهای مخاطبان درباره موضوع قرار می‌گیرد. هدف او ساخت هرچه بیشتر فیلم درباره جنبه‌های مختلف زندگی آمریکایی بود. او اغلب برای آثارش عنوان‌هایی مستقیم و گویا، مانند بیمارستان، مسکن عمومی، آموزش پایه و سالن بوکس را انتخاب می کرد. با این حال، تمرکز اصلی او نشان دادن نحوه عملکرد انسان‌ها درون این فضاها بود؛ متقاضی سالخورده‌ای که برای دریافت کمک اجتماعی التماس می‌کند، سربازی که از آزار شکایت دارد، پزشکی که می‌کوشد از یک معتاد هروئین گیج، پاسخ‌های منسجم بگیرد، یا فروشندگان نیمان مارکوس که لبخندهای خود را تمرین می‌کنند. او در سال ۲۰۲۰ به آسوشیتدپرس گفت که نهاد تنها بهانه‌ای برای مشاهده رفتار انسانی در شرایطی نسبتاً تعریف‌شده است و فیلم‌ها به همان اندازه که درباره نهادها هستند، درباره انسان‌ها نیز هستند.