امیر خنجی کنگره اقوام ملی‌گرای ایران به‌تازگی با حمایت رسمی رضا پهلوی برگزار شد. برگزارکنندگان این نشست آن را تلاشی برای همگرایی ایرانیان و پاسداشت تمامیت ارضی کشور معرفی کردند، اما در پس این شعارهای تکراری، چیزی از جنس بازسازی گذشته دیده می‌شود. این کنگره به‌جای آن‌که در پی گشایش افقی تازه باشد، روایت فرسوده‌ای را تکرار می‌کند که بیش از چهار دهه در تبعید بازگو شده است. در نتیجه، تصویری از گذشته پیش روی ما قرار می‌گیرد که در آن شاهزاده‌ای بی‌تاج هنوز در جست‌وجوی پدربزرگ، وطن

افشین رسولپور حرکت احمدالشرع (الجولانی) از دمشق بە واشنگتن از زمانی آغاز شد که دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، با میانجی‌گری مستقیم پادشاهی عربستان سعودی نسبت به حضور وی در واشنگتن، گشایشی را نشان داد که در جریان سفر رئیس‌جمهور آمریکا به ریاض در ماه مه گذشته رقم خورد. نظام نوپای دولت انتقالی سوریه بە رهبری یک جهادگرای سابق مسیر تحولی شگفت‌آور را پیموده است، اکنون کمتر از یک سال پس از به‌قدرت‌رسیدن احمد الشرع و تصدّی او بر ریاست، انتظار می‌رود که وی از سوی رئیس‌جمهور آمریکا،

هاوژین بقالی دانش آموختە مدرسە مطالعات عالی علوم اجتماعی پاریس، پژوهشگر حوزە علوم اجتماعی چندی پیش، در کنسرتی که گروه هنری روژاوا در دانشگاهی در سلیمانیه برگزار کرد، زنان با کنار گذاشتن چادر و نقاب‌های خود، جشن رهایی از بند نقاب را برگزار کردند. این حرکت نمادین واکنش‌های تند گروه‌های اسلامی را برانگیخت و جدال‌های اجتماعی و رسانه‌ای شدیدی را به دنبال داشت. این واقعه، و وقایعی با محوریت حجاب در کردستان ایران، نویسنده این متن را با این پرسش روبرو ساخته که چرا جریانات اسلامی که ا

امیر خنجی در ایرانِ پس از ۱۳۶۸، به مرور رابطه حکومت با طبقه متوسط از مرز یک اختلاف سیاسی معمول عبور و به تضادی وجودی تبدیل شده است. در یک سو، نظمی الهیاتی–امنیتی قرار دارد که مشروعیت خود را از «ایمان، اطاعت و دشمن‌سازی» می‌گیرد و در سوی دیگر، سوژه مدرن شهری ایستاده است که بر پایه «فردیت، عقلانیت و شایستگی» تعریف می‌شود. این دو جهان، نه زبان مشترک دارند و نه افق مشترک. یکی به وفاداری و تسلیم نیاز دارد، دیگری به آزادی و حق انتخاب؛ یکی از توده‌های مطیع تغذیه می‌کند، دیگری از ش

امیر خنجی در حالی‌که دولت پزشکیان از دریافت پیام‌هایی برای ازسرگیری مذاکره با آمریکا سخن می‌گوید و علی لاریجانی نبست بە بی‌پایان بودن خواسته‌های واشینگتن هشدار می‌دهد، دونالد ترامپ مدعی است جمهوری اسلامی ایران خود به‌دنبال توافق است. در ظاهر، دعوت به گفت‌وگو مطرح است؛ اما در واقع، توپ به زمین تهران افتاده است تا نظام میان دو گزینه مرگبار یکی را انتخاب کند: مذاکره و استحاله، یا مقاومت و فروپاشی. در واقع خامنه‌ای در گوشه رینگ مانده است؛ جایی که هر حرکتش، نوعی از باخت است.   جمه

نصراللە لشنی   در روزگار ما، قدرت دیگر تنها از مسیر زور و سرکوب عریان اعمال نمی‌شود، بلکه در لایه‌های نرم‌ترِ فرهنگ، رسانه و عاطفه جریان می‌یابد. اقتدارگراییِ معاصر بیش از هر زمان از چهره، محبوبیت و روایت برای بازتولید مشروعیت خود استفاده می‌کند. در این میان، سلبریتی‌ها به ابزار محوری سیاست فرهنگی قدرت بدل شده‌اند: چهره‌هایی که با زبان احساس و نمایش، می‌توانند چهره‌ای انسانی از اقتدار ارائه دهند و انقیاد را در قالب اعتماد و همدلی بازنمایی کنند.   رخداد اخیرِ ماجرای پژمان جمشی

امیر خنجی پاسخ فائزه هاشمی درباره مرگ پدرش، فراتر از یک روایت شخصی، بازتاب درکی تاریخی از منطق حذف در سیاست ایران است که از امیرکبیر تا رفسنجانی تکرار می‌شود. او با اشاره به نقش خامنەای، به الگویی اشاره میکند که اصلاح‌گران درون‌ساختار را تهدید می‌بیند و حذف می‌کند. این نگاه، نقدی بر ساختار قدرت شخص‌محور جمهوری اسلامی و استمرار سنت تاریخی حذف مخالف سیاسی است. فائزه هاشمی در گفت‌وگویی کە اخیرا در شبکەهای اجتماعی بازتاب فراوان یافتە است، زمانیکە با پرسش از قتل پدرش، هاشمی رفسنجا

امیر خنجی علی خامنه‌ای در وضعیتی میان مرگ و بقا، حضور و غیبت، به حیات سیاسی خود ادامه می‌دهد. او دیگر در میدان سیاست نیست، بلکه تصویر و نام او در ذهنیت نظام بە عنوان رهبری که اقتدارش از ترس تغذیه می‌کند نه از رضایت بازتولید میشود. پنهان‌ماندن او نه نشانه ضعف جسمی، بلکه تلاشی برای تبدیل قدرت به اسطوره است، اما این رویە ترفندی برای حفظ کنترل در نظامی است که تنها با تداوم سایه رهبر، وانمود می‌کند هنوز زنده است. علی نیکزاد، نایب‌رییس مجلس شورای اسلامی، در تازه‌ترین اظهارات خود با

امیر خنجی در کردستانِ پس از انقلاب، جایی میان نقده و ارومیه، رد پاهای مردی را میتوان پیگیری کرد کە بعدها مهندس سرکوب نام گرفت. محمدرضا نقدی، همچون بسیاری از فرماندهان دیگر سپاە پاسداران انقلاب اسلامی، از همان زمینی برخاست که امنیت در آن به‌جای اعتماد کاشته شد و اکنون، خودِ او متهم به نفوذ است. داستان او را از کردستان باهم مرور می‌کنیم. محمدرضا نقدی، یکی از جنجالی‌ترین چهره‌های نظامی جمهوری اسلامی، بار دیگر در مرکز بحث‌ها قرار گرفته است. خبر برکناری او از معاونت هماهنگی سپاه پ

امیر خنجی علی شمخانی از معدود چهره‌هایی است که توانسته است از قلب ساختار نظامی و امنیتی جمهوری اسلامی ایران عبور کند و در سه دهه‌ی گذشته، به یکی از بلوک‌های پایدار قدرت درون نظام بدل شود. او نه صرفاً یک فرمانده‌ی سابق و نه یک مقام امنیتی بازنشسته است، بلکه شبکه‌ای چندلایه از روابط نظامی، اقتصادی، امنیتی و اتنیکی را شکل داده که اکنون بخشی از موازنه‌ی قدرت در جمهوری اسلامی ایران را در اختیار دارد. این پرسش کە «چرا کسی زورش به شمخانی نمی‌رسد؟» در واقع پرسش از نحوه‌ی شکل‌گیری و ب

امیر خنجی بُراق در سنت اسلامی مرکبی اسطوره‌ای برای عروج پیامبر است، پیونددهنده زمین و آسمان. در سیاست ایران، خامنه‌ای پروژه هسته‌ای را به براق تکنولوژیک بدل کرده است، نماد ایمان مسلح و رؤیای اقتدار. این برنامه نه راهبرد توسعه، بلکه مناسکی ایدئولوژیک برای فرار و کسب قداست سیاسی, تلاشی پرهزینه و طولانی‌مدت که ایران را در انزوا، بحران فزاینده، بن‌بست و دورِ باطل قدرت‌طلبی نگاه داشته است. در متون اسلامی، بُراق موجودی شگفت‌انگیز است که در احادیث نبوی از آن یاد شده است. حیوانی میان

بیانیه اخیر آژانس بین‌المللی انرژی اتمی درباره موجودی اورانیوم غنی‌شده ایران فراتر از یک واقعیت فنی بودە و میتواند از نتایج راهبردی و سیاسی برخوردار باشد. توانایی فنی، نماد پتانسیل است، اما تبدیل آن به بازدارندگی عملی نیازمند تصمیمات سیاسی و عملیات مهندسی است. این شکاف، محاسبات بازیگران منطقه و فرامنطقه را دستخوش ابهام و نگرانی کرده است. بیانیه ٣٠ مهرماه مدیرکل آژانس بین المللی انرژی اتمی درباره موجودی قابل‌توجه اورانیوم غنی‌شده جمهوری اسلامی ایران که به‌صورت خلاصه «حدود ۴۰۰

شیلان سقزی در ساختار حکومتی ایران در عصر جمهوری اسلامی، تکنولوژی و اقتصاد برای مهار نیروهای اجتماعی به کار گرفته شده‌اند. با پیشرفت سازوکار تکنولوژیک، دولت به‌جای پاسخگویی و شفاف‌سازی، ابزارهای فناورانه را در خدمت سرکوب جنبش «ژن، ژیان، ئازادی» قرار داده و به‌جای رفع بحران‌های معیشتی، با تصمیمات اقتصادی عامدانه، جامعه را در وضعیت مداومِ فرسایش و انفعال نگه داشته است. این وضعیت نشان می‌دهد که حاکمیت نه‌فقط از اعتراض، بلکه از توانمندی شهروندان نیز واهمه دارد و به‌همین دلیل، توسع

امیر خنجی سخنان اخیر حسن روحانی را می‌توان نقطه‌عطفی در گفتمان درون‌ساختاری جمهوری اسلامی دانست. او با به‌چالش‌کشیدن روایت رسمی علی خامنه‌ای از برجام، عملاً مشروعیت تصمیم‌گیری در بالاترین سطح قدرت را زیر سؤال برده و کوشیده است مسئولیت بحران‌های کنونی را متوجه شخص خامنەای کند. این موضع‌گیری، بازگشت حساب‌شده روحانی به عرصه سیاست است، تلاشی برای بازتعریف رابطه قدرت، مسئولیت و مشروعیت در ساختار سیاسی ایران پس از خامنه‌ای. حسن روحانی در سخنان اخیر خود، به‌روشنی روایت رسمی علی خامن

امیر خنجی در جمهوری اسلامی ایران، ستاد امر به معروف از یک نهاد فرهنگی به بازوی ایدئولوژیک رهبری بدل شده است. روح‌الله مومن‌نسب با طرح «اتاق وضعیت عفاف و حجاب» همین مسیر را در تهران ادامه می‌دهد. این پروژه‌ در ظاهر فرهنگی، اما در عمل امنیتی و سیاسی است. این ستاد اکنون ابزار جریان پایداری برای مهار دولت پزشکیان و حفظ هژمونی رهبری در جامعه محسوب می‌شود. روح‌الله مومن‌نسب، دبیر ستاد امر به معروف و نهی از منکر استان تهران، از راه‌اندازی اتاق وضعیت عفاف و حجاب با هدف آنچه کە رصد عم